حرف آخر قافیه

شماره ۱: به ایما نکته می سنجد نمی‌دانم زبانش را

شماره ۲: خدایا بر سر ناز آر با ما کج کلاهان را

شماره ۳: خار در جیب گلستان فکند گلچین ما

شماره ۴: خضر همت طلبد از دل آواره ما

شماره ۵: از باده برفروز رخ شاهدانه را

شماره ۶: شور بلبل میدهد یاد از قدح نوشی مرا

شماره ۷: بنگاهی چو بسوزند بتان پیکر ما

شماره ۸: شیفته شو دلا یکی عارض دلفروز را

شماره ۹: افسانه سنج نیست لب خونچکان ما

شماره ۱۰: بسکه بر بستر گران شد جسم غم پرورد ما

شماره ۱۱: گیرد که ز گفتار زبان طلب ما

شماره ۱۲: ریش گردد سینه کفر از خراش دین ما

شماره ۱۳: بسکه و بال خلق شد ناله دردناک ما

شماره ۱۴: بگذشت ز ما خنده زنان سرو قد ما

شماره ۱۵: ای عشق گریزی از دل ما

شماره ۱۶: بتن بو یا کند گلهای تصویر نهالی را

شماره ۱۷: به که بر باد دهم ذوق گل و گلشن را

شماره ۱۸: عاشق دردیم پس برید دوا را

شماره ۱۹: گلشن نسیم درد زند بر دماغ ما

شماره ۲۰: خو کرده با فغان دل بی‌حوصله ما

شماره ۲۱: مستی ز کوی عشق برون می‌کشد مرا

شماره ۲۲: دوستان شاد شوند از غم پنهانی ما

شماره ۲۳: تا چند بکاوم دل غم پیشه خود را

شماره ۲۴: عشق است اینکه بیدل و دین می‌کند مرا

شماره ۲۵: دیدمش مست بر خساره پریشان موها

شماره ۲۶: دلا بجام غمی کن امیدوار مرا

شماره ۲۷: تا کی ز بیم خوی تو دزدم نگاه را

شماره ۲۸: با چو من شیفته کینه افلاک چرا

شماره ۲۹: تا برجمال دوست گشودیم دیده را

شماره ۳۰: نگزد مشرب ما را الم اندیشی ما

شماره ۳۱: شبنم خون خیزد از بوم و برگلزار ما

شماره ۳۲: وقت سحر بناله نکوشد کسی چرا

شماره ۳۳: باشک از چهره شستم دوش رنگ زعفرانی را

شماره ۳۴: صبا شکست کلد گوشه ریاحین را

شماره ۳۵: لخت دل بر مژه سیماب شد از گریه ما

شماره ۳۶: خوش آنکه بجوئی دل بیچاره خود را

شماره ۳۷: به‌که امشب پاسبان دیده سازم خواب را

شماره ۳۸: غیر می هرچه کنم نوش و بال است مرا

شماره ۳۹: مرگ جان میدهد از حسرت افسردن ما

شماره ۴۰: غباری می‌رسد ز آن رهگذر ای دیده جا بگشا

شماره ۴۱: ز داغ می که گل جیب و دامنست مرا

شماره ۴۲: عشق شیرین کرده در چشمم جهان تلخ را

شماره ۴۳: مربی گر شود عشق این دل نا قابل ما را

شماره ۴۴: کجاست می که غم از دل بدر برد ما را

شماره ۴۵: گلیم و چرخ نداده هوای چیدن ما

شماره ۴۶: ای بسویت عقل را انداز ها

شماره ۴۷: از طاق دل فتاده هوا و هوس مرا

شماره ۴۸: خوش درخور است وقت سئوال و جوابها

شماره ۴۹: کو پریشان بلبلی تا همنفس باشد مرا

شماره ۵۰: سیر گلزار هوس حبس نفس باشد مرا

شماره ۵۱: دیدم رخی عنان دل از دست شد مرا

شماره ۵۲: ای آب رخ از نخل قدت جلوه‌گری را

شماره ۵۳: کاش در خاطر فتد خورشید تابان مرا

شماره ۵۴: جان فارغ ز تن بس است مرا

شماره ۵۵: بسکه شد خاک عزیزان جسم غم پرورد ما

شماره ۵۶: بهر نوا ندهی صوت دلپذیر مرا

شماره ۵۷: هزار بحر بود قطره پروریده ما

شماره ۵۸: روشن بمهر کن دل بی کینه مرا

شماره ۵۹: خالی زخار کینه چو سازیم سینه را

شماره ۶۰: چنین که تنگک بیرمیکشد پلاس مرا

شماره ۶۱: مهربانیهاست با ما محنت ایام را

شماره ۶۲: برافروزی از چهره چون انجمن را

شماره ۶۳: ای چاره‌گر به‌بین نفس شعله ناک را

شماره ۶۴: بی روی دوست دیدن مه میگزد مرا

شماره ۶۵: که بوی درد تو زد بر دماغ سینه ما

شماره ۶۶: شوق خاطر موکشان سوی تو می‌آرد مرا

شماره ۶۷: از لب نرفت مایه تلخی فرو مرا

شماره ۶۸: ای صبحدم ز نور جمال تو شامها

شماره ۶۹: بناشد بهره از پختگی ما خام سوزان را

شماره ۷۰: باز نوای امید زد دل مأیوس ما

شماره ۷۱: در سلسله زلف چه داری دل ما را

شماره ۷۲: گر غیرتی کند مژه اشکبار ما

شماره ۷۳: دهن ببیچ حرامی نشد دلیر مرا

شماره ۷۴: ما را کشد بسوی تو شوق بلند ما

شماره ۷۵: صد پیرهن زنم چاک هر دم ز دست تنها

شماره ۷۶: وگر بیک نگه آن مشتری خرید مرا

شماره ۷۷: وگر جذب کمندی می‌کشد از هر طرف ما را

شماره ۷۸: شب تیره روز تیره به بین روزگار ما

شماره ۷۹: شوق او ساخت کوچه گرد مرا

شماره ۸۰: شوقت فزود مرتبه اضطراب را

شماره ۸۱: باز ناخن میزند بر دل غم دیگر مرا

شماره ۸۲: بتان زهم نشناسند کفر و دین مرا

شماره ۸۳: چو عزم صید شود آسمان شکار مرا

شماره ۸۴: آن غمزه خون دل بسبو می‌کند مرا

شماره ۸۵: ز جانم پرس غم فرسودگی را

شماره ۸۶: گرامی‌دار جهان‌های حزین دل‌های غمگین را

شماره ۸۷: شود چو گوشه ابرو بلند خویان را

شماره ۸۸: ندارد چون سراب از بود امیدی نمود ما

شماره ۸۹: تو صید عافیتی با الم چکار ترا

شماره ۹۰: عقل بصد خامشی قفا خورد از ما

شماره ۹۱: در باغ بیتو نشاء ندیدم ایاغ را

شماره ۹۲: دل بذوق نغمه داود مینالد مرا

شماره ۹۳: اسیر عشقم و نازد گلو به‌بند مرا

شماره ۹۴: رفتم که گل توبه زنم بر سر مشرب

شماره ۹۵ - صفحات ۲۵۸ و ۲۵۹ دیوان اسکن نشده‌اند: [بگو عکس غزل جا مانده از طالب در این مکتب]

شماره ۹۶ - صفحات ۲۵۸ و ۲۵۹ دیوان اسکن نشده‌اند: کناره کن ز طلب تا بغایتی که اگر

شماره ۹۷: بی تلخی حسرت بسبویم نرود آب

شماره ۹۸: صبحش از صفحه جبین پیداست

شماره ۹۹: همین گلست کز او باغ حسن رنگین است

شماره ۱۰۰: جسم از غم فربهم نزارست

شماره ۱۰۱: یک‌قطره خون در دلم از بخت زبون نیست

شماره ۱۰۲: جهان گلیست که رنگش ز بویش افزونست

شماره ۱۰۳: اگر کمند و گر سنبل گره‌گیر است

شماره ۱۰۴: عمر سحاب سبکی بوده است

شماره ۱۰۵: هوشمندی جگر آشامی و جان فرسائیست

شماره ۱۰۶: دل دوش که وصل همنشین داشت

شماره ۱۰۷: صبح است و نیم قطره می در پیاله نیست

شماره ۱۰۸: نه خاطری ز من آسوده نی دلی شاداست

شماره ۱۰۹: برهمن مژده که با کیش مغانم کارست

شماره ۱۱۰: مرا که ناصیه مشتاق سجده صنم است

شماره ۱۱۱: مراد باغ سخن باخرد پرستان نیست

شماره ۱۱۲: طبعم کدورت از می بیغش گرفته است

شماره ۱۱۳: بت همخوابه‌ام بخت زبونست

شماره ۱۱۴: مارا تلاش برسر مال و معاش نیست

شماره ۱۱۵: مگو سرشک من از جنس آتش و آبست

شماره ۱۱۶: مرا لبی است که باشهد و شیر در جنگ است

شماره ۱۱۷: شکایت از ستم یار رسم عاشق نیست

شماره ۱۱۸: کس نیامد برما شاد که ناشاد نرفت

شماره ۱۱۹: نامه هر موس دریده ماست

شماره ۱۲۰: چراغ مرده بکف داشت زآن نیافت نشان

شماره ۱۲۱: مرغ آهم آتشین بال و پراست

شماره ۱۲۲: ساغر می تلخکام از مشرب ناساز ماست

شماره ۱۲۳: بسعی دل بکف آورده‌ایم مدتهاست

شماره ۱۲۴: نیم غمین که دلم همنشین محنتهاست

شماره ۱۲۵: نهالم را قبول تربیت نیست

شماره ۱۲۶: عشرت و ماتم دو نشاه می نابست

شماره ۱۲۷: رخ سوده کعبه بر درو دیوار خانه‌ات

شماره ۱۲۸: آنکه از تحریر نامش نامه بوی گل گرفت

شماره ۱۲۹: تا دل وارسته در کمند تو بندست

شماره ۱۳۰: دمی در طالعم هشیارئی نیست

شماره ۱۳۱: شمع خورشیدم و ظلمتکده‌ام بی نورست

شماره ۱۳۲: سیر دل کردم درو جز غم کسی راهی نداشت

شماره ۱۳۳: کنونکه دست ستم عشقباز دامانست

شماره ۱۳۴: تن سراسیمه و جان در طلب دستورست

شماره ۱۳۵: نفس تا در دلم دوزخ فشانست

شماره ۱۳۶: آنم که تکیه گاه دلم نوک خنجرست

شماره ۱۳۷: منم که ناله من صوت دلپذیر منست

شماره ۱۳۸: در کشتنم همین دل نامهربان بس است

شماره ۱۳۹: خوشدلی در صف ارباب بلا بیغم نیست

شماره ۱۴۰: آشفته خیالم سر و برگ سخنم نیست

شماره ۱۴۱: نی تماشای چمن نی سیر باغم آرزوست

شماره ۱۴۲: در آغوشم گلی دوشینه جا داشت

شماره ۱۴۳: منم که طایر شوقم بلند پروازست

شماره ۱۴۴: نه ز آیم نی ز آتش می‌توان کشت

شماره ۱۴۵: عشق ما از گونه تقلید روی اندود نیست

شماره ۱۴۶: در توفیق زن ای دل که گشاد تو از اوست

شماره ۱۴۷: گر مرگ ماست کام دلت اضطراب چیست

شماره ۱۴۸: کم دیدمش که برمژه زهرآب‌کین نداشت

شماره ۱۴۹: بزم عیش است و دروشکوه انجم کفرست

شماره ۱۵۰: دست حسنش باز بر رخ زلف پیچانی شکست

شماره ۱۵۱: تو عذر خواهی و بر جانم از تو باری نیست

شماره ۱۵۲: آنم که لبم چاشنی راز ندانست

شماره ۱۵۳: حدیث شکوه آن تند خوی بسیارست

شماره ۱۵۴: بشهر و کوی دل آسایش ازطپیدن نیست

شماره ۱۵۵: آن‌را که از نوای پریشان نصیب نیست

شماره ۱۵۶: تا ناز تو گرم ترکتازیست

شماره ۱۵۷: با دل ادای تیغ زبانی نزاع ماست

شماره ۱۵۸: یا رب دم‌گرم که پریشان نفسم ساخت

شماره ۱۵۹: بتن جز خرقه ناموسیم نیست

شماره ۱۶۰: آتشی تا عشق ما را در نهاد خاک ریخت

شماره ۱۶۱: بدل خراشی ما آرزو سبک دست است

شماره ۱۶۲: دلم تا بسته زنجیر آن موست

شماره ۱۶۳: تا دل شیفته را ضعف گریبان گیرست

شماره ۱۶۴: دوش کین گریه رو براه نشست

شماره ۱۶۵: زلفت چو پی عتاب بشکست

شماره ۱۶۶: منم که گوش فغان بر لب خموش منست

شماره ۱۶۷: ما را علو زمزمه با معجز دم است

شماره ۱۶۸: در گلستان هوس یک مرغ خوش گفتار نیست

شماره ۱۶۹: مرد عشقم یک سر مو بر تنم بی‌درد نیست

شماره ۱۷۰: طرف لب چشم همه تبخاله فروش است

شماره ۱۷۱: بشکفت چمن موسم آشوب دماغست

شماره ۱۷۲: آسمان از شومی این ناله شیون دشمنست

شماره ۱۷۳: منم که یکسر موشید در بساطم نیست

شماره ۱۷۴: مائیم که خفتان ظفر در برما نیست

شماره ۱۷۵: ایخوش آن سر که در و نشاء سودائی هست

شماره ۱۷۶: مغز کاود گل باغی که مراست

شماره ۱۷۷: تا داغ دوست چهره طراز جبین ماست

شماره ۱۷۸: منم که آب طرب شعله در مزاج منست

شماره ۱۷۹: آن زلف که جمع آمده یک چنگل بازست

شماره ۱۸۰: عشق برقی شده اینک بهوس در جنگست

شماره ۱۸۱: مستم اینک رقص هر مو بر تنم مستانه است

شماره ۱۸۲: ایوان رفیعی که بچرخش سر و کارست

شماره ۱۸۳: دزدیده نگاهم بتو الحق نمکین است

شماره ۱۸۴: یک سینه چو دل در برآهت نگرفتست

شماره ۱۸۵: یک لحظه نیست کین مژه طوفان‌طراز نیست

شماره ۱۸۶: تا خیالی بدل از نرگس ناز افشا نیست

شماره ۱۸۷: عاشقان را بر حریر ناز خفتن رسم نیست

شماره ۱۸۸: اگرچه تیغ اجل بیگنه فراوان کشت

شماره ۱۸۹: شعله تیغ تو دیدم جوشنم در بر بسوخت

شماره ۱۹۰: دل که فیض نظر عشق ز خاکش برداشت

شماره ۱۹۱: دعا براه تو از سالکان تیز تک است

شماره ۱۹۲: هر قطره عرق که حجاب از رخ تو ریخت

شماره ۱۹۳: پیرهن بگشا که از بویت صبا را قسمتی است

شماره ۱۹۴: بر زخم غیر با نمک لعلت آشناست

شماره ۱۹۵: رخت از عرق گل آمیز تر ست

شماره ۱۹۶: حسن تو نظر کرده صاحبنظرانست

شماره ۱۹۷: حال دلم بدلبر فرزانه روشن است

شماره ۱۹۸: هر نسیمی را که در دل یاد زلف او گذشت

شماره ۱۹۹: بی‌تو زین خسته‌دلان تا بعدم یک قدم است

شماره ۲۰۰: غیرت به شاهراه جنون هادی منست

شماره ۲۰۱: میم باز بیگانه مشربست

شماره ۲۰۲: بحشمت کان کان فتنه سازیست

شماره ۲۰۳: نه بای دامن و نی دستم‌آستین طلب است

شماره ۲۰۴: تلخانه غم نوش که آبی به ازین نیست

شماره ۲۰۵: بی‌تو بزم شراب بی‌نمک است

شماره ۲۰۶: سیر چمن و بال دل داغ داغ ماست

شماره ۲۰۷: ناروا نقدی که در دست گل است

شماره ۲۰۸: نه همین چشم قطره زای گریست

شماره ۲۰۹: بر روی بسترم همه شب کار نالش است

شماره ۲۱۰: بهار آمد که گردد جسم و جان مست

شماره ۲۱۱: بجانم حسرت جانان فتادست

شماره ۲۱۲: ز آب می آتش تبش بنشست

شماره ۲۱۳: ای شاخ گل که چشم بهار از تو روشن است

شماره ۲۱۴: عمر چو دزدان در آرزوی فرارست

شماره ۲۱۵: در جهانی زاده‌ام کانجا ز شادی نام نیست

شماره ۲۱۶: ای برده ز میدان قمر گوی صباحت

شماره ۲۱۷: هر گل ز سموم دل ما شعله داغیست

شماره ۲۱۸: این دل نشمین مژه اشکبار کیست

شماره ۲۱۹: بگوش مژده غم بهترین نوید منست

شماره ۲۲۰: بیدلان را دل بجان چسبیده است

شماره ۲۲۱: کو بیدلی که از ستمت سینه چاک نیست

شماره ۲۲۲: دلیل صومعه دیدم سری براهش نیست

شماره ۲۲۳: دور از آن بزم چه گویم که چه بر من بگذشت

شماره ۲۲۴: از شکر دوست حوصله‌ام چون زمان پرست

شماره ۲۲۵: نه با گلم به بسنبل هوای پیوندست

شماره ۲۲۶: در باغ عشق هم‌گل و هم خس غنیمتست

شماره ۲۲۷: خلق بگشایدم را هرجا که گویا آتش است

شماره ۲۲۸: ای مشک دقیقه خوار مویت

شماره ۲۲۹ - از امهات غزلیات طالب است: آرام تو رفتار بسرو چمن آموخت

شماره ۲۳۰: کمان ناله‌ام چون دوش زه گشت

شماره ۲۳۱: زندگان عشق او را تن یکی و جان صدست

شماره ۲۳۲: فقر را برگ و ساز مختصرست

شماره ۲۳۳: نه برابر و زهلالش چین است

شماره ۲۳۴: خاک ره بر سرم از تاج خوش آینده‌ترست

شماره ۲۳۵: سرم نشیمن سوداست تا هوس باقیست

شماره ۲۳۶: شرم نگذارد که گویم من کیم فرهاد کیست

شماره ۲۳۷: گر بساط غم فرو چینم دل ناشاد کیست

شماره ۲۳۸: در مکیدن طفل تدبیر مرا تقصیر نیست

شماره ۲۳۹: دانیم که در یوزه می فعل شنیعی است

شماره ۲۴۰: ترا تا کار با تیغ آزمائیست

شماره ۲۴۱: مهر در آب وعرق از انفعال حسن اوست

شماره ۲۴۲: من گوهرم یکی صدفم جایگه بس است

شماره ۲۴۳: تا دلم اشک و آه را مأویست

شماره ۲۴۴: هر کرا دستیست دامان تو دست آویز اوست

شماره ۲۴۵: هر سبو آب رخ باده پرست دگرست

شماره ۲۴۶: رنگ می سنگ بر ایاغ منست

شماره ۲۴۷: جور و جفای دوست بمنت کشیدنیست

شماره ۲۴۸: عشق‌را با من حساب دیگر است

شماره ۲۴۹: بی‌تو در سینه دل بزندانست

شماره ۲۵۰: مرا دلیست که مستغرق جمال حق است

شماره ۲۵۱: دل ضعیف مرا آفت شکیبائیست

شماره ۲۵۲: دل ز غم درگرفت و آه بسوخت

شماره ۲۵۳: عاشقان را کسوتی کز گرد غربت بر تنست

شماره ۲۵۴: از آن بمیکده‌ام لحظه لحظه آهنگ است

شماره ۲۵۵: رسید و از مژه گل برسرم فشاند و برفت

شماره ۲۵۶: چون شاخ گل ز بار سراپا شکفته است

شماره ۲۵۷: هرکجا اشکی است سرگردان دامان منست

شماره ۲۵۸: گریه می‌آید باستقبال چشم این آه کیست

شماره ۲۵۹: مژگان خشک ما خس دریای آتش است

شماره ۲۶۰: در وادی ما بخت مدد کار که دیدست

شماره ۲۶۱: جنون بصف شکنی عقل در صف آرائیست

شماره ۲۶۲: تا درچمن ز حسن رخت نکته سرشدست

شماره ۲۶۳: بازم رخ از پیاله چمن در چمن شکفت

شماره ۲۶۴: عمریست که پرواز گهم روی سپهر است

شماره ۲۶۵: نوش گیتی نیش خاری بیش نیست

شماره ۲۶۶: بخود زجنس نکوئی جز این‌گمانم نیست

شماره ۲۶۷: باز دل غرق در نظاره شدست

شماره ۲۶۸: گر بوی تو با نکهت گل یار نمی‌گشت

شماره ۲۶۹: برخوان ما که زهرگیا تره تر است

شماره ۲۷۰: وضع جهان درهم و زمانه خرابست

شماره ۲۷۱: گریه‌ها در دل گره داریم و جای گریه نیست

شماره ۲۷۲: ایام مهر ظلمت ایام ما نشست

شماره ۲۷۳: شرح جنون بطره جانانه خوشتر است

شماره ۲۷۴: هر نشاطی را در این گلشن ملالی در پی است

شماره ۲۷۵: پر گو هر از تکلم او گوش شکر است

شماره ۲۷۶: شوق در نظاره چون آئین رسوائی گرفت

شماره ۲۷۷: دلا پر مشو همنشین سلامت

شماره ۲۷۸: بیا که مجلس ما بی‌تو چشم بی‌نور است

شماره ۲۷۹: بی‌تو دردیده مرا خار و سمن هردو یکیست

شماره ۲۸۰: مارا که فقیری صفت خاک نهادیست

شماره ۲۸۱: طپیده‌ام همه درخون ز ناله‌ام پیداست

شماره ۲۸۲: تا مرا بوئی ز دل از طره او خواسته است

شماره ۲۸۳: مستی و هوشیاری من هردو با هم است

شماره ۲۸۴: جنسی است می که نیک و بدش هر دو دلکش است

شماره ۲۸۵: شریک دولت عشقم ز غم نصیبم هست

شماره ۲۸۶: تاکی بآه و ناله توان شد و بال دوست

شماره ۲۸۷: درکمند وحدتم آزاده چون من کجاست

شماره ۲۸۸: مرا دلیست که جز صاف غم شرابش نیست

شماره ۲۸۹: رخی که طعنه زند بر هلال روی منست

شماره ۲۹۰: قدر دل از آنست که دلدار پسند است

شماره ۲۹۱: با ساقیان مضایقه در جان و مال نیست

شماره ۲۹۲: امروز در این میکده هشیار کدام است

شماره ۲۹۳: در خم‌کده صاف ار نبود درد بجاهست

شماره ۲۹۴: تا گشته یقینم که صفت مظهر ذاتست

شماره ۲۹۵: نه عزتم حسبی نه تفاخرم نسبی است

شماره ۲۹۶: آنچه از موج نسیمی بشکند بال منست

شماره ۲۹۷: گرچه بیذوقم هنوزم بامی و ساغر خوشست

شماره ۲۹۸: دیده با آن شعله عارض در آزار گلست

شماره ۲۹۹: تراشه چین دلم دامنم ز لاله پر است

شماره ۳۰۰: گرچه من تلخ میم نشأه من شیرینست

شماره ۳۰۱: امشب از عود فغان من نوائی بر نخاست

شماره ۳۰۲: دوش آب دیده‌ام از دل غم احباب شست

شماره ۳۰۳: مریض عشقم و جز داغ سازگارم نیست

شماره ۳۰۴: هر چه کام است دل ما کم او بکرفتست

شماره ۳۰۵: امشب بیدوست گه در خاک و گه در خون گذشت

شماره ۳۰۶: از کشت عمر خرمن غم حاصل منست

شماره ۳۰۷: همه شب سوختن و ساختنم کار دلست

شماره ۳۰۸: حریفان دورها نوشند از گردیدن چشمت

شماره ۳۰۹: صبحم بغم و شام بکلفت گذرانست

شماره ۳۱۰: هر چه غیر از ریش دل در عشق تشویش دلست

شماره ۳۱۱: دور فلک شکسته دلم راز سر شکست

شماره ۳۱۲: چون نسیم از در گلزار گذشتیم و گذشت

شماره ۳۱۳: چو چمن کز تو برخ رنگ بهارش بشکست

شماره ۳۱۴: در دور چرخ جام حریفان تهی چراست

شماره ۳۱۵: بی نور شعله از دم گرمم فغان بخاست

شماره ۳۱۶: خوش بهار است در این فصل می و جام خوشست

شماره ۳۱۷: بهر کجا گل عیشی ز باغ مشرب اوست

شماره ۳۱۸: ای گل بهار حسن ترا بوی دیگر است

شماره ۳۱۹: چشم گویای تو با ما بزبان گستاخ است

شماره ۳۲۰: آنکه شرم از دامن قاتل کند چنگ منست

شماره ۳۲۱: آن بی‌سخن که هست سخن‌آفرین می‌است

شماره ۳۲۲: تا بصحرا شهسوار من گذر افکنده است

شماره ۳۲۳: بنمود زهر چشم و رخم زرد کرد و رفت

شماره ۳۲۴: عشق را در دل من آبی و تاب دگر است

شماره ۳۲۵: ما را سپهر سفله خدا را چرا شکست

شماره ۳۲۶: نرگس او را بلطف رسم وره دیگر است

شماره ۳۲۷: غافل مشو که منع پی آزمودنست

شماره ۳۲۸: حرف دعوی را بگوش مرد معنی راه نیست

شماره ۳۲۹: گل ما بی تو خار خار دلست

شماره ۳۳۰: تنم افسرده و دل در بر من در جوش است

شماره ۳۳۱: باغ عشق است که برگش همچون بار گلست

شماره ۳۳۲: مساز طره که بر سر عمامه عاریتست

شماره ۳۳۳: آنکه بی رنگی از او رنگ بر دروی منست

شماره ۳۳۴: با وجود غم بساط عیش چیدن بهر چیست

شماره ۳۳۵: خلوت گزین ما در و دیوار بسته است

شماره ۳۳۶: نو گلی دارم که صد آئینه رو حیران اوست

شماره ۳۳۷: گوشه چشم تو نازم که جهان درهم از اوست

شماره ۳۳۸: مرا که شور جنون بر سر خمار منست

شماره ۳۳۹: اگر نه خسته عشقی تو رنگ کاهی چیست

شماره ۳۴۰: عشق جلاد پیشه خونریز است

شماره ۳۴۱: چو دلفریب تو باشی ز راه بتوان رفت

شماره ۳۴۲: دوزخ افروز تراز کفر من ایمان منست

شماره ۳۴۳: کام از فلک سفله نجوئی که خطا نیست

شماره ۳۴۴: مارا بچرخ دوستی آب و روغن است

شماره ۳۴۵: مستم و گستاخ بوسی زآن دهن خواهم گرفت

شماره ۳۴۶: هم نشینم با دل افکار خود یارم خوشست

شماره ۳۴۷: لنگرم بگسسته در بحر و طناب افتاده است

شماره ۳۴۸: عافیت بار در این سینه رنجور نیافت

شماره ۳۴۹: درمان وظیفه دل ارباب درد نیست

شماره ۳۵۰: باد سودای تو بر عقل و تمیزم بگذشت

شماره ۳۵۱: هر چه در کار است سودای تو یاران را بس است

شماره ۳۵۲: پاس عهد تو به بعد از صد شکستن مشکل است

شماره ۳۵۳: باغ ما بی‌قد او جلوه طاوس نداشت

شماره ۳۵۴: می بسر می‌رقصدم سر بر گریبان دل بدست

شماره ۳۵۵: آن نو سفر قرار دلم جمله برد و رفت

شماره ۳۵۶: گر بسته دل است و گر نقد جان ازوست

شماره ۳۵۷: قابل فیض شمیم تو مشام دل ماست

شماره ۳۵۸: آن آتش است عشق که افسردنیش نیست

شماره ۳۵۹: از راه دوست دل بصد آزار برنخاست

شماره ۳۶۰: من بنده آن می‌که برخ چهره برافروخت

شماره ۳۶۱: باشوق سوی دوست برهبر چه حاجتست

شماره ۳۶۲: بسترم نقش نگینی که براو نام دلست

شماره ۳۶۳: بزن به تیغ و تغافل مکن که تابم نیست

شماره ۳۶۴: چو گل را پرده از رخسار برخاست

شماره ۳۶۵: پر تنم مو بموی خسته اوست

شماره ۳۶۶: بر تشنه لب زیارت دریا مبارکست

شماره ۳۶۷: مرا دیده از شش جهت سوی اوست

شماره ۳۶۸: جان دادم و در دل اثری از هوسم هست

شماره ۳۶۹: آب رنگین روی آتشبار اوست

شماره ۳۷۰: رویت به آب و تاب جبین قیامتست

شماره ۳۷۱: چرخ با اهل اهل آزار است

شماره ۳۷۲: گلخن‌نشین هجر تو میل چمن نداشت

شماره ۳۷۳: امشب مژه خواب برنمی‌داشت

شماره ۳۷۴: بوریا در شمار کارم سوخت

شماره ۳۷۵: سپاه خط عیان از گرد راهست

شماره ۳۷۶: مستم اینک مو بمویم در نوای تازه‌ایست

شماره ۳۷۷: دلم بلعل تو چسبیده از هوس بدو دست

شماره ۳۷۸: باز از تبسمی جگرم خون نمود و رفت

شماره ۳۷۹: کمند زلف تو کز پای تا بسر گره است

شماره ۳۸۰: بچمن فصل خزان رفتم و افکندم رخت

شماره ۳۸۱: ایعشق کیست آنکه بیوی تو زنده نیست

شماره ۳۸۲: از آن بنازکیم دل به آبگینه یکیست

شماره ۳۸۳: برسینه من هجوم داغ است

شماره ۳۸۴: آن گل که مسیحا خجل از بوی دم اوست

شماره ۳۸۵: به مشکیبم که دلم مرد شکیبائی نیست

شماره ۳۸۶: چون برآئیم من وصوفی عیار ز پوست

شماره ۳۸۷: رویت‌گل بهشت وخطت سنبل بهشت

شماره ۳۸۸: بقتل‌اهل وفا نرگست سبک دستست

شماره ۳۸۹: هر لبی را نمکی هردهنی رامزه ایست

شماره ۳۹۰: هر چند نا امیدی از او حاصل منست

شماره ۳۹۱: ز شوق دوست نالم زار در پوست

شماره ۳۹۲: کنج لبت که چشمه نوشی تبسم است

شماره ۳۹۳: هرگز کفم معامله با سنبلی نداشت

شماره ۳۹۴: هرگز سرم ز نخل طرب سایه‌ئی نیافت

شماره ۳۹۵: درشب هجر تو بستر ز آتش و آبم بهست

شماره ۳۹۶: دل باز مژده غم یاری شنیده است

شماره ۳۹۷: بیاکه گرمی هنگامه بلا اینجاست

شماره ۳۹۸: سیمای چهره هیچگهم بی‌شکست نیست

شماره ۳۹۹: تلخی که صد کرشمه شیرین کند می است

شماره ۴۰۰: درعمر خود نداده مرا هیچ کام دست

شماره ۴۰۱: شعله عشق تو چون خار و خسم سوخته است

شماره ۴۰۲: همین نه دلبر ما را بدن ز برگ گلست

شماره ۴۰۳: صد غم دل بی کینه ما را بکمین است

شماره ۴۰۴: زین جهان سرمایه‌ام جز هایهویی بیش نیست

شماره ۴۰۵: می سرکشی نداشت مگر خوی او گرفت

شماره ۴۰۶: ز چشمم تا گل حسرت بجوش است

شماره ۴۰۷: باده فیض کوثر از لعل می‌آشام تو یافت

شماره ۴۰۸: بی تو جان مرد آرمیدن نیست

شماره ۴۰۹: مرد صافی دل دم پاکش کدورت خیز نیست

شماره ۴۱۰: درسینه مرا مهر و ترا کینه عزیز است

شماره ۴۱۱: وه چه می بود اینکه از لب تا جگر گاهم بسوخت

شماره ۴۱۲: شها بجام تو می آب زندگی اثر است

شماره ۴۱۳: بازی مخور که آب جهان جز سراب نیست

شماره ۴۱۴: بصحن می‌کده دوشم بنای نوش گذشت

شماره ۴۱۵: عاقبت بیماری هجر تو بی‌بهبودی نداشت

شماره ۴۱۶: بس کام دل که خلق بر او دسترس نیافت

شماره ۴۱۷: باچنین شعله که درجان من افروخته است

شماره ۴۱۸: خوش لب جوئیست ساقی باعث اهمال چیست

شماره ۴۱۹: تا چاشت سبوحی زدنم راسببی هست

شماره ۴۲۰: از شغل غمم فرصت خاریدن سر نیست

شماره ۴۲۱: رقم لوح دل از صفحه رویم پیداست

شماره ۴۲۲: ای دور فلک قسمت شادی و غم از تست

شماره ۴۲۳ - در مدح جهانگیر و توصیف هند گوید: بیا که مجمع خوبان دلربا اینجاست

شماره ۴۲۴: از تو دوری و صبوری و تصور دور است

شماره ۴۲۵: رقص شادی میکنم گویا غمی در طالع است

شماره ۴۲۶: از تو دورم دور جا در خلوت گورم خوش است

شماره ۴۲۷: دمی که دل نشود صید دام او دم نیست

شماره ۴۲۸: جهان هزار به از من بعرصه دارد و من

شماره ۴۲۹: آتشین گل در گلستان داغ مرهم سوز ماست

شماره ۴۳۰: گلی که پنجه زند بوی او ببوی تو نیست

شماره ۴۳۱: من دم ز جور اوزدم اوهم زداد گفت

شماره ۴۳۲: فال عشرت میزنم بازم هوای گلشن است

شماره ۴۳۳: توئی که نقطه موهوم گردهان میداشت

شماره ۴۳۴: خطایم از حد و سهو من از شماره گذشت

شماره ۴۳۵: زخم عشق و چشم گریان مرا طالع یکیست

شماره ۴۳۶: نفس عبیرفشان کن که کار در پیش است

شماره ۴۳۷: شکارگه خوش و صحرا خوشست و راه خوشست

شماره ۴۳۸: چیست گفتی بدلم غیر تمنای تو چیست

شماره ۴۳۹: خضر شد هر لب که کامی از لب او برگرفت

شماره ۴۴۰: دارم دلی بیک نگه تیزش احتیاج

شماره ۴۴۱: چون بسر مستانه بست آن شاخ گل دستار کج

شماره ۴۴۲: نشاط هیچ و طرب هیچ و جام و ساغر هیچ

شماره ۴۴۳: درد است سزاوار دل زار و دگر هیچ

شماره ۴۴۴: در جهان شور هیچ و شیون هیچ

شماره ۴۴۵: ز بسکه اشک فشانم گه نظاره صبح

شماره ۴۴۶: صفای سینه بمامی فروش ای دم صبح

شماره ۴۴۷: رسید آتش می چهره چون گلستان سرخ

شماره ۴۴۸: بجامم ریخت زهری آنچنان تلخ

شماره ۴۴۹: بسکه زهر چشم او پیمود بر من جام تلخ

شماره ۴۵۰: هم طرب رامی بساغر شد چو زهر مار تلخ

شماره ۴۵۱: گهی که چشم تو آرایش خمار کند

شماره ۴۵۲: شراب جز بشب ماهتاب نتوان خورد

شماره ۴۵۳: کوجنون تا چاک در کار گریبانها کند

شماره ۴۵۴: دمی که زمزمه بلبلان بیاساید

شماره ۴۵۵: بیدلانی که بعشقت سروکاری دارند

شماره ۴۵۶: چون صبا صبحدم از گلشن جانان برسد

شماره ۴۵۷: چو شمشاد قدش باز که ای‌همدوش می‌آید

شماره ۴۵۸: فغان که رشته آهم به پیچ و تاب افتاد

شماره ۴۵۹: بوقت خنده‌اش از دهر شور برخیزد

شماره ۴۶۰: ایخوش آن دل که هم آغوش جراحت باشد

شماره ۴۶۱: خزان رسید و دلم نوبر بهار نکرد

شماره ۴۶۲: ایخوش آن مستی که چون جام او سبوی غم کشد

شماره ۴۶۳: غمهای ما بصوت و نوا کم نمی‌شود

شماره ۴۶۴: کنون کز مو بمویم اضطراب تازه میریزد

شماره ۴۶۵: تو بهارست و گل از جیب هوا میجوشد

شماره ۴۶۶: گلشن ز اشک ریزی مادر خزان فتاد

شماره ۴۶۷: گاهی که دست فتنه بشمشیر کین زند

شماره ۴۶۸: عشق با کوکب عشاق هوس می‌گردد

شماره ۴۶۹: گاهی که لبت چاشنی راز فروشد

شماره ۴۷۰: خون‌تلخی زلب دیده روان‌خواهم کرد

شماره ۴۷۱: نامه‌ئی پرداختم کز دامنش خون می‌چکد

شماره ۴۷۲: مشربم غنچه صفت چند بفرمان باشد

شماره ۴۷۳: تا کی دلم بصدمه نیرنگ بشکند

شماره ۴۷۴: آنکه در راه تو دل باز د و دین افشاند

شماره ۴۷۵: بهر شریان که مضرابی رسانم ارغنون گردد

شماره ۴۷۶: سنبلش چون نکهت افشان بر گل رو بشکند

شماره ۴۷۷: تا سنبلت بحاشیه لاله بشکند

شماره ۴۷۸: کو جنون تا بگشایم درهذیانی چند

شماره ۴۷۹: دلیکه درچمن اشک لاله‌گون گردد

شماره ۴۸۰: چون هوس بی‌هوش دارد ورمئی افسون کند

شماره ۴۸۱: خوش حال شهیدی که هلاکی گذرانید

شماره ۴۸۲: بیا که غنچه امید بخت خندان شد

شماره ۴۸۳: فغان‌کز موج آهی کشتی بختم تباهی شد

شماره ۴۸۴: مشکین رقم زلف تو دل کاو من افتاد

شماره ۴۸۵: بهار آمدکنون عیش‌ازغم‌دیرینه‌میجوشد

شماره ۴۸۶: کسی شکنجه‌کش اضطراب دل باشد

شماره ۴۸۷: چو غمزه تو بقصد جفا برون آید

شماره ۴۸۸: نشکند طبع مشامی عطر گردانی چه سود

شماره ۴۸۹: شام غم کآشوب سودای تو مغز افشار شد

شماره ۴۹۰: منم که دود دلم شعله پوش می‌آید

شماره ۴۹۱: بافسون حسد گر مر شدم ارشاد ننماید

شماره ۴۹۲: برغبت آنکه دایم سر بزانوی الم دارد

شماره ۴۹۳: سفر گزیدم و رفع صداع خواهم کرد

شماره ۴۹۴: حاشا که در بساط دلی دردخو بود

شماره ۴۹۵: طرز جویان‌که‌روش‌نامه بشیرازه‌کشند

شماره ۴۹۶: آ نم که مهر و مه ز چراغم فشرده‌اند

شماره ۴۹۷: طرازد چاک بر دامان جان درد

شماره ۴۹۸: خیال چین دل ما طرح بر جبین نزند

شماره ۴۹۹: آنجا که دلم عرض تب و تاب نماید

شماره ۵۰۰: در گوش دلم طنطنه کوس نگنجد

شماره ۵۰۱: خوبرویان همه نو بلبل گلزار خودند

شماره ۵۰۲: حواس جمعان تا کی مشوشم بینند

شماره ۵۰۳: احباب ز دل چون گره کینه گشایند

شماره ۵۰۴: دردا که هم ستاره داغم سرشته‌اند

شماره ۵۰۵: شیخ چون روی عبادت بزمین می‌ساید

شماره ۵۰۶: لب لعلت که بخوناب دلم گم دارد

شماره ۵۰۷: تاکیم روزه نقاب رخ مشرب باشد

شماره ۵۰۸: جگر مخور اگرت کار دل نکو نشود

شماره ۵۰۹: مرد عشقی چومنت حوصله‌ئی می‌باید

شماره ۵۱۰: خوش طینتم نه زآتش و آبم سرشته‌اند

شماره ۵۱۱: نوش لبان چون در تمکین زنند

شماره ۵۱۲: وجه بخت است اینکه آفت نیز از من میمرمد

شماره ۵۱۳: تذرو عیش دگر آب و دانه میطلبد

شماره ۵۱۴: بچهره دل ما گونه ملال بخندد

شماره ۵۱۵: بجز عذار تو کز وی خوی حجاب چکد

شماره ۵۱۶: هیچگه بوی گلی سیر مشام ما نکرد

شماره ۵۱۷: نشد کز در دل صدائی برآید

شماره ۵۱۸: طبع تو چون نکته فشائی کند

شماره ۵۱۹: بازم جنون عشق بتی بر دماغ زد

شماره ۵۲۰: صید بندان پر و بال هوسم بربستند

شماره ۵۲۱: در گنجینه احسان چو کفت باز کند

شماره ۵۲۲: تخم آسایش ازین مزرعه کم سبز شود

شماره ۵۲۳: امید رفته بکوی توام چو از سفر آید

شماره ۵۲۴: کعبه گو ویران شو از بتخانه خشتی کم مباد

شماره ۵۲۵: چو عشق گر المی در وجود زاده شود

شماره ۵۲۶: ببخت شوم من آتش زبان موم شود

شماره ۵۲۷: دیدم گل روئی نگهم رنگ برآورد

شماره ۵۲۸: بیغم دلی که با او درد طلب نباشد

شماره ۵۲۹: صبح از رخ او تحفه بگلزار فرستاد

شماره ۵۳۰: بازم ز دل شراب جنون جوش می‌زند

شماره ۵۳۱: چو آیم درفغان برق نفس درخرمن‌افتد

شماره ۵۳۲: پیش از زمان ما و تو مهر و وفا نبود

شماره ۵۳۳: هر دم از سینه لباس هوسی تازه کند

شماره ۵۳۴: برون می‌آیم از روزن چو یار از در درون آمد

شماره ۵۳۵: دردکو تا حشری برسر درمان آرد

شماره ۵۳۶: سحرم جوش گل از دیده بدامان افتاد

شماره ۵۳۷: آنکس که گل از شوره زمین گفت نروید

شماره ۵۳۸: بشاخ گل ز بستان طراوت آبرو بخشد

شماره ۵۳۹: تا دل ز جام صاف ایاغی نمی‌زند

شماره ۵۴۰: دمی ز خوی تو صد کشور از رواج افتد

شماره ۵۴۱: آخر بعشوه دل ما می‌توان خرید

شماره ۵۴۲: مستان بگریه جوهر الماس خون کنند

شماره ۵۴۳: گر سرم در راه او آویزه فتراک شد

شماره ۵۴۴: مردان بسرزنش چو با بروخم افکنند

شماره ۵۴۵: افسرد آتش دل و آب سرشک ماند

شماره ۵۴۶: چو ترک نگاه تو شمشیر بندد

شماره ۵۴۷: چون بچمن جلوه مستانه کرد

شماره ۵۴۸: ترک حکم اندازما چون ناوک مژگان کشد

شماره ۵۴۹: دل نقد جان بخاک در دلستان سپرد

شماره ۵۵۰: همانا ترک مستی سوی این ویرانه میآید

شماره ۵۵۱: چه بامن ایندل بیگانه از وفا که نکرد

شماره ۵۵۲: چه شد یارب که داغ سینه دست‌آموز مرهم شد

شماره ۵۵۳: گل‌افشان شعله‌ئی چون پرتو آن رو نمی‌باشد

شماره ۵۵۴: کسی ز کوی تو شبگیر چون صبا نکند

شماره ۵۵۵: حرف بی‌لعل سخنگوی تو نتوانم زد

شماره ۵۵۶: بدست حسن چو برقع زرخ براندازد

شماره ۵۵۷: دلی ز میکده آرزو نمی‌آید

شماره ۵۵۸: در سر خمار غم ز شراب شبانه ماند

شماره ۵۵۹: تا دل طلب تو بیشه دارد

شماره ۵۶۰: بچشم ما گل می آب و رنگ جان دارد

شماره ۵۶۱: چون بیاد آن بت پیمان گسلم می‌آید

شماره ۵۶۲: شب که لبم آشنای آن کف پا بود

شماره ۵۶۳: رفت آنچنان که گرد رکابش کسی ندید

شماره ۵۶۴: دل خضر چشمه‌ایست که آبش کسی ندید

شماره ۵۶۵: ز تیغ ناز کسی لذت شهادت برد

شماره ۵۶۶: امشب زبان مجلسیان جمله گوش بود

شماره ۵۶۷: لبش بجان اسیران ترحمی ننماید

شماره ۵۶۸: آنانکه با تو سایه صفت همرهی کنند

شماره ۵۶۹: مجردان که دل آسوده از بدو نیکند

شماره ۵۷۰: مرا دلیست که رو از فراق می‌پیچد

شماره ۵۷۱: پیاله نوش عتاب تو هوش نشناسد

شماره ۵۷۲: ز جیب پاره گرفتار عشق چاره ندارد

شماره ۵۷۳: کو عشق تا غرور کله گوشه خم کند

شماره ۵۷۴: فرسود پیکر دل و آهی زیان نکرد

شماره ۵۷۵: جمعیت از یاد دلم آشفته سامان می‌شود

شماره ۵۷۶: صد جنون طی گشت تا دستم گریبان‌گیر شد

شماره ۵۷۷: ابر دستم چو سر نامه گهر سنج کند

شماره ۵۷۸: نه ز آن سان رفته از دستم که باز آن دلنواز آید

شماره ۵۷۹: چو نازش غیر را از جنبش ابرو بسوزاند

شماره ۵۸۰: بهار شد لب خمیازه دوختن دارد

شماره ۵۸۱: مستان فریب نرگس آن تندخو خورند

شماره ۵۸۲: دفتر ببین که معنویان چون نوشته‌اند

شماره ۵۸۳: دوش از مژهام قافله خون سفری بود

شماره ۵۸۴: من پریشانم ترا درد پریشانی مباد

شماره ۵۸۵: سبوکشان که بغل برگشاده می‌تازند

شماره ۵۸۶: بیتو شب کار حریفان بافراق افتاده بود

شماره ۵۸۷: دو نوگلش ز گلستان مهروکین روید

شماره ۵۸۸: کردم نظاره دو جمال از نقاب عید

شماره ۵۸۹: بیدلم تار فغانم نگسلد

شماره ۵۹۰: لذت فقرم دهان بر شهد استغنا نمود

شماره ۵۹۱: عشق اندیشه را زبون سازد

شماره ۵۹۲: چون غضب رنگ گلش بر یاسمین می‌افکند

شماره ۵۹۳: هر عضو تنت ساده‌تر از عضو دگر بود

شماره ۵۹۴: درجهان غیر تو صاحب‌نظری نیست پدید

شماره ۵۹۵: شب هجر از دل تنگم نفس باجان برون آید

شماره ۵۹۶: خرم آن گل که غم از باد خزانش نرسد

شماره ۵۹۷: مگو که باده انگور درد سر دارد

شماره ۵۹۸: دوست بکونین التفات ندارد

شماره ۵۹۹: مست می شوق تو باندازه نسازد

شماره ۶۰۰: چون دید عاجزم غم هجران دلیر شد

شماره ۶۰۱: پایم ز کوی دوست بگلشن نمیرود

شماره ۶۰۲: کسیکه مایل آ نشوخ عشوه‌سنج افتاد

شماره ۶۰۳: بمن که خسته دلم درد الفتی دارد

شماره ۶۰۴: دل داغ دوری تو فراموش کرده بود

شماره ۶۰۵: از غیرت جمال تو مه سینه میکند

شماره ۶۰۶: بیتو لبها خشک و دلها تنگ بود

شماره ۶۰۷: زما ایمن نشین کز آتش‌ما گل نمیسوزد

شماره ۶۰۸: از گل آنها که چهره ساخته‌اند

شماره ۶۰۹: معاشران که بیزم تو بار می یابند

شماره ۶۱۰: منم کز هرطرف دردی دلم را پیش میآید

شماره ۶۱۱: دل هرزمان زشوق تو صد میل می‌پرد

شماره ۶۱۲: نفسم زلف دود شانه زند

شماره ۶۱۳: در گلشن از بیداد او باد صبا مو میکند

شماره ۶۱۴: هم از دردم دل آسودگی رنجور میگردد

شماره ۶۱۵: خط مشکین کز عذار ساقی مهوش دمد

شماره ۶۱۶: بکام ما سزد ار جام بیغشی ریزند

شماره ۶۱۷: از خون دلم تیغ جفا زنگ بر آرد

شماره ۶۱۸ - این غزل حاوی مضمونهای پر عواطف و از امهات غزلیات شیوای طالب میباشد: ز گریه شام و سحر دیده چند درماند

شماره ۶۱۹: از آن رو ناز بر گل میتوان کرد

شماره ۶۲۰: لعل تو هرکه را به تبسم شهید کرد

شماره ۶۲۱: عارفی کو تا نظر در حسن تدبیرم کند

شماره ۶۲۲: من آن گبرم که طعنم از لب کفار برخیزد

شماره ۶۲۳: خلوتم موی کشان جانب افلاک برد

شماره ۶۲۴: زنده گشتم که مرا نفس ستمکار بمرد

شماره ۶۲۵: از دل خیال آن برو دوشم نمیرود

شماره ۶۲۶: نگه را از رخت رنگیست کان زایل نمیگردد

شماره ۶۲۷: سراپای دل از زخم زبانم زآن فغان دارد

شماره ۶۲۸: درد دلم از دوا گریزد

شماره ۶۲۹: چرخم ستیز با دل شب خیز میکند

شماره ۶۳۰: بشنود عشق گر این جوش و خروشم بخرد

شماره ۶۳۱: آنی تو که صبح طلبت شام ندارد

شماره ۶۳۲: سرو تو آرایش هنگامه باد

شماره ۶۳۳: از دوزخ اگر گیا برآید

شماره ۶۳۴: خمار می‌جگرم سوخت ساغرم بدهید

شماره ۶۳۵: از ضعف بهرجا که نشستیم وطن شد

شماره ۶۳۶: پیش از این شور محبت همه را در سر بود

شماره ۶۳۷: گریبان چاکی و سیر چمن غم را زیان دارد

شماره ۶۳۸: بخلوت گاهی آندلبر نباشد

شماره ۶۳۹: تشنه‌تر ز آنم که صد کوثر بفریادم رسد

شماره ۶۴۰: چرخ با ما بر سر صلح و صفا هرگز نبود

شماره ۶۴۱: غم سفر کرد و طرب را بدل ما جا داد

شماره ۶۴۲: جان بی‌تو دراین جسم غم‌اندوز نباشد

شماره ۶۴۳: مرگم حیات گشت چو جانانه لب گزید

شماره ۶۴۴: لب چو آلودی بمی بسیار می‌باید کشید

شماره ۶۴۵: گلفروشان رنگ خسارش بصد جان می‌خرند

شماره ۶۴۶: ترسم از کاسه سر بوی شرابم برود

شماره ۶۴۷: لاله سیه‌کرده دل تا ره داغم زند

شماره ۶۴۸: شب دل از گلشن آسودگیم گلچین بود

شماره ۶۴۹: مردان غم دل بپرده دارند

شماره ۶۵۰: اندیشه وصال تو خاموشی آورد

شماره ۶۵۱: ایخوشا بخت نسیمی که چو خوابش ببرد

شماره ۶۵۲: هر دیده‌ئی که گوشه ابروی یار دید

شماره ۶۵۳: سوار عشق هر آن صید دل که تاخته گیرد

شماره ۶۵۴: سرمه چشم صبا خاک سرکوی تو باد

شماره ۶۵۵: درد و محنت گرچه در صورت رکیک افتاده‌اند

شماره ۶۵۶: باز چشمم کاسه در خون زد خدایا خیر باد

شماره ۶۵۷: نگارین توسنی کان نازنین در زیر زین دارد

شماره ۶۵۸: کمند طره بر کف شوخی از نخجیر می‌آید

شماره ۶۵۹: بی‌گل روی تو نم در چشم گریانم نماند

شماره ۶۶۰: بگلشن از می شوقم ایاغ رنگین بود

شماره ۶۶۱: زندانی سودایت بر سرو چمن خندند

شماره ۶۶۲: داغ عشق تو که از پرده برون می‌آید

شماره ۶۶۳: من و بزمی که دراو طرح دل خوش فکنند

شماره ۶۶۴: از آن لب چون بگلشن حرف سر شد

شماره ۶۶۵: دل عاشق به پیغامی بسازد

شماره ۶۶۶: یار ما جانب اغیار نظر نگشاید

شماره ۶۶۷: حسن دنیا عاشق دین را کجا افتد پسند

شماره ۶۶۸: زبس فیض هوا مرغ دل از پرواز ننشیند

شماره ۶۶۹: وفا با عهد او پیوسته باشد

شماره ۶۷۰: خوش آمد از ره دور آن می‌وصفا آورد

شماره ۶۷۱: برای بلبل و گل خلوتی چو باغ نباشد

شماره ۶۷۲: با کاهش جنون تنم از جان‌گرو برد

شماره ۶۷۳: طراوت نفسم ذوق راز پوشی برد

شماره ۶۷۴: کسی از عالم خاک آبرو برد

شماره ۶۷۵: دراین ره هر که بینی بادل پردرد می‌آید

شماره ۶۷۶: فصلی است که گل بر سر بستان حشر آرد

شماره ۶۷۷: طوفان ز جگر چو سر برآرد

شماره ۶۷۸: چو بردلم سپه شوق تاختن آورد

شماره ۶۷۹: سیه‌مستم دگر تا گفتگویم بر چه‌سان آید

شماره ۶۸۰: دری بروی دلم عشق باز خواهد کرد

شماره ۶۸۱: کو آنکه بر جراحت ما مرهمی کند

شماره ۶۸۲: من دلخسته تاکی سینه برشمشیر خواهم زد

شماره ۶۸۳: حدیثت چه گل بسکه رنگین بود

شماره ۶۸۴: تا کی نمکم بر جگر سوخته پاشند

شماره ۶۸۵: شبم آئینه دل با صفا بود

شماره ۶۸۶: عشق بر بیگانه و بر آشنا منت نهد

شماره ۶۸۷: ز غم کناره طلب کی بما درآمیزد

شماره ۶۸۸: تشنه لبان تن بمرگ بی‌لب او داده‌اند

شماره ۶۸۹: ناصح از نشنیدن پندم بزنبار اوفتاد

شماره ۶۹۰: تا حسن رخت انجمن آرای چمن شد

شماره ۶۹۱: طفل عشقم گرم و سوزان چون شرارم زاده‌اند

شماره ۶۹۲: دست تهی ز نقد وجودم خزینه شد

شماره ۶۹۳: آئینه رخ نمود زنگ ز دل دور شد

شماره ۶۹۴: چهره گر لاله بود عشق تو بی‌رنگ کند

شماره ۶۹۵: ز نور حسن چو آن چهره بی نقاب شود

شماره ۶۹۶: آنکه دوزخ چو کوثر آشامد

شماره ۶۹۷: پنجه سیه کرده عشق تا برخ مانهد

شماره ۶۹۸: دل آتش‌پرست ما سراغ مل نمی‌گیرد

شماره ۶۹۹: سلیمان وار زلفش خاتمی در هر خمی دارد

شماره ۷۰۰: سخن خوش است که از روی حال برخیزد

شماره ۷۰۱: جهان بعشوه اهل جهان نمی‌ارزد

شماره ۷۰۲: باغی که بوی گل ز خسش میتوان شنید

شماره ۷۰۳: می‌کشان درفصل گل جام پیاپی نوش‌باد

شماره ۷۰۴: یکی بسوی چمن بیدلان گذار کنید

شماره ۷۰۵: دوش فال نطقم از مجموعه اقبال بود

شماره ۷۰۶: چو در جرعه فشانی بچمن بگشاید

شماره ۷۰۷: چشم از حرم وز دیر ببندید

شماره ۷۰۸: گل شکفت و بزم خرم گشت و گلشن تازه شد

شماره ۷۰۹: من همان گبرم که آتشخانه بر من تنگ شد

شماره ۷۱۰: مجنون تو ذوق شکر و شیر نداند

شماره ۷۱۱: تا چو بلبل رهم بباغ افتاد

شماره ۷۱۲: عیش را کردم طلب ماتم دوید

شماره ۷۱۳: باز بر گردون گریبانم گرانی می‌کند

شماره ۷۱۴: دولت بسیر گلشن کشمیر می‌رود

شماره ۷۱۵: وای اگر پیرمغان رحم بحالم نکند

شماره ۷۱۶: کسی کز عیش دنیا دسترس بر باده‌ئی دارد

شماره ۷۱۷: صید آن گردش چشمم که دل از کار برد

شماره ۷۱۸: چرخم بسعی تیره سرانجام تر نمود

شماره ۷۱۹: نخواهم غیر را مهر خموشی در دهن باشد

شماره ۷۲۰: بر بستر گل تکیه زدم دود برآمد

شماره ۷۲۱: نمی‌نالم گر امشب کار بر صد اضطراب افتد

شماره ۷۲۲: دریا کشم بقطره لبم تر نمی‌شود

شماره ۷۲۳: گل بر سرم خشونت خاشاک می‌کند

شماره ۷۲۴: دل نقش یار دید نگار که می‌رسد

شماره ۷۲۵: دگر چشمم بمژگان‌خانه مشتاقانه می‌روید

شماره ۷۲۶: یاران دلم بشعله داغ آشنا کنید

شماره ۷۲۷: عقلم همه در سلسله موی تو گم شد

شماره ۷۲۸: شانه بر زلف مشوش می‌نهد

شماره ۷۲۹: بیزبانان عشق خوش سخنند

شماره ۷۳۰: چو جلوه درچمن آن سرو لاله‌روگیرد

شماره ۷۳۱: آنچنان زی که جهان زندگیت را طلبند

شماره ۷۳۲: روی امید گر بگل آرم‌گیا شود

شماره ۷۳۳: چون مرا مهر از دهن برداشتند

شماره ۷۳۴: که دید آب رخت کآبش از حجاب نشد

شماره ۷۳۵: در آن چمن که توئی برگ را بخس نخرند

شماره ۷۳۶: بحکم اگر نکرد عشق التماس شود

شماره ۷۳۷: پاس دل دار که در کوچه مستی نزنند

شماره ۷۳۸: باز اشک گرم من پهلو بآذر میزنند

شماره ۷۳۹: بکاسه سرمن باده نوش‌کن که رواست

شماره ۷۴۰: مرا عشق در صفحه سینه بیند

شماره ۷۴۱: بیدلان بر آستانت حال دل سر میکنند

شماره ۷۴۲: کو شرابی که زلف تا بجگر ریش کند

شماره ۷۴۳: اسیر عشق گریبان دلیر پاره کند

شماره ۷۴۴: بهار شد که لباس چمن حریر شود

شماره ۷۴۵: تار در خرمن حسن تو فتد نور شود

شماره ۷۴۶: اسیر زلف تو جان از کف جنون نبرد

شماره ۷۴۷: هر دل که یافت ذوق نگاه تو مست شد

شماره ۷۴۸: نار و به گرچه بر خویش وجودی دارند

شماره ۷۴۹: دل طرح بیوفائی گل پیش یار کرد

شماره ۷۵۰: شمع داغم بسر از آه چو روشن گردد

شماره ۷۵۱: باگلستان رخت روی دگر نتوان دید

شماره ۷۵۲: از تو شوری بدل بحر و بر انداخته‌اند

شماره ۷۵۳: شب یاد دوست دامن صبرم بخون کشید

شماره ۷۵۴: با صد کرشمه آن بت سر مست میرود

شماره ۷۵۵: مست و دست‌افشان ور نگینم بسوی او برید

شماره ۷۵۶: با تو چون می خورم آسیب خمارم نبود

شماره ۷۵۷: مرا بوعده جنت فریب نتوان داد

شماره ۷۵۸: چه ساغر میکشی لعل تو جان را قوت میگردد

شماره ۷۵۹: جریده عملم را نشاید آسان خواند

شماره ۷۶۰: امشب آسودگیم بردر دل میگردید

شماره ۷۶۱: مو پریشانی که مارا پنجه بر دل می‌زند

شماره ۷۶۲: دگر بر تن زدرد هجر یکمویم نمی‌جنبد

شماره ۷۶۳: مجنون تو افسانه و افسون نپذیرد

شماره ۷۶۴: دل بیوی مستی چشم تو خواب آلود شد

شماره ۷۶۵: جان سپردن عاشقان تسلیم زینسان کرده‌اند

شماره ۷۶۶: خوبان بدل مهر و محبت ننمایند

شماره ۷۶۷: رفیق درد من خوش با رخ پر گرد میآید

شماره ۷۶۸: بگاه خنده بر آن لب شکر هجوم کند

شماره ۷۶۹: گریه آلودم زجیب و دامنم خون می‌چکد

شماره ۷۷۰: از این چه غم که غم عشق بوالهوس نخورد

شماره ۷۷۱: من آن خضرم که ره در صحبتم کوتاه می‌گردد

شماره ۷۷۲: کسی شمعی بکف بهر سراغ من نمیدارد

شماره ۷۷۳: طبیبی جز سفر درمان داغ من نمیداند

شماره ۷۷۴: آمدن خوش بود اما رفتن از یاری نبود

شماره ۷۷۵: بس الم شبها عذاب خفته و بیدار بود

شماره ۷۷۶: چو بلبلان تو پرواز با نفس گیرند

شماره ۷۷۷: بصد قیامتم از دوست کام برناید

شماره ۷۷۸: نخل آهم بیر نمی آید

شماره ۷۷۹: چون روی من برآینه زرین رقم کشید

شماره ۷۸۰: آنشوخ هرگه تکیه مستانه بر دوشم کند

شماره ۷۸۱: برقص آن نازنین هرگه قدم از ناز بردارد

شماره ۷۸۲: سخن سرکن که طعم شکر از نوش تو برخیزد

شماره ۷۸۳: بگشا چهره که بازار چمن بگشاید

شماره ۷۸۴: از روی دوست رنگ حیا کم نمیشود

شماره ۷۸۵: چو عاشقان بقیامت نشان یار دهند

شماره ۷۸۶: دوش مستی بر سر بازار خونریزم نمود

شماره ۷۸۷: کمین بر من گشاید هر کمانداری که برخیزد

شماره ۷۸۸: سنبل جنت وموی تو ز یک سلسله‌اند

شماره ۷۸۹: بسودای میانش چون سر من جیب زانو شد

شماره ۷۹۰: خوبان ز لب نوش نباتی بفرستید

شماره ۷۹۱: رفته‌اند از خود چو دلها غافلت بو کرده‌اند

شماره ۷۹۲ - ۲: یار غافل ز کفم گوهر ایمان زد و برد

شماره ۷۹۳: دلا گر عاشقی آفاق را درد تو آراید

شماره ۷۹۴: تو نه آنی که براه تو قدم صرفه کنند

شماره ۷۹۵: سبو تهی شد و خم نیز ته نما گردید

شماره ۷۹۶: ز یاد لعل نوشینش هوس بر من هجوم آرد

شماره ۷۹۷: که حرف مستی آن چشم پر فسون سر کرد

شماره ۷۹۸: باز طاوس خرامی سوی ما می‌آید

شماره ۷۹۹: دل از جور فلک من بعد تنگی بر نمی‌تابد

شماره ۸۰۰: روی چو سوی چمن رو بروی تو آید

شماره ۸۰۱: بکش که باده مینای ما شگون دارد

شماره ۸۰۲: عارف بروز ابر همان به که می‌کشد

شماره ۸۰۳: هر که را دل گشت رهبر در جهان آواره ماند

شماره ۸۰۴: خوش آنکه چون قدح بشرابش فرو برند

شماره ۸۰۵: حرف شادی میزنم هان بردهان من زنید

شماره ۸۰۶: موم بود این دل که بر فولاد پهلو میزند

شماره ۸۰۷: تن بجان آمد دل از امیدها مأیوس ماند

شماره ۸۰۸: باز میخواهد گلابی بر رخ عالم زند

شماره ۸۰۹: بگذشت عمر و یار بما آشتی نکرد

شماره ۸۱۰: گر کعبه سر کوی تو می‌بود چه می‌بود

شماره ۸۱۱: بزمی که در او گل بود و جام نباشد

شماره ۸۱۲: غم او با دل ما گوشه چشمی دگر دارد

شماره ۸۱۳: دل تلخی فراق تو را دیده می‌رود

شماره ۸۱۴: در جگر زنبور غم دارم شرابم می‌گزد

شماره ۸۱۵: گاه بر آتش دل از مژه آبی بزنید

شماره ۸۱۶: تمام شب دلم افسانه خیالش خواند

شماره ۸۱۷: جز غم یار نخواهم که بدل غم باشد

شماره ۸۱۸: دل ز بیم خوی گرمش از طپیدن بازماند

شماره ۸۱۹: ای شراب وصل درد انتظارت می‌کشد

شماره ۸۲۰: بگرد چشم تو زهر آب داده بنشانند

شماره ۸۲۱: هر کس بغلط در صدد یاری من شد

شماره ۸۲۲: سرمه چشم ترا روزیکه شیرین کرده‌اند

شماره ۸۲۳: باز نیش مژه برگرد جگر می‌گردد

شماره ۸۲۴: نشسته منتظرم تا غمی جمال نماید

شماره ۸۲۵: چو دید زهر فراق تو طعم جان گردید

شماره ۸۲۶: کسیکه ساقیش آن ماه نوش لب باشد

شماره ۸۲۷ - از غزلیات جانانه و مشهور طالب است: خود فروشان ز پی گرمی بازار خودند

شماره ۸۲۸: مرا که خسته دلم طبع نیز بسته بود

شماره ۸۲۹: آنکه با صد ناز و استغناز من دل میبرد

شماره ۸۳۰: کیستی تو بهم انداخته گرگ و بره‌ئی چند

شماره ۸۳۱: دل بی تو به گلشن ز گل و بید گریزد

شماره ۸۳۲: دل حفظ جان ز چشم سیاهش نمیکند

شماره ۸۳۳ - ۲: مست شوقم هر دم از مستی شرابم میبرد

شماره ۸۳۴ - ۲: هردم فلک غمی بسلام من آورد

شماره ۸۳۵ - ۲: یاد مستانی که روز و شب کشاکش میکنند

شماره ۸۳۶ - ۲: یک جرعه در چنین شب عیدی نمیرسد

شماره ۸۳۷: کی باده بر دماغ دلم بوی خون نزد

شماره ۸۳۸ - ۲: کی بیزم او مرا ذوق قدح نوشی برد

شماره ۸۳۹: چو گوش بر اثر سوز و غلغلم کردند

شماره ۸۴۰ - ۲: ساقیان بینند لعلت می پرستیها کنند

شماره ۸۴۱ - ۲: تو گوئی ما در طالع همه کام تو میزاید

شماره ۸۴۲ - ۲: هرچه دیدم جز لب شیرین جانان تلخ بود

شماره ۸۴۳ - ۳: تا دو چشمم دو نوبهار منند

شماره ۸۴۴ - ۳: بچندین اضطراب از شعله پروا نه میسوزد

شماره ۸۴۵ - ۳: برفت جان بشتابی‌که در تن آمده بود

شماره ۸۴۶ - ۳: برصحبت تو ملک و ملک آفرین کنند

شماره ۸۴۷ - ۲: دل جوشد و غیرت بخروشم نگذارد

شماره ۸۴۸ - ۳: اینک ره محنت قدمی پیش گذارید

شماره ۸۴۹ - ۲: گرز هجران تو اندیشه کنم جا دارد

شماره ۸۵۰: کشته گر زنده تیغ تو شود جا دارد

شماره ۸۵۱: باز از سرنو جهان جوان شد

شماره ۸۵۲: راحت بناز پروردت نازنین کند

شماره ۸۵۳: آنکه مارا از شکر خواب عدم بیدار کرد

شماره ۸۵۴: چو سوی باغ روی صحن باغ در گیرد

شماره ۸۵۵: صراف عدم جوهر هستی نشناسد

شماره ۸۵۶: منم که پیش بیانم زبان سجود کند

شماره ۸۵۷: طوفان ز جگر چو سر برآرد

شماره ۸۵۸: نیست یکدم که فلک قیمتی افزون نکند

شماره ۸۵۹: عقلم همه در سلسله موی تو گم شد

شماره ۸۶۰: با شوق دوست مرحله‌ها می‌توان برید

شماره ۸۶۱: صرفه در خاموشیست ای لب ره گفتار بند

شماره ۸۶۲: برافکن پرده تا گل قطره خوی از حیا گردد

شماره ۸۶۳: بملک عشق قضا حکمران نمی‌باشد

شماره ۸۶۴: چون بمستی نرگسش بی‌اعتدالی میکند

شماره ۸۶۵: تو چون مجلس فروزی ماه نو عزلت گزین گردد

شماره ۸۶۶: تلخی چشیده‌ام نفسم با اثر بود

شماره ۸۶۷: عافیت جوید دلم اندیشه کارش کنید

شماره ۸۶۸: روان سویم نگاهی چون بچندین ناز گرداند

شماره ۸۶۹: هوس بی جلوه دلدارم از گلزار برخیزد

شماره ۸۷۰: رفتم ز دست بوی فراق از کجا رسید

شماره ۸۷۱: با اجل بی‌تو مرا دوش کشاکشها بود

شماره ۸۷۲: آنانکه محو جلوه آثار گشته‌اند

شماره ۸۷۳: مرا هوای تو هردم بیوستان آرد

شماره ۸۷۴: تا هایهای گریه من گوش کرده‌اند

شماره ۸۷۵: پس از عمری که آن نامهربان با من درآمیزد

شماره ۸۷۶: حسنی که ز پی صد دل دیوانه ندارد

شماره ۸۷۷: عارفم عارف عجب دارم که از می بگذرد

شماره ۸۷۸: می بی‌لب جانبخش تو جوشش ننشیند

شماره ۸۷۹: شیرینی ایام وصال تو ندیدم

شماره ۸۸۰: ترک وفا کرد عهد یار نه این بود

شماره ۸۸۱: سرم حرمان سودا بر نتابد

شماره ۸۸۲: باز این سر سودائی سودای دگر دارد

شماره ۸۸۳: غرور من ز فلک ناز بر نمی‌تابد

شماره ۸۸۴: ساقی پیالئی که بگفتارم آورد

شماره ۸۸۵: لب نوید وصل آن شوخ سپاهی می‌دهد

شماره ۸۸۶: کی آب تیغ یار بهر نهر و جو رود

شماره ۸۸۷: ندارم دوستداری کز دلم خاری برون‌آرد

شماره ۸۸۸: شکر کز ظلمت اندیشه نجاتم دادند

شماره ۸۸۹: غرور عاشقی ناز جوانی بر نمی‌تابد

شماره ۸۹۰: دل سوخته چون من اگر آه برآرد

شماره ۸۹۱: گلی بانجمن آمد که خانه رنگین شد

شماره ۸۹۲: سپهر از دل بی‌کینه‌ام چه میخواهد

شماره ۸۹۳: دراین گلزار مشکین لاله هم یادگلی دارد

شماره ۸۹۴: ز حسرت ساغر عشرت بدستم زار میگرید

شماره ۸۹۵: نشان قتل من از تیغ جور او نرود

شماره ۸۹۶: خوش آنکه عشق بمدهوشیم قرار دهد

شماره ۸۹۷: مرا از ناتوانیها روان از پوست بنماید

شماره ۸۹۸: لبش چو ساقی زهر عتاب می‌گردد

شماره ۸۹۹ - این غزل نیز از آثار بسیار خوب اندیشه طالب است: اشکم آشوب‌کنان آید و جوشان گذرد

شماره ۹۰۰: مرد عشقت گل‌شکر بگذار و حسرت خورد

شماره ۹۰۱: هرکس که ندارد خطر از برق جمالی

شماره ۹۰۲: ترا بینم ز بنیاد دلم فریاد برخیزد

شماره ۹۰۳: کامها تلخ است نشناسد حلاوتهای درد

شماره ۹۰۴: شب گذشته مرا شمع بخت روشن بود

شماره ۹۰۵: باغ دل را بخرمی نکند

شماره ۹۰۶: خار و گل هردو عزیزند که از یک چمنند

شماره ۹۰۷: چشم او بر سرمه سایان ترکتازی می‌کند

شماره ۹۰۸: خام سوزی چون مراکی پختگی حاصل شود

شماره ۹۰۹: باده‌گر تلخست و شیرین‌راه مستان میزند

شماره ۹۱۰: سوزم از شعله پیام آورد و پخته برد

شماره ۹۱۱: شراب عیش ما از روی خوبان صاف کی گردد

شماره ۹۱۲: چراغ از گل فروزم در سراغ گلعذار خود

شماره ۹۱۳: سایه از خورشید نشناسم که نورم برده‌اند

شماره ۹۱۴: نه هر طوطی چو من شیرین کلام و خوش سخن گردد

شماره ۹۱۵: هرچه هوشم بگوش می‌گوید

شماره ۹۱۶: تاوک طعنه دلم چند بجان اندازد

شماره ۹۱۷: بگاه جلوه چو از ناز دامن افشاند

شماره ۹۱۸: ز سر خاکم دریغ از دیده خاشاکم دریغ آید

شماره ۹۱۹: گوشه‌ای خواهم که گوش آواز پائی نشنود

شماره ۹۲۰: می بنرخ عقل و جان رندان می‌کش می‌خرند

شماره ۹۲۱: چون دل زین قفس تنگ بفریاد آید

شماره ۹۲۲: خراب باده عشق تو آبادی نمی‌خواهد

شماره ۹۲۳: ز ناشکیبی من دوش چرخ در گله بود

شماره ۹۲۴: مرا هر طفل راحت با هزار آزار میزاید

شماره ۹۲۵: درم عزیز کف گنج ریز من نشود

شماره ۹۲۶: دیده از پهلوی دل خوی کریمان دارد

شماره ۹۲۷: آنکه صد دشنه خورد بردل و آهی نکند

شماره ۹۲۸: چو عشق آید کجا آثار عقل ذو فنون ماند

شماره ۹۲۹: شتاب اشک من سیماب را شرمنده میسازد

شماره ۹۳۰: فلک چندانکه دارد کینه بادانشوران دارد

شماره ۹۳۱: گل پرده بروی تو گشودن نتواند

شماره ۹۳۲: آنروز تیغ فتنه وداع نیام کرد

شماره ۹۳۳: ای ساکنان میکده ترک جهان کنید

شماره ۹۳۴: بفال طالع من دولت از کتاب تو آمد

شماره ۹۳۵: ای نادل چو بفکر غم یار افتد وگرید

شماره ۹۳۶: هم بانگ بلبل از قفسم می‌توان شنید

شماره ۹۳۷: زان خوشدلم که هرچه ملالست بگذرد

شماره ۹۳۸: من از می دست شستم می ز من دامن نمی‌شوید

شماره ۹۳۹: هر زمان میلم بدرد دوست افزون می‌شود

شماره ۹۴۰: می صبوح غذای خرد بروح دهد

شماره ۹۴۱: خرد میزان بکف چون جنس هر موجود می‌سنجد

شماره ۹۴۲: یار بی تابش من میل می ناب نکرد

شماره ۹۴۳: تا تو نه‌ای انجمن سرور ندارد

شماره ۹۴۴: پاکم زگنه ناحقم آلوده مخوانید

شماره ۹۴۵: شهدلبش که هست ز جان بیشتر لذیذ

شماره ۹۴۶: دوست ناید بر سر آزردنم بار دگر

شماره ۹۴۷: خواب میکردد بگرد چشم گریانم ز دور

شماره ۹۴۸: چه میسازی شتابان عمر بی پروانه‌ئی آخر

شماره ۹۴۹: ای‌ماه مشکموره مشکوی خویش گیر

شماره ۹۵۰: گر نشأه دوستی ره میخانه پیش گیر

شماره ۹۵۱: بیتو سیر چمن آشوب دماغ آرد بار

شماره ۹۵۲: وام گیرای جبهه چین . از ابروی غم وام گیر

شماره ۹۵۳: دلم نمیکشد از کوی او بجای دگر

شماره ۹۵۴: در صدر عشق لوح و قلم را چه اعتبار

شماره ۹۵۵: دمی در بزم غم بنشین و بال افشانیم بنگر

شماره ۹۵۶: گریه‌ئی در طالمست ای همنشین معذور دار

شماره ۹۵۷: طعمه آتش دل می‌کنم این عود جگر

شماره ۹۵۸: طرب دوست را بامی غم چکار

شماره ۹۵۹: هوا خوشست و دماغ من از هوا خوشتر

شماره ۹۶۰: خصم عیشم گر غمی داری بیار

شماره ۹۶۱: مراست در دل ازآن غمزه بیعدد زنبور

شماره ۹۶۲: لب‌شور و نکته‌شور و دهان‌شور و خنده‌شور

شماره ۹۶۳: چه سان سنجم بآن زلف دوتا عمر

شماره ۹۶۴: ای بسر افسر تو افسر نور

شماره ۹۶۵: صبح دم زد سری ز خواب برآر

شماره ۹۶۶: وصل لیلی طلبی حرز وفا باخود دار

شماره ۹۶۷: دارم بسی ز ساز طرب خوش ترانه‌تر

شماره ۹۶۸: مطرب با خویش را خمش مگذار

شماره ۹۶۹: میکند هر لحظه اندر سینه‌ام تیر دگر

شماره ۹۷۰: شب از دل سوی گردون نالهئی کردم روان آخر

شماره ۹۷۱: شوخ چشم نظر از نرگس مستش بردار

شماره ۹۷۲: هوا خوش است و نسیم گل از هوا خوشتر

شماره ۹۷۳ - ۲: رفتن مقام دوست بمژگان روا مدار

شماره ۹۷۴: شوم گر فی المثل پیراهن یار

شماره ۹۷۵: عشق خبر میدهد ز عالم دیگر

شماره ۹۷۶: درمان لذیذ و درد ز درمان لذیذتر

شماره ۹۷۷: مهی‌است دلبر من ز آفتاب روشنتر

شماره ۹۷۸: ز دیدنت شدم ای نازنین برنگ دگر

شماره ۹۷۹: من کیم میخواره ای در کسوت پرهیزکار

شماره ۹۸۰: جلوه سروسهی را بلب جو بگذار

شماره ۹۸۱: راز خود از خود نهان میدار

شماره ۹۸۲: عزیز من می‌انگور در میان آور

شماره ۹۸۳: یکی ز پوست برآ ایدل وجهان بنگر

شماره ۹۸۴: گر وداع جان کندن شعله افسرده گیر

شماره ۹۸۵ - ۲: زمان زمان نکشم رخت بر سراب دگر

شماره ۹۸۶: ما راز ناشناسی خود باخت روزگار

شماره ۹۸۷ - در توصیف کشمیر و مدح جهانگیر پادشاه: فیض پیاله بخشد آب و هوای کشمیر

شماره ۹۸۸: گلستانی که من پروردم از مهرش بخون یکسر

شماره ۹۸۹: بی یوسفی چمن بن چاهست در نظر

شماره ۹۹۰: خوری چو باده نمی در ته کدو بگذار

شماره ۹۹۱: چو اهل مدرسه شب تا سحر چراغ مسوز

شماره ۹۹۲: راحت آید بدیار دل و برگردد باز

شماره ۹۹۳: آمدی آتشفشان بنشین و بیباکم بسوز

شماره ۹۹۴: غنچه فیضم ولی حسرتکش بویم هنوز

شماره ۹۹۵: چشمت بفسون برسر اعجاز کند ناز

شماره ۹۹۶: پیچم همه شب چو مار تا روز

شماره ۹۹۷: زینت فرقم بافسری ندهی باز

شماره ۹۹۸: خیز و برگ جلوه‌ئی زآن شاخ گل آزاد ریز

شماره ۹۹۹: ز فیض آمدنت گل بیار آمد باز

شماره ۱۰۰۰: امشب به بخت ما در خمار مانده باز

شماره ۱۰۰۱: همیشه تا که ز دیدار گلستان نوروز

شماره ۱۰۰۲ - ۲: می بر سر بازار کش و جرعه فرو ریز

شماره ۱۰۰۳: در سخن چینی چو طفلان طبع را بدخو مساز

شماره ۱۰۰۴: میرسم از ره و نگرفته‌ام آرام هنوز

شماره ۱۰۰۵: چه داری با دلم ای شب‌نما روز

شماره ۱۰۰۶: ایعشق دلم خون‌کن و داغم بجگر سوز

شماره ۱۰۰۷: جان‌شدو ازدل نشد آشوب جانانم هنوز

شماره ۱۰۰۸: همدرد منی با دل افروخته میساز

شماره ۱۰۰۹: بیکدل عالمی غم دارم و غمکین نیم هرگز

شماره ۱۰۱۰: هر شام خون خویش دلا در شفق مریز

شماره ۱۰۱۱: دیدمش باز بصد آب و بصد تاب امروز

شماره ۱۰۱۲: زآن غافلی که عشق نورزیده‌ئی هنوز

شماره ۱۰۱۳: بریز گل بگریبان و می بنوش امروز

شماره ۱۰۱۴: آفت صد قمر هلال تو بس

شماره ۱۰۱۵: ناکی چو تمنا هوس آلود شود کس

شماره ۱۰۱۶: عشق و چشم کام ازو اندیشه خام است و بس

شماره ۱۰۱۷: باصد آئینه بره میروی از آه بترس

شماره ۱۰۱۸: آنقدر بیهوده گردیدم که گردون گفت بس

شماره ۱۰۱۹: جای دل سینه پرآذر بس

شماره ۱۰۲۰: صوت ما آه و زاری ما بس

شماره ۱۰۲۱: با تو بنشستم و می نوش نکردم افسوس

شماره ۱۰۲۲: کرده از بس پیرهن کسب لطافت از تنش

شماره ۱۰۲۳: هان دل شیدای من هان دجله خونی بجوش

شماره ۱۰۲۴: دلا ز راست روی در هراس و بیم مباش

شماره ۱۰۲۵: چمن کبکیست خندان گل دهان و غنچه منقارش

شماره ۱۰۲۶: در مرگ دلم خروش آتش

شماره ۱۰۲۷: ای خطت مشک ناب بر آتش

شماره ۱۰۲۸: کردم اسیر قید الم مو بموی خویش

شماره ۱۰۲۹: قند چون دیده حسرت برویش

شماره ۱۰۳۰: رفتم که داغ عشق نهم بر جبین خویش

شماره ۱۰۳۱: پریشان کلبه‌ئی دارم که ویران می‌کند بادش

شماره ۱۰۳۲: خوش در شکنجه‌ام ز غم ننگ و نام خویش

شماره ۱۰۳۳ - ۲: اگر خورشید دیدی نیم ماهی از گریبانش

شماره ۱۰۳۴ - ۲: ز شرم چون بزبان بشکفد گل رازش

شماره ۱۰۳۵ - ۲: دلی دارم کواکب خوشه چینش

شماره ۱۰۳۶: از خاطری نمی‌شنوم بوی انتعاش

شماره ۱۰۳۷: گاه نظاره گل از چشم تر خود می‌پاش

شماره ۱۰۳۸: شهد وصلش مطلب زهرکش دوری باش

شماره ۱۰۳۹: غم آشنای تو گلگشت باغ میگردش

شماره ۱۰۴۰: اشکیست مرا ستاره بردوش

شماره ۱۰۴۱: بنشین نفسی همدم دل محرم جان باش

شماره ۱۰۴۲: چون نکته سر کند بزبان شکر فروش

شماره ۱۰۴۳: نیست یکمو یم ز بس آشفتگی بر جای خویش

شماره ۱۰۴۴: عشق نخلیست آرزو شاخش

شماره ۱۰۴۵: رخت بهشت برین است و حسن رضوانش

شماره ۱۰۴۶: سوختم در آتش سودای خویش

شماره ۱۰۴۷: تا چند بافسانه کنم روز شب خویش

شماره ۱۰۴۸ - ۲: ز غم صد نیش دارم در جگر بیش

شماره ۱۰۴۹ - ۲: می حلالست در این فصل دلیرانه بنوش

شماره ۱۰۵۰ - ۲: مگر با خود بود در جلوه‌گاه ناز جولانش

شماره ۱۰۵۱: جوانی رفت و ما دیدیم و نگرفتیم دامانش

شماره ۱۰۵۲ - ۲: درآب دیده‌کنم روز و شب نظاره خویش

شماره ۱۰۵۳ - ۲: کو دماغی که بگردیم بگرد دل خویش

شماره ۱۰۵۴: درد خاموشست فریاد و فغانی نیستش

شماره ۱۰۵۵: طنبور سر بدامن مطرب کند خروش

شماره ۱۰۵۶: خود مشتری خویشم و خود نرخ‌گر خویش

شماره ۱۰۵۷: می‌چمد آن سرو گلزار از قفا می‌آیدش

شماره ۱۰۵۸: چون یاد روح قوت کنم از شمیم خویش

شماره ۱۰۵۹: مرا بختیست خواب‌آلوده مقصد سخت نایابش

شماره ۱۰۶۰: جانها فدای سلسله زلف چون شبش

شماره ۱۰۶۱: بشب گشته‌ام شمع خرگاه خویش

شماره ۱۰۶۲ - ۲: سخت بی‌ذوقست مسکین هرکه یاری نیستش

شماره ۱۰۶۳: هرکه می‌تازد بمن رخش عنان می‌بوسمش

شماره ۱۰۶۴: نه آن مار است زلف او که گستاخانه گیرندش

شماره ۱۰۶۵: کی دهد رخصت همدوشی ما آغوشش

شماره ۱۰۶۶: دلا بسنگ غم یار بشکن و مخروش

شماره ۱۰۶۷: می‌رود مستانه گویا بوده پر پیمانه‌اش

شماره ۱۰۶۸: دل نوش خواست جورکش نیش‌کردمش

شماره ۱۰۶۹: چو برگیرد بناز آن نازنین رقص

شماره ۱۰۷۰: منم که میدهم آشفتگی بسنبل قرض

شماره ۱۰۷۱: تا بر صحایف از قلم صنع زاد خط

شماره ۱۰۷۲: چو هست خوب مراد توام ز زشت چه خط

شماره ۱۰۷۳: منم که کلبه تارم نکرده نوبر شمع

شماره ۱۰۷۴: دوش کز آشوب ذوق بازشد آغوش داغ

شماره ۱۰۷۵: با آنکه مو بمو شده‌ام لاله‌زار داغ

شماره ۱۰۷۶: گشتیم مو بمو چو دل لاله غرق داغ

شماره ۱۰۷۷: سیر گل و هوای گلستان و گشت باغ

شماره ۱۰۷۸: مرا بسیر گلستان غم کند تکلیف

شماره ۱۰۷۹: بیهوده چیست سعی بتان درشکست زلف

شماره ۱۰۸۰: گیرم بپذیرد ز کسی یار تکلف

شماره ۱۰۸۱: عید مستانست هان ساقی تکلف برطرف

شماره ۱۰۸۲: من کیم ماهیی بدام فراق

شماره ۱۰۸۳: ای باده راحت اثر مرهم عاشق

شماره ۱۰۸۴: دلالتم بره فقر می‌کند توفیق

شماره ۱۰۸۵: همه ذوقم ز می پرستی عشق

شماره ۱۰۸۶: خرم دلی که ناصیه شوید بآب عشق

شماره ۱۰۸۷: پروانه که باشد که بما دم زند از عشق

شماره ۱۰۸۸: میزنم غوطه در شراب سرشک

شماره ۱۰۸۹: کرشمه نازک و لب نازک و سخن نازک

شماره ۱۰۹۰: بیهوده نباشد ز سیمت گله مشک

شماره ۱۰۹۱: ای باغبار زلف تو بی‌اعتبار مشک

شماره ۱۰۹۲: زهی جراحت جان از لبت گدای نمک

شماره ۱۰۹۳ - ۲: چه غافل خفته‌ئی برخیز صبح اینک شراب اینک

شماره ۱۰۹۴: خشک بگذشتم از جهان تنک

شماره ۱۰۹۵: گل چیده‌ام بیوی کنم داغ شو زرشک

شماره ۱۰۹۶: از اشک من گرفت لباس سحاب رنگ

شماره ۱۰۹۷: گو گریه که آرایش مژگان شودم اشک

شماره ۱۰۹۸: رشته مهر و محبت نگسلم ز آن دل گسل

شماره ۱۰۹۹: بیاد بزم او هنگامه سازی می‌کنم با گل

شماره ۱۱۰۰: کم فروغ خردگیر و نور شرع پذیر

شماره ۱۱۰۱: بآتش کنم نور دو دیدگان حل

شماره ۱۱۰۲: یافته‌دل زان دو شوخ نرگس اشهل

شماره ۱۱۰۳ - ۲: دارم چو نوک خامه زبانی ز دود دل

شماره ۱۱۰۴: ای پیش چهره تو عرقناک روی گل

شماره ۱۱۰۵: آشفته‌ام ز بیسر و سامانی خیال

شماره ۱۱۰۶: می‌کند ناز بر سرش کاکل

شماره ۱۱۰۷: آنرا که چین زلف تو شد آشیان دل

شماره ۱۱۰۸: بسکه در سودای او خود را پریشان یافتم

شماره ۱۱۰۹: گر سلسله بر پا ننهد دست حجابم

شماره ۱۱۱۰: خجلم از رخ هستی خجلم

شماره ۱۱۱۱: ما عیش دشمنان رقم مهرکم زنیم

شماره ۱۱۱۲: چو پیرهن پی آرایش بدن دوزم

شماره ۱۱۱۳: تمام خنده زخمم تمام گریه داغم

شماره ۱۱۱۴: ما نیش کفر در دل ایمان فشرده‌ایم

شماره ۱۱۱۵: درسینه طرح خلوت رازش فکنده‌ایم

شماره ۱۱۱۶: سحر که جوهر شمشیر ناله فاش کنم

شماره ۱۱۱۷: دوش کز معجزه لعل تو گویا گشتم

شماره ۱۱۱۸: وگر پا در سلاسل دارم از غم

شماره ۱۱۱۹: باز دل مرغ آذرست بچشم

شماره ۱۱۲۰: یک صبحدم از عیش سراغی نگرفتم

شماره ۱۱۲۱: منم که سینه ز داغ تو مشتعل دارم

شماره ۱۱۲۲: سحر بآب رخ گریه چشم تر شستم

شماره ۱۱۲۳: می‌کشم بروی گل و تازه می‌شوم

شماره ۱۱۲۴: بدل نمانده شرایی که بر لب از مزه ریزم

شماره ۱۱۲۵: کی بودکی که می از جام لبت نوش کنم

شماره ۱۱۲۶: ما گرچه در مذاق حریفان چو شکریم

شماره ۱۱۲۷: کوقاتلی که تاکف خونی بحل کنیم

شماره ۱۱۲۸: ما از سبوی دیده نم خون نمیدهیم

شماره ۱۱۲۹: یک نفس وار که در صومعه مسکن دارم

شماره ۱۱۳۰: سحر که پرده بعود خیال خود بستیم

شماره ۱۱۳۱: خیز تا سوی جنون رخش سبکتاز کنیم

شماره ۱۱۳۲: منم که داغ دل عارفان مجذوبم

شماره ۱۱۳۳: سرا پا روح قدسم جمله باتن دشمنی دارم

شماره ۱۱۳۴: چنان الفتی کرده بازهر کامم

شماره ۱۱۳۵: ما بلبلان لب از طلب کام بسته‌ایم

شماره ۱۱۳۶: ناله عالمگیر شد آخر زمانی تن زنم

شماره ۱۱۳۷: کوغمزه‌ئی که خون زرگ‌وجان گشایدم

شماره ۱۱۳۸: کو مطربی که زمزمه شوق سر کنیم

شماره ۱۱۳۹: کو نشئه‌ای که مغز خرد را بخون کشیم

شماره ۱۱۴۰: بیا که هرسر مو را نوا طراز کنیم

شماره ۱۱۴۱: گاهگاهی کز هجوم عیش یاد غم کنم

شماره ۱۱۴۲: ذوق تمکین در دل آشوب گستر سوختیم

شماره ۱۱۴۳: بیا که با لب دل آستان غم بوسیم

شماره ۱۱۴۴: چند باعشق ازل طوف هوس خانه کنیم

شماره ۱۱۴۵: آ نکه می‌خواند زشغل جام و می آزادم

شماره ۱۱۴۶: چون غنچه خون بردل بی‌نور شکفتم

شماره ۱۱۴۷: جرعه زهر بود آنچه من آب‌ش بینم

شماره ۱۱۴۸: گهی چون گریه‌مستم گاه چون خمیازه مخمورم

شماره ۱۱۴۹: عذار خجلتم در اشک دامنگیر می‌غلطم

شماره ۱۱۵۰: فغان که درچمن ذوق نوحه‌خوان گشتم

شماره ۱۱۵۱: بدل چندین هزاران مطلب نابود می‌بینم

شماره ۱۱۵۲: برون از دست بر تن گر ز نسرین پیرهن دارم

شماره ۱۱۵۳: از ضعف همعنان صبا گشت پیکرم

شماره ۱۱۵۴: انتعاشی را ملال از پی دو بالا می‌کشم

شماره ۱۱۵۵: کجاست عشق که درهای ذوق دربندم

شماره ۱۱۵۶: گفتی ز باده سیر نداری مدام جام

شماره ۱۱۵۷: منم که دل زده از چیدن گل بوسم

شماره ۱۱۵۸: چون بلبل همت نظر از باغ دنیا دوختم

شماره ۱۱۵۹: ما دماغ دل ببوی دوست گلشن ساختیم

شماره ۱۱۶۰: یک ره هوس روزن باغی نکشودیم

شماره ۱۱۶۱: وصف لبت انگبین نویسم

شماره ۱۱۶۲: سر آسودگان آشفته سامان از تو می‌بینم

شماره ۱۱۶۳: بعیش همدل زار از غبار رفته ندیدم

شماره ۱۱۶۴: خوشا چشمی که چون مستانه گردد هوش پردازم

شماره ۱۱۶۵: دوش به تکیه درچمن فرش بهار سوختم

شماره ۱۱۶۶: بیاکه برلب دل آتشین ایاغ نهیم

شماره ۱۱۶۷: زین چمن همدوش افغان میروم

شماره ۱۱۶۸: کو جنون کز شهر دانش فال بیرونها زنیم

شماره ۱۱۶۹: فلس وارم رسته از تن زخم بربالای زخم

شماره ۱۱۷۰: شب در دیده بر آن روی چومه بگشودیم

شماره ۱۱۷۱: عمریست کز خلاصی جان در شکنجه‌ام

شماره ۱۱۷۲: حسنم زچه در گلشن آن رو ننشینم

شماره ۱۱۷۳: شب چو با نکهت زلف تو هم آغوش شدم

شماره ۱۱۷۴: تا بیتوام بکوکب خود در کشاکشم

شماره ۱۱۷۵ - از غزلهای بسیار خوب طالب است: مستم دگر آنسان که سر از پا نشناسم

شماره ۱۱۷۶: ما دل بچین طره تسلیم می‌دهیم

شماره ۱۱۷۷: شب هجران تو برخاک چو مستان غلطم

شماره ۱۱۷۸: ای شاهد خیال تو الوان طراز چشم

شماره ۱۱۷۹: دلم کز نور دانش طور معنی در نظر دارم

شماره ۱۱۸۰: ما سر عیش بفتراک غم آویخته‌ایم

شماره ۱۱۸۱: پای‌بندیم ارنه زین ویرانه کندی می‌زدیم

شماره ۱۱۸۲: شد عمر و گلی از چمن عیش نچیدیم

شماره ۱۱۸۳: فرصتم نیست که با غم نفسی شاد زیم

شماره ۱۱۸۴: هر چند بیخبر بدردل فتاده‌ام

شماره ۱۱۸۵: ماندیم در نشیمن غم تا فنا شدیم

شماره ۱۱۸۶: عمرها شد که چو مرغان حزین تن زده‌ایم

شماره ۱۱۸۷: کو صبا کز دامن مژگان گل افشانش کنم

شماره ۱۱۸۸: چون سوی عارضت نگهی رو بره کنم

شماره ۱۱۸۹: ما شعله را ز حوصله کس نام کرده‌ایم

شماره ۱۱۹۰: چمن چمن گل حسرت بباغ دل دارم

شماره ۱۱۹۱: راه تو بی دست و عنان می‌روم

شماره ۱۱۹۲: این منم از کوی فلان می‌روم

شماره ۱۱۹۳: تا کی تحمل سخن این و آن کنم

شماره ۱۱۹۴: زآن چهره گل بدامن اندیشه می‌کنم

شماره ۱۱۹۵: خوش‌آنکه مست حیا با توهم شراب‌شوم

شماره ۱۱۹۶: ما گل داغ از گلستان جنون آورده‌ایم

شماره ۱۱۹۷: ما باستقبال غم کشور به کشور می‌رویم

شماره ۱۱۹۸: وگر بادوست آن لطف عتاب‌آمیز می‌بینم

شماره ۱۱۹۹: ما زیر هفت پرده می ناب می‌کشیم

شماره ۱۲۰۰: میدان درد و خلوت رازست سینه‌ام

شماره ۱۲۰۱: نه پیچ طرهئی برکف نه چین کاکلی دارم

شماره ۱۲۰۲: دل بخم زلف مشکفام سپارم

شماره ۱۲۰۳: مرغ دلم آشیانه را نشناسم

شماره ۱۲۰۴: دل ز درد هجر شد هم طبع سنگ خاره‌ام

شماره ۱۲۰۵: بر آنم کز جنون بر پیرهن یک تار نگذارم

شماره ۱۲۰۶: به یمن عشق ز اسباب عیش دلتنگم

شماره ۱۲۰۷: تا شوم بیخود ز بویت هوش نازک می‌کنم

شماره ۱۲۰۸: بلندی ننگ همت بوده من باور نمی‌کردم

شماره ۱۲۰۹: گذشت عمر و می‌دیر ساله‌ئی نزدیم

شماره ۱۲۱۰: دلیل خضرم و ره سوی او نمی‌دانم

شماره ۱۲۱۱: تخم مهری که بامید وفا کاشته‌ایم

شماره ۱۲۱۲: شب که بی‌تابانه بر قلب سپاهی ریختیم

شماره ۱۲۱۳: کو دل که نیش حسرتش از جان برآورم

شماره ۱۲۱۴: عمرها شد گلستان روب در میخانه‌ام

شماره ۱۲۱۵: باز در بزم فراغ دل ایاغی می‌زنم

شماره ۱۲۱۶: سحاب عصمتم در پرده ناموس می‌گریم

شماره ۱۲۱۷: منم که چشم و دلی دجله آفرین دارم

شماره ۱۲۱۸: تمام دیده‌ام و گل ز خار نشناسم

شماره ۱۲۱۹: چه بدکردم که دل را با مصیبت آشنا کردم

شماره ۱۲۲۰: رخ بخون چند چو شمشیر سپاهی شویم

شماره ۱۲۲۱: تمام عمر مستم جز قدح نوشی نمی‌دانم

شماره ۱۲۲۲: منم که نشئه زیاد شراب میگیرم

شماره ۱۲۲۳: تا شراری ز دل سوخته انگیخته‌ایم

شماره ۱۲۲۴: ما شیشه می در شب مهتاب شکستیم

شماره ۱۲۲۵: چشم از نظاره دل بی نور دوختیم

شماره ۱۲۲۶: آنم که بی‌نصیب ز نورست خانه‌ام

شماره ۱۲۲۷: بساغر زنده‌ام کی طاقت هجران می‌دارم

شماره ۱۲۲۸: بیا که بی‌تو ز طوفان غم هلاک شدم

شماره ۱۲۲۹: در وفا از بیم جان نگریختیم

شماره ۱۲۳۰: ما مشربیان می‌پرستیم

شماره ۱۲۳۱: سحر براوج مقصد جلوه بخت جوان دیدم

شماره ۱۲۳۲ - طالب این غزل در شهر لاهور هنگام ملاقات با شاپور شاعر طهرانی سروده است: بحمدالله که درملک سخن دستور را دیدم

شماره ۱۲۳۳: دور از تو رنگ سبزه و سنبل ندیده‌ام

شماره ۱۲۳۴: گل ز بی برگی دلم را نوک خار آید بچشم

شماره ۱۲۳۵: براه عشق تو شبدیز عقل پی کردیم

شماره ۱۲۳۶: ما با گل بهار چو بلبل نشسته‌ایم

شماره ۱۲۳۷: چه شدمرا چه بلاآمده چه واقعه پیشم

شماره ۱۲۳۸: دوا را در مزاج عشق تأثیری نمی‌بینم

شماره ۱۲۳۹: گهی چو جوهر جان از بدن سراغ تو گیرم

شماره ۱۲۴۰: دردا که در شکنجه تعطیل مانده‌ام

شماره ۱۲۴۱: دور از او سینه بشمشیر بلا می‌خارم

شماره ۱۲۴۲: از آن بسوی زبون نیست میل احوالم

شماره ۱۲۴۳: هر دم تصور المی بشکفاندم

شماره ۱۲۴۴: چو در گلشن بیاد آن لب موزون برقص آیم

شماره ۱۲۴۵: چو در جریده اعمال خود نظاره کنم

شماره ۱۲۴۶: مغز شوقم بوی مصر از باد کنعان بشنوم

شماره ۱۲۴۷: خوش آنکه دیده ز دیدار ما سوا بندم

شماره ۱۲۴۸: ز لاغری ندهد خم نسیم را بارم

شماره ۱۲۴۹: شرر فشان دمد از بس گل از گلستانم

شماره ۱۲۵۰: طفل عشقم بگریه خو دارم

شماره ۱۲۵۱: همین نه از رخ یاران و دوستان خجلم

شماره ۱۲۵۲: یک قطره خون در دل پر بیم ندارم

شماره ۱۲۵۳: ز بویت مو بمو رشک دماغ گلفروشانم

شماره ۱۲۵۴: بآب لطف بشو رنگ شب زروی سیاهم

شماره ۱۲۵۵: رفتم که تن بهمدمی خویشتن دهم

شماره ۱۲۵۶: منم که سرمه‌کش دیده یقین خودم

شماره ۱۲۵۷: چون لعل غنچه را دل خونین عوض دهم

شماره ۱۲۵۸: هردم ز علم صحبت چندین کتاب خوانم

شماره ۱۲۵۹: شب از فغان‌گله برخلق فرض گردانم

شماره ۱۲۶۰: بسنگ حادثه تا چند بشکنی دل و دستم

شماره ۱۲۶۱: گل رخسار تو رنگش بقرارست مدام

شماره ۱۲۶۲: نه بمشاطگی دیر و حرم آمده‌ایم

شماره ۱۲۶۳: بر آنسرم که شکار رمیده را گیرم

شماره ۱۲۶۴: کنونکه دست تماشارسد بدان گل رویم

شماره ۱۲۶۵: زمین تر بخوناب دل ساختم

شماره ۱۲۶۶: بلوح ساده ز خورشید نانوشته تریم

شماره ۱۲۶۷: من که در خون دست و پای صید بسمل می‌زنم

شماره ۱۲۶۸: من همان صیدم که صد نیرنگ بادل کرده‌ام

شماره ۱۲۶۹: مرگ تلخی داشت زآن باطبع رامش ساختم

شماره ۱۲۷۰: ما شمع دل بمحفل سودا بسوختیم

شماره ۱۲۷۱: چون شاخ هیزم تر با آتشست رازم

شماره ۱۲۷۲: دلی از قید این ویران‌سرا وارسته می‌خواهم

شماره ۱۲۷۳: خواهم یکی معرف احوال خود شوم

شماره ۱۲۷۴: من آلوده دامان ره بدان درگاه کی یابم

شماره ۱۲۷۵: بیا تا برگ عود و چنگ سازیم

شماره ۱۲۷۶: خود را سحر بفیض ایاغی رسانده‌ایم

شماره ۱۲۷۷: من ودل از آن درد وغم دیده‌ایم

شماره ۱۲۷۸: ما بزهر غم دهان خوش کرده‌ایم

شماره ۱۲۷۹: صبح نزدیکست و مرغان گوش بر آواز هم

شماره ۱۲۸۰: ای بسا شبها که بربالین آتش سر نهم

شماره ۱۲۸۱: چشم شبم ولی بچراغی نمی‌رسم

شماره ۱۲۸۲: خواهم از روی و لبت و بر گل و می ناز کنم

شماره ۱۲۸۳: شب غم قفل مجلس طربم

شماره ۱۲۸۴: خورشید صفت چون بسر کوی توآیم

شماره ۱۲۸۵: پیچیده دردی در دلم این درد دل ز آن می‌کنم

شماره ۱۲۸۶: همه شب دیده بافزایش نم می‌مالم

شماره ۱۲۸۷: تاکی دل خوش ز دور بینم

شماره ۱۲۸۸: بوی مهرم زیار می‌آیم

شماره ۱۲۸۹: دو پلک دیده بهم تا بصبحدم ننهم

شماره ۱۲۹۰: دربار زبس نیل مصیبت ز تو بستم

شماره ۱۲۹۱: ساغر بیاد لعل خموش تو می‌کشم

شماره ۱۲۹۲: دوش ز تاب شراب سوخته بودم تمام

شماره ۱۲۹۳: بال و پر گر بسوخت باری کم

شماره ۱۲۹۴: رهم دهید کزین تنگنا برون تازم

شماره ۱۲۹۵: بخاک تیره نی افتاده آنقدر ز تنم

شماره ۱۲۹۶: ای غم از خوان تو نعمت‌های الوان خورده‌ام

شماره ۱۲۹۷: ما دشمنی بمردم عالم نکرده‌ایم

شماره ۱۲۹۸: نو زاهدم زخوردن خون توبه کرده‌ام

شماره ۱۲۹۹: منم که زاهل جهان جز بخویش کار ندارم

شماره ۱۳۰۰: ز ناکسی نرسد نکهتی ز هیچ نسیمم

شماره ۱۳۰۱: از شرب یهودانه بدوران تو رستیم

شماره ۱۳۰۲: ما ز ناصح سخن از روی کرامت شنویم

شماره ۱۳۰۳: چه خوش بالیده‌ئی ای نخل بر بالیدنت نازم

شماره ۱۳۰۴: ز تکرار فغان دل را درون سینه خون کردم

شماره ۱۳۰۵: پرده بگشای که بی‌پرده شود راز دلم

شماره ۱۳۰۶: دل بیتاب را چون کسوت صبر و سکون پوشم

شماره ۱۳۰۷: از شرم دوست دیده بدامان گریزدم

شماره ۱۳۰۸: چو باخیال تو شبها وداع خواب کنم

شماره ۱۳۰۹: ما در کنار سبزه و سنبل نشسته‌ایم

شماره ۱۳۱۰: از تواضعها چو شخص آشنائی فارغم

شماره ۱۳۱۱: گوشه‌ئی خواهم که سر در جیب تنهائی کشم

شماره ۱۳۱۲: نقد هستی گرو بوسی از آن لب دارم

شماره ۱۳۱۳: گویند که شیرین بدم صبح بود خواب

شماره ۱۳۱۴: ز آن کاوکاو غمزه بخون در طپیدنم

شماره ۱۳۱۵: ز هشیاری به تنگم مستی سرشار می‌خواهم

شماره ۱۳۱۶: بالبت هیچ‌گه از بوسه شماری نزدیم

شماره ۱۳۱۷: روز ابر است بیا موعظه بر طاق نهیم

شماره ۱۳۱۸: بصد رسن به ته چاه آن ذقن نرسم

شماره ۱۳۱۹: میزدم گل بر سر اکنون دست بر سر میزنم

شماره ۱۳۲۰: وصل او تیغ بکف دارد و مهجوری هم

شماره ۱۳۲۱: نشد که کام دل از نشئه سبو گیرم

شماره ۱۳۲۲: گرامان یابم خرد را آب و روئی میدهم

شماره ۱۳۲۳: شور است بخت و لعل توهم شور چون کنم

شماره ۱۳۲۴: هرگز ره نظاره بسویت نیافتم

شماره ۱۳۲۵: هرگه بکوچه نعمت تو باز می‌خورم

شماره ۱۳۲۶: با صد مصیبت از گل و می خنده روترم

شماره ۱۳۲۷: سحر با یاد او پهلو تهی از خواب می‌کردم

شماره ۱۳۲۸: همه از یاد تو کام دل نا شاد دهم

شماره ۱۳۲۹: بشغل ناصحان با هردلی پیوندها دارم

شماره ۱۳۳۰: بالبت هر تلخ را در کام شیرین کرده‌ام

شماره ۱۳۳۱: سرمه کم رنگست خاکش در دهان پر کرده‌ایم

شماره ۱۳۳۲: بخواب از مار مشکین دوش طوقی در گلو دیدم

شماره ۱۳۳۳: از گلی جز داغ دل بوی وفا نشنیده‌ایم

شماره ۱۳۳۴: تازباغ دیده گل در دامن خود کرده‌ایم

شماره ۱۳۳۵: خارم ولی ز ننگ بیپائی نمیخلم

شماره ۱۳۳۶: به‌که چشم از رخ این فطرت دون درپوشم

شماره ۱۳۳۷: بسوی ما نظری کن که خاک راه توایم

شماره ۱۳۳۸: ورزخم دوست زخمی هجران چه بلبلم

شماره ۱۳۳۹: ترا بینم زتن بیگانه گردم بلکه از جان هم

شماره ۱۳۴۰: صبحست به که روبچمن چون صبا کنم

شماره ۱۳۴۱: تا لب سفال باده بیغش نموده‌ایم

شماره ۱۳۴۲: شب زهجران تو جا در آب و آتش داشتم

شماره ۱۳۴۳: هر زهر که بود از لب او نوش نمودیم

شماره ۱۳۴۴: فزودم ذوق ناکامی کم هر کام بگرفتم

شماره ۱۳۴۵: اگر اجازه دهی خون خود چو آب خورم

شماره ۱۳۴۶: عشق کو تا امتحان دست و بازوئی کنیم

شماره ۱۳۴۷: بوصف روی تو چون طرح این غزل کردیم

شماره ۱۳۴۸: یاد صحبتها که با یاران یکدل داشتیم

شماره ۱۳۴۹: گرچه بردل هرزمان از عشق باری میکشم

شماره ۱۳۵۰: هنوز از صحبت آن نوش لب کیفیتی دارم

شماره ۱۳۵۱: شور بختم بخت شور خویش را سنجیده‌ام

شماره ۱۳۵۲ - این غزل پرسوز از غزلهای خوب طالب میباشد: از من شکسته دل‌تر اگر هست هم منم

شماره ۱۳۵۳: خوش‌آنکه با تو سایه صفت همرهی کنم

شماره ۱۳۵۴: من آتشم آتش زگلی رنگ ندارم

شماره ۱۳۵۵: بکوشم که از عقل بیگانه افتم

شماره ۱۳۵۶: قطره می‌نوشم و تأثیر سبو می‌جویم

شماره ۱۳۵۷: جانم نشاسی ز تن از بسکه ضعیفم

شماره ۱۳۵۸: گریزم درشب زلف تو آنکه کام دل جویم

شماره ۱۳۵۹: گل نیفروزد دماغم سوسن آزادهم

شماره ۱۳۶۰: گه از ملال بخار شکسته می‌مانم

شماره ۱۳۶۱: تا در اندیشه آن حورسرشت افتادیم

شماره ۱۳۶۲: ترک دل گفتم و جان را بسلامت بردم

شماره ۱۳۶۳: بخت سیه بهاون تسلیم سوده‌ایم

شماره ۱۳۶۴: ز دریای خرد سر بر نیارم

شماره ۱۳۶۵: ما بیخودی ز دیدن روی تو می‌کنیم

شماره ۱۳۶۶: بصد دل عاشقم با آنکه یکدل نیست در دستم

شماره ۱۳۶۷: ما ذوق باده در دل ساغر شکسته‌ایم

شماره ۱۳۶۸: در هر سری چو نشئه سودا نشسته‌ایم

شماره ۱۳۶۹: روزگاری شد که از جام و سبو بی‌بهره‌ایم

شماره ۱۳۷۰: از قهر فلک فسرده اندامم

شماره ۱۳۷۱: من مردانه کش نه هژبر بلا کشم

شماره ۱۳۷۲: از تو جویم سود چون مشغول ودائی شوم

شماره ۱۳۷۳: منم که برگذر سیل خانه میطلبم

شماره ۱۳۷۴: گرچه از خیل تنگدستانم

شماره ۱۳۷۵: بردل چو حدیث طلب کام نوشتیم

شماره ۱۳۷۶: بخت سیه بین که تا رسید بدستم

شماره ۱۳۷۷: کافرم گر زدم تیغ تو رو گردانم

شماره ۱۳۷۸: خوش آنکه با تو بصحن چمن پیاله خوریم

شماره ۱۳۷۹: عیش نخلیست خار او نشویم

شماره ۱۳۸۰: مراد هر که دهد آسمان وسیله منم

شماره ۱۳۸۱: منم کز آتش غم شعله در جان حزین دارم

شماره ۱۳۸۲: گمان مبر که بسیر چمن سری دارم

شماره ۱۳۸۳: نیست یارم ورنه راه پاسبانش می‌زدم

شماره ۱۳۸۴: بهارم تازه شد ز آن گل جنون تازه می‌خواهم

شماره ۱۳۸۵: رخصت بچیدن گل عشرت نیافتم

شماره ۱۳۸۶: شرم دارم کز دل بی آب ورو یاد آورم

شماره ۱۳۸۷: زین خوشه‌ها که سرزده از کشت طاعتم

شماره ۱۳۸۸: چون اشک خود بپای تو غلطیده آمدم

شماره ۱۳۸۹: گر بقدر سر هر موی گناهی دارم

شماره ۱۳۹۰: در عشق تو از صبر بجز نام ندانم

شماره ۱۳۹۱: چون چاره جوی عشق ز بیچارگی شدم

شماره ۱۳۹۲: فرصت کم است ورنه در کام می‌زدم

شماره ۱۳۹۳: همخوابه‌ئی دارم گمان زیب شبستان کرده‌ام

شماره ۱۳۹۴: خوش آن ساعت که چشم از لذت دیدار پر سازم

شماره ۱۳۹۵: شورست بخت و من نمکین دوست چون کنم

شماره ۱۳۹۶: هرگز رخ نیاز بسوئی نکرده‌ایم

شماره ۱۳۹۷: من گل نچیده خار در آغوش کرده‌ام

شماره ۱۳۹۸: چو شیر آشفته‌ام باچرخ روبه باز می‌کوشم

شماره ۱۳۹۹: تیغ و طوق از هم ندانم هردو درگردن کنم

شماره ۱۴۰۰: پرده چرخ پاره چون نکنم

شماره ۱۴۰۱: موشکافم لیک در فکر میانش عاجزم

شماره ۱۴۰۲: بغل گشا نتوانم که روی او بینم

شماره ۱۴۰۳: از خود بذوق آن لب چون نوش می‌روم

شماره ۱۴۰۴: چو گل شکفته‌ام امروز مستی دارم

شماره ۱۴۰۵: آنچه با من کرده دل من نیز گر با دل کنم

شماره ۱۴۰۶: نرگسش پوشیده دلها می‌رباید ناز هم

شماره ۱۴۰۷: تا چند سوی لب قدح آرزو برم

شماره ۱۴۰۸: هر صبح باده ارقدح ماتمی کشم

شماره ۱۴۰۹: در چمن نکهت آن سلسله مو میشنوم

شماره ۱۴۱۰: چولب گشوده‌ام افتاده از اثر سخنم

شماره ۱۴۱۱: هر چه کام است بر او دست‌فشان می‌گذرم

شماره ۱۴۱۲: ما ستم را بر دل درویش شیرین کرده‌ایم

شماره ۱۴۱۳: چو گلچین تبسم از لب جان پرورت گردم

شماره ۱۴۱۴: ما کار دهر بسته بموئی گرفته‌ایم

شماره ۱۴۱۵: برگ راحت چیدم وبار الم برداشتم

شماره ۱۴۱۶: بااهل دردساغر مشرب چسان کشیم

شماره ۱۴۱۷: حذر ز تیر ندارم دلیر نخجیرم

شماره ۱۴۱۸: منکه زهر گوشه‌ئی کنار نمودم

شماره ۱۴۱۹: فقر است کام من طلب جاه چون کنم

شماره ۱۴۲۰: با آنکه همچو طفل خورد شیر توبه‌ام

شماره ۱۴۲۱: رفتیم که با خواهش تقدیر بسازیم

شماره ۱۴۲۲: بخود درمانده‌ام سامان کار دل نمیدانم

شماره ۱۴۲۳: ز بستان گردون فریبی نخوردم

شماره ۱۴۲۴: تا چند با تو می‌کشم و راز نشنوم

شماره ۱۴۲۵: اشکها ریزیم و گلها در گریبان افکنیم

شماره ۱۴۲۶: طوفانی اشکم خبر از نوح ندارم

شماره ۱۴۲۷: مردم از رشک بخود پیچی و تابی دارم

شماره ۱۴۲۸: ای دل دم صبحست قدح صاف و هواهم

شماره ۱۴۲۹: از درد بر آیینه دل گرد ندارم

شماره ۱۴۳۰ - ۲: از اینکه بارخ او ملتفت بماه شدم

شماره ۱۴۳۱: بحر طوفانیست کشتی سوی ساحل می‌برم

شماره ۱۴۳۲: بنشین که دمی با تو بآرام برآریم

شماره ۱۴۳۳: نزدیک بمرگ از سبب دوری یارم

شماره ۱۴۳۴: پر سعی کرده تا بدر دل رسیده‌ایم

شماره ۱۴۳۵: دوش کز خاک درش عذر جبین می‌خواستم

شماره ۱۴۳۶: آتشم افسرده کو دستی که دامانی زنم

شماره ۱۴۳۷: آن چراغم کز دل پروانه روشن گشته‌ام

شماره ۱۴۳۸: خوشدلم با آنکه در خون جگر بنشسته‌ام

شماره ۱۴۳۹ - ۳: بدل‌سوزی از آن شمع جهان‌افروز می‌خواهم

شماره ۱۴۴۰ - ۳: عجب کز خاک در کوی تو من غمناک برخیزم

شماره ۱۴۴۱ - ۲: زهر ناقص کمم گر هیچ که جز کاملت خوانم

شماره ۱۴۴۲ - ۲: ز شادی برفروزد چهره‌ام هرگه غمی بینم

شماره ۱۴۴۳ - ۲: بفرقم سایه گستر تا کم فیض هما گیرم

شماره ۱۴۴۴ - ۲: می‌نوش کرده بانگ طرب گوش کرده‌ایم

شماره ۱۴۴۵ - ۲: منشین گوهوس بپهلویم

شماره ۱۴۴۶ - ۲: تاکی از بزم قدح نوشان نوائی نشنوم

شماره ۱۴۴۷ - ۲: ای شاهد فیض سحری ناز تو نازم

شماره ۱۴۴۸ - ۳: شوم چون خاک ره پامال و پاپوینده نستیزم

شماره ۱۴۴۹: گرچه دور از همه گشتم ز خدا دور نیم

شماره ۱۴۵۰ - ۴: شب هجر است و بیتابم فغان و شیونی دارم

شماره ۱۴۵۱ - ۳: صبح چون باغم دل روی بگلشن کردم

شماره ۱۴۵۲ - ۳: می‌فروزی بزم ما ای یار کم

شماره ۱۴۵۳ - ۲: کو جنونی که گریبان خرد چاک زنم

شماره ۱۴۵۴: جلوه دیدم و از دیدن آن مست شدم

شماره ۱۴۵۵: بشما رموی برسر غم او بسینه دارم

شماره ۱۴۵۶: ما بآتش نفسی شعله افروخته ایم

شماره ۱۴۵۷: اسیر محنتم یارب رهائی از تو میخواهم

شماره ۱۴۵۸ - ۳: مرد عشقم آشتی با تلخ و شیرین کرده‌ام

شماره ۱۴۵۹ - ۳: یک مژده راحت ز سروشی نشنیدم

شماره ۱۴۶۰: دریغا گوشه کآواز پائی نشنود گوشم

شماره ۱۴۶۱: روح بالید چو از قید بدن بگذشتم

شماره ۱۴۶۲: غافل از آفات ره منزل بمنزل می‌روم

شماره ۱۴۶۳: بلبل صفیر و من دم پر دود می‌کشم

شماره ۱۴۶۴: بسکه گریم چو دانه شاید اگر

شماره ۱۴۶۵: بشور آن زلف را آشوبی بمغز نوبهار افکن

شماره ۱۴۶۶: هان ای مسیح موعظه خضر گوش کن

شماره ۱۴۶۷: مهر و وفا نماند بگیتی نشانشان

شماره ۱۴۶۸: مه بروی تو می‌توان دیدن

شماره ۱۴۶۹: بچشم تر افتاد کار گریبان

شماره ۱۴۷۰: بزور گریه شکستم دلی بدامن مژگان

شماره ۱۴۷۱: ای شعله زار عارض تو گلستان حسن

شماره ۱۴۷۲: شبم بر یاد آن آرایش جان

شماره ۱۴۷۳: بسکه حسرت میچکد از دیده گریان من

شماره ۱۴۷۴: آنم که عقل نشاء برد از جنون من

شماره ۱۴۷۵: بسکه جوشد تیرگی از خاطر ناشاد من

شماره ۱۴۷۶: چو بهار جلوه ریزی بچمن ز پای رنگین

شماره ۱۴۷۷: دم صبحست دلها را جلائی میتوان دادن

شماره ۱۴۷۸: شمع سان شبها ز دود آه آتش خوی من

شماره ۱۴۷۹: حسنت شکسته گرمی بازار گلستان

شماره ۱۴۸۰: مور و مار آسوده و من در ریاضت حال بین

شماره ۱۴۸۱: دلم که سوی تو انداز کرده از مژگان

شماره ۱۴۸۲: بی‌تو برلب مزه خون ننماید شیرین

شماره ۱۴۸۳: گوش من و ناله شبانه مرغان

شماره ۱۴۸۴: بی خرام تو سرو خوی چمن

شماره ۱۴۸۵: دل منه بر داغ هجران فال وصل یار زن

شماره ۱۴۸۶: با هر که لاف مهر زنی فال کین مزن

شماره ۱۴۸۷: گر دل آرائیست آن در خاطر آشوبیست این

شماره ۱۴۸۸: هردم از آه شود پنبه داغم روشن

شماره ۱۴۸۹: چشمه خضر است هان دل دست و روئی تازه کن

شماره ۱۴۹۰: هیچ فسون نمیکند دفع گزند عاشقان

شماره ۱۴۹۱: نمیگردد جدا یک لحظه اشک لاله گون از من

شماره ۱۴۹۲ - ۲: خام سوزی چون مرا صدبار باید سوختن

شماره ۱۴۹۳ - ۲: حرارت دل و سوز جگر حواله بمن

شماره ۱۴۹۴ - ۲: ای یاد کردنت سبب اضطراب من

شماره ۱۴۹۵ - ۲: چون کلک تو لاغر تن و فربه سخنم من

شماره ۱۴۹۶ - ۲: بیگانه می‌نمایم از آن انجمن برون

شماره ۱۴۹۷ - ۲: چون صبا در رفتن استعجال کن

شماره ۱۴۹۸ - ۲: وز تنور ذره قرص آفتاب آید برون

شماره ۱۴۹۹: نمک شور است و لعل یار شیرین

شماره ۱۵۰۰: از آب دیده شستم رخسار گلفروشان

شماره ۱۵۰۱: مهر پرستیم همچو سینه طفلان

شماره ۱۵۰۲ - ۳: خلق را آتش است جای ز من

شماره ۱۵۰۳ - ۳: بگیر ساغر و بر لعل او درنگ مکن

شماره ۱۵۰۴ - ۳: از بهار ما گل سودا بچین

شماره ۱۵۰۵ - ۳: از سبک‌روحی بجان نزدیک می‌باید شدن

شماره ۱۵۰۶ - ۳: گل کرده آن دو گونه رخ لاله‌زار بین

شماره ۱۵۰۷ - ۳: گر دانه وجودم گردد غذای موران

شماره ۱۵۰۸ - ۳: خدنگ آه دلا سوی او روانه مکن

شماره ۱۵۰۹ - ۲: دیده بگشا دفتر احوال ما ابتر به بین

شماره ۱۵۱۰ - ۲: ساکن کوی دلم مسکن که دارد همچو من

شماره ۱۵۱۱ - ۲: مرا چون بود جای جان آستین

شماره ۱۵۱۲: ساقی بحلق تشنه ما لای می چکان

شماره ۱۵۱۳: زبس تلخی کشیدم در مذاقم گشت غم شیرین

شماره ۱۵۱۴: تلخ سازی کام چون نام من آری برزبان

شماره ۱۵۱۵: مرا غریب وطن ساخت بی‌نصیبی من

شماره ۱۵۱۶: در بزم وصل داغ دل اندوختن ز من

شماره ۱۵۱۷: در ره سیل بلا رخت اقامت مفکن

شماره ۱۵۱۸: ساید از پستی بپای خویش سردیوار من

شماره ۱۵۱۹: اهل دل را باغم دلدار باید ساختن

شماره ۱۵۲۰: گرچه بس طفل است دارد طرفه میلی سویخون

شماره ۱۵۲۱: تا بمنزل بردم تیغست راه عاشقان

شماره ۱۵۲۲: فسرده چو مرا داد لطف یار زبان

شماره ۱۵۲۳: چو از دهان تو آید سخن چه تلخ و چه شیرین

شماره ۱۵۲۴: ماه عیشم ز خسوف الم آمد بیرون

شماره ۱۵۲۵: خوش دم صبحست درکش جام و روئی تازه کن

شماره ۱۵۲۶: دادیم دل بغمزه بیدل نواز او

شماره ۱۵۲۷: در پروانه‌زدی شمع شب افروزی کو

شماره ۱۵۲۸: من اینک حاضرم شعر آنقدر خواهی ز من بشنو

شماره ۱۵۲۹: دلا گر ناله سنجی نالهای زار و زیرت کو

شماره ۱۵۳۰: باشد مرا بفرق ز تیغ تو ماه نو

شماره ۱۵۳۱: شکفتگی نکند نو بر انجمن بیتو

شماره ۱۵۳۲: هلاک فقرم و سامان روز مره او

شماره ۱۵۳۳: ریحان تر مو می‌برد از غیرت گیسوی او

شماره ۱۵۳۴: از خاطر ما عیش بهاران نشود محو

شماره ۱۵۳۵: رنجد بهیچ خاطر رنجش پذیر او

شماره ۱۵۳۶: رشک مهست طره همچون سحاب او

شماره ۱۵۳۷: نه رخ ز کعبه نه از دیر مینمائی تو

شماره ۱۵۳۸: ساقی آمد به بغل ساغر و مینا هردو

شماره ۱۵۳۹: گر گشائی رک زضعفم آب پاک آید از او

شماره ۱۵۴۰: آمد بهار و یافت جهان اعتدال نو

شماره ۱۵۴۱: بستیم عهد با گل بستان تازه

شماره ۱۵۴۲: عاجزم یارب دل آزار بر دارم بده

شماره ۱۵۴۳: بدل ز معرفت دوست روشنائی به

شماره ۱۵۴۴: مکش صفیر که از بلبلان مست نه

شماره ۱۵۴۵: تا کمان وقف هم آغوشی زه ساخته

شماره ۱۵۴۶: رخ برفروز و غاشیه بردوش ماه نه

شماره ۱۵۴۷: خدایا مست لطفم جرعه زهر عتابم ده

شماره ۱۵۴۸: بعشوه گل و می دین و دل بباد مده

شماره ۱۵۴۹: بگشا کمین فتنه بانگیز غمزه

شماره ۱۵۵۰: دو چشم در ره ساقی نشسته‌ایم نشسته

شماره ۱۵۵۱: گلی آزار بلبل کن مشو بدخو بپروانه

شماره ۱۵۵۲: راحت طلب بسرو و سمن میکند نگاه

شماره ۱۵۵۳: بی یار را سبوی می اندر کنار به

شماره ۱۵۵۴: ای دهر پر ستیزه تر از تیغ او نه

شماره ۱۵۵۵: خوشدل شدم ز دوست به پیغام تازه

شماره ۱۵۵۶ - ۲: آن ماه رخ ز برج سعادت برآمده

شماره ۱۵۵۷: زهر درنکته گو با من دلخسته آهسته

شماره ۱۵۵۸: دل تنگم بروزش راست چون زلف سیه کرده

شماره ۱۵۵۹: بمیهای کهن اصلاح عقل تازه مجنون به

شماره ۱۵۶۰: نه لعل یار خط از مشک تر بر آورده

شماره ۱۵۶۱: در حسن گر زیاده ز خورشید کم نه

شماره ۱۵۶۲: چون شاد نشیند دل جامی نه سبوئی نه

شماره ۱۵۶۳: زبس سودای زلفش بردل غمدیده پیچیده

شماره ۱۵۶۴: نور مهرم نه ظلمت کینه

شماره ۱۵۶۵: دگر بر تار جانم رشته ساز که پیچیده

شماره ۱۵۶۶: باز در ملک دلم عشق فتور افکنده

شماره ۱۵۶۷: بباد حادثه ای چرخم از عناد مده

شماره ۱۵۶۸: گل گل زباده چون پر طاوس گشته

شماره ۱۵۶۹: دلم طایر وحشی و دام سینه

شماره ۱۵۷۰: کار وفا و مهر بکلی تبه شده

شماره ۱۵۷۱: تا کی خلد از غم بدلم خار شکسته

شماره ۱۵۷۲: می‌کند گاهی نگاهی وای بر من زآن نگاه

شماره ۱۵۷۳: در دم بدل گره شده ساقی پیاله

شماره ۱۵۷۴: مگر دارم ز عکس روی او در سینه آئینه

شماره ۱۵۷۵: ای صبا دزدیده آن بوبده

شماره ۱۵۷۶ - ۲: بامن امشب چنانکه دوش نه

شماره ۱۵۷۷: تلخ از چه روی باز بمحفل نشسته

شماره ۱۵۷۸: صلح دارم هر زمان با جنگجوی تازه

شماره ۱۵۷۹: ای دل در فریب مزن اهرمن نه

شماره ۱۵۸۰: او را بود بزلف و مرا بر جبین گره

شماره ۱۵۸۱: عشق را نوشی تصور کن به نیش آمیخته

شماره ۱۵۸۲: سرم تهی است مرا دوش زیر بار سبو به

شماره ۱۵۸۳: مرد آرامم چه خوانی اضطرابم دیده

شماره ۱۵۸۴: من کیم آشفته ز یار گسسته

شماره ۱۵۸۵: سر بسر با بخت راضی باش و همراهی مخواه

شماره ۱۵۸۶: دامان عشوه باز بصد فن شکسته

شماره ۱۵۸۷: غافلی از عقل زآن بر عشق دون چسبیده

شماره ۱۵۸۸: خوش آنکه غور به نیک و بد جهان کرده

شماره ۱۵۸۹: ز فیض شکرستان سخن یارب نصیبم ده

شماره ۱۵۹۰: وقت تو خوش که لاله عذار شکفته

شماره ۱۵۹۱ - (حرف ی): کفر و اسلام تعصب کش هم بایستی

شماره ۱۵۹۲: بخاکساری من گرد دامنی بنمای

شماره ۱۵۹۳: گر من بجای جوهر آئینه بودمی

شماره ۱۵۹۴: ای خار غم بپای نشاطم خلیدنی

شماره ۱۵۹۵: نه برجامی کشم خمیازه حسرت نه برمالی

شماره ۱۵۹۶: منم که بیخودم از نشاء جمال کسی

شماره ۱۵۹۷: گر بقالب نفسی داشتمی

شماره ۱۵۹۸: گر همه جهل آزمود می‌چه غمستی

شماره ۱۵۹۹: کی گفتمت که چهره بآب و گلاب شوی

شماره ۱۶۰۰: آه را در تنگنای سینه ما نشکنی

شماره ۱۶۰۱: تو این عهدیکه با من بسته بودی

شماره ۱۶۰۲: چون قامت و رخسارش سروی نه و نسرینی

شماره ۱۶۰۳: خوش آن شب کز در مهر و وفا غافل درون آئی

شماره ۱۶۰۴: بصیادی سری دارد غزال چشم خونخوارت

شماره ۱۶۰۵: ایدل برو که رند قدح خواره نیستی

شماره ۱۶۰۶: دارم ز عود شوق سری رشک مجمری

شماره ۱۶۰۷: منم کز دوستی حاصل ندارم غیر افسوسی

شماره ۱۶۰۸: داریم نذر گوش تو ایدل حکایتی

شماره ۱۶۰۹: مرا بس است در این کارخانه از همه بابی

شماره ۱۶۱۰: خوش آن ساعت که لذت گیرد آغوش از بر دوشی

شماره ۱۶۱۱: گذشتی بر من و دامن فشاندی

شماره ۱۶۱۲: چون باشاره غضب طرف کلاه بشکنی

شماره ۱۶۱۳: ایدل افسانه دلبر مگشای

شماره ۱۶۱۴: تاکی از عجز بساط هوس دل بوسی

شماره ۱۶۱۵: چون سرمه زیب نرگس جادو نشان کنی

شماره ۱۶۱۶: کشیدی تیغ حرمان دشمن جانی طلب داری

شماره ۱۶۱۷: گلریز فتنه ساز دل از خوی سرکشی

شماره ۱۶۱۸: نه بزم باده نه رقص جامی نه پری روئی

شماره ۱۶۱۹: ایدل مو بمو طلب سست قدم ترازمنی

شماره ۱۶۲۰: تاکی خمار محض نشیند دل کسی

شماره ۱۶۲۱: بی شکر خنده غم دیده نمکدان نکنی

شماره ۱۶۲۲: طی شد بهار و جذب شمیمی نداد روی

شماره ۱۶۲۳: زخون خجلت اگر باده بچنگ آری

شماره ۱۶۲۴: بشوخی نگهت کورمیده آهوئی

شماره ۱۶۲۵: بشادابی برویش گل‌نار است پنداری

شماره ۱۶۲۶: بی حکم گلستان رخت گل ندهد بوی

شماره ۱۶۲۷: ای همه سرکشی و رعنائی

شماره ۱۶۲۸: از تو تمام است لطف‌نیم تمامی

شماره ۱۶۲۹: ماثیم و دلی تنگ تر از دیده موری

شماره ۱۶۳۰: گر نه بردوش بود بار هوا و هوسی

شماره ۱۶۳۱: ذوق مستی‌کو که هرساعت تهی سازم خمی

شماره ۱۶۳۲: نیست از راحت نشان در وادی فرزانگی

شماره ۱۶۳۳: دلا خاکت بسر تا چند زآن برق نگه سوزی

شماره ۱۶۳۴: جهان زین پیش خاکی بود و خشتی

شماره ۱۶۳۵: نه باده شکری سازدم نه انگوری

شماره ۱۶۳۶ - از غزلهای بسیار خوب طالب است: دو لب دارم یکی در می‌پرستی

شماره ۱۶۳۷: چون بنالد ز در میکده کوس سحری

شماره ۱۶۳۸: دراین بهار ننوشی قدح دلا چکنی

شماره ۱۶۳۹: هرکرا دلبریست آینه روی

شماره ۱۶۴۰: نیازمند هلاکم کجاست بیباکی

شماره ۱۶۴۱: جهان هیچ است به کز فکر بهبودش برون آئی

شماره ۱۶۴۲: انتظارم کشت از آن عالم نیامد آدمی

شماره ۱۶۴۳: می‌کند پهلو تهی غمخوارم از غمخوارگی

شماره ۱۶۴۴: تا کی گره دل به هوائی نگشائی

شماره ۱۶۴۵: بصد نیاز شبی شمع محفلم نشوی

شماره ۱۶۴۶: بی مشتری چون توان کردن گهر فروشی

شماره ۱۶۴۷: کاش می‌بودی مرا در عشق و مشکل یکی

شماره ۱۶۴۸: شکر آمیخته لعلی نمک آلوده لبی

شماره ۱۶۴۹: لب لعل کرده خون که نوشیده بگوی

شماره ۱۶۵۰: منم و زمزمه عشقی و فکر غزلی

شماره ۱۶۵۱: فتنه سرو و آفت سمنی

شماره ۱۶۵۲: در خون جگر تا در و دیوار نگیری

شماره ۱۶۵۳: ایکل که را بر آتش سودا نسوختی

شماره ۱۶۵۴: سوز هجران جگرم سوخت خدایا سببی

شماره ۱۶۵۵: ای خاک قناعت که چو گل بر سرمائی

شماره ۱۶۵۶: بگذار وعده او بردل غبار بینی

شماره ۱۶۵۷ - ۲: هرگز فرح از باده نابم ندهد روی

شماره ۱۶۵۸: تاچند چو غمازان از هر عمل زشتی

شماره ۱۶۵۹: سخت دیر آئی و زود از چشم گریانم روی

شماره ۱۶۶۰: آمدی وز طره سنبل برسر من ریختی

شماره ۱۶۶۱: نبودم طاقت دیدار حرمان را چه می‌کردی

شماره ۱۶۶۲: فراغت زآن ز هر عود و عبیر و عنبری داری

شماره ۱۶۶۳: تو چه نازنین بهاری که زپی خزان نداری

شماره ۱۶۶۴: هر زمان افتد مرا در عشق او کار نوی

شماره ۱۶۶۵: من نیم آنکه هر نفس صحبتم آرزو کنی

شماره ۱۶۶۶: من کیستم از هر بن مو چشمه دردی

شماره ۱۶۶۷ - ۲: سراغی می‌کن ای دل شاید اقبالی بدست آری

شماره ۱۶۶۸: گل نگذرد ز شرم ز هرجا تو بگذری

شماره ۱۶۶۹: ای داغ عشق زیب و سر و افسر منی

شماره ۱۶۷۰: زآن تیغ کرشمه یادگاری

شماره ۱۶۷۱: ای نمک پرورده وصلت بتان آذری

شماره ۱۶۷۲: از متاع دوستی یا بیم مژگان تری

شماره ۱۶۷۳: گرچه از جان رمقی مانده و از عمر دمی

شماره ۱۶۷۴: از مغبچه هوئی طلب از میکده بوئی

شماره ۱۶۷۵: ای دل ز خاکی عاقبت آتش نمائی تا بکی

شماره ۱۶۷۶: جز بآب تیغ جان را تر نمیسازم لبی

شماره ۱۶۷۷: ساقی مباد نقش نگین تو نام می

شماره ۱۶۷۸: از دیده کردی عزم می از دل بجان آمیختی

شماره ۱۶۷۹: نمودی جلوه دزدیده چون نقش پری رفتی

شماره ۱۶۸۰: بناز تا کی‌ام ای شوخ دلربا شکنی

شماره ۱۶۸۱: ساقی مدار طبع مرا در خمار می

شماره ۱۶۸۲: آبرو بر باد شد تنگ گدائی تابکی

شماره ۱۶۸۳: دلا بیوی قدح چشم آرزو بکشای

شماره ۱۶۸۴: تو صبح خیز نه‌ای جلوه نسیم چه دانی

شماره ۱۶۸۵: تاغنچه را ز تنگی دل یافت آگهی

شماره ۱۶۸۶: دلا ز بی غمیم باز منفعل نکنی

شماره ۱۶۸۷: صبحست و هوای می و هنگام صبوحی

شماره ۱۶۸۸: ایدل از دفتر انصاف روان کن ورقی

شماره ۱۶۸۹: ای ترا سرو از گرفتاران پا در گل یکی

شماره ۱۶۹۰: سپهرا بکس کینه جز من نداری

شماره ۱۶۹۱: غم زلف تو خورده‌ام ز آن روی

شماره ۱۶۹۲: از آن بداغ تو سوزم که سربسر نمکی

شماره ۱۶۹۳: من آن نیم که شکست آورم بکار کسی