منم که داغ دل عارفان مجذوبم

همیشه باخرد و هوش گرم آشوبم

چو حسن برق تجلی نمود موسایم

چو صبر دامن اندیشه چید ایوبم

نسیم یوسف مصرم هزار جان درجیب

ولی چه سود که خصم دماغ یعقوبم

گهی بزاویهٔ کعبه سبحه گردانم

گهی بطوف صنم خانه آستان روبم

چسان نقاب زرخسار دوست برگیرم

که حسن سرکش و من مو بموی محجوبم

چو ختم نامه کند خامه‌ام گشاید بال

دل کبوتر قدسی ز شوق مکتوبم

مرا فتاده چو بینی غمین مشو «طالب»

که من زروز ازل سبزهٔ لگد کوبم