باگلستان رخت روی دگر نتوان دید

قبله در مد نظر سوی دگر نتوان دید

دیدنی درچمن حسن زگلها رخ تست

گل برنگ دگر و بوی دگر نتوان دید

گرد سودای مه و مهر نگردم که زرشک

سنگ عشقت به ترازوی دگر نتوان دید

پنجه از طرهٔ شمشاد بر آرم بشتاب

شانه زلف تو برسوی دگر نتوان دید

نهر سازم ز گلو آب دم تیغ ترا

کین زلالیست که درجوی دگر نتوان دید

گر بپوشم ز غزالان ختن دیده رواست

گرهٔ ناز بر ابروی دگر نتوان دید

بر در دوست بمیرم در دیگر نزنم

تا بود کعبه سرکوی دگر نتوان دید

باوجود سر زانوی ملامت «طالب»

سر خود برسر زانوی دگر نتوان دید