بگاه خنده بر آن لب شکر هجوم کند

بگاه نکته گهر های تر هجوم کند

بچین زلف تو ره برنسیم تنگ شود

ز بسکه دل بسر یکدگر هجوم کند

تو چون بناز بر آری سر از دریچهٔ حسن

دل شکسته ز دیوار و درد هجوم کند

بگاه عرض جمالت زود نظاره زیاد

ز بسکه شوق بر اهل نظر هجوم کند

نئی تو مرد شناور حدیث بحر مگوی

مباد گریه بر این چشم تر هجوم کند

خروش دل ز فلک بگذرد دمی که ترا

شکنج زلف بدور کمر هجوم کند

ز می نشسته عرق ریز ها بگرد رخت

چو شبنمی که بگلبرگ تر هجوم کند

بدرد عشق بهر جانبی که ره گیرم

کشد سپاه و ز سوی دگر هجوم کند

سخن زعرش گنه ریز بر دل «طالب»

چنانکه فیض بوقت سحر هجوم کند