اسیر زلف تو جان از کف جنون نبرد

گرش هزار بود جان یکی برون نبرد

مجال حرف چو باید بزم عاشق زار

بهر بهانه برد نام یار چون نبرد

ز بسکه آفت سرهاست تیغ بیدادت

کسی بکوی تو جزره بیوی خون نبرد

کسی بنا ننهد خانه‌ئی به نیت عشق

که از سرم کف خاکی پی شکون نبرد

ز بس چکیدهٔ شوقم ز بیم بیتابی

چو دل ببزم تو آید مرا درون نبرد

دلم ز فیض اثر کم ز مومیائی نیست

شکستگی ز سر زلف یار چون نبرد

ز بسکه نالهٔ «طالب» جنون فزاست کسی

بعهد سینهٔ او نام ارغنون نبرد