زآن غافلی که عشق نورزیده‌ئی هنوز

محنت ندیده درد نفهمیده‌ئی هنوز

پرسی ز من که ناز تو نارنج از چه شد

گویا ترنج عشق نبوئیده‌ئی هنوز

طفلی هنوز و خواب بکهت مهد راحتست

در خاک و خون چو اشک نغلطیده‌ئی هنوز

ننشسته‌ئی ز رشک بر آتش بسان عود

چون زلف خود بخویش نپیچیده‌ئی هنوز

آگه ز بیقراری «طالب» نه‌ئی بلی

بر خون خود سپهر نگردیده‌ئی هنوز