بهر کجا گل عیشی ز باغ مشرب اوست

بهر قدح می لعلی تبرک لب اوست

بگرد ناز بگردم زمان زمان چو نیاز

بدین شرف که یکی بندهٔ مقرب اوست

نیایدم بنظر هیچ غیر عرش نشاط

مگر درازی عمرم درازی شب اوست

مه دو هفته که ریزد بخاک جرعهٔ نور

شب نشاط یکی ساغر لبالب اوست

اگر بدولت وصل تو بیدلی برسد

نه جرم اوست هما ناکه جرم کوکب اوست

نهال بوسه رساند ز شغل ریشه در آب

بهر زمین که نشانی ز نعل مرکب اوست

اگر چه قتل مه و غارت ستاره بود

برآوری فلک سفله هرچه مطلب اوست

ز بیدلان سحرخیز کیست جز «طالب»

که صبح پنبه بگوش از خروش یارب اوست