من آلوده دامان ره بدان درگاه کی یابم

مقام محرم است آن من آنجا راه کی یابم

بود جولانگه همت بلندان کنگر وصلش

من آنجا راه با این همت کوتاه کی یابم

جهان یکسر سیه ابر است و من گم کرده ماه نو

در این ابر سیه بی شمع لطفش راه کی یابم

چو موئی تا نباشد زآن طرف ذوق ملاقاتی

ره گفت و شنو با شاهد دلخواه کی یابم

ازین چاه تعلق نام گر یوسف شوم «طالب»

رهائی بی کمند جذب حبل‌الله کی یابم