بشما رموی برسر، غم او بسینه دارم

زنسیم دل هراسم، دل آبگینه دارم

همه نشاء محبت همه مایهٔ ودادم

نه بدل شرار خصمی، نه غبار کینه دارم

نبود تهی دردستم، نفسی ز برگ عشرت

بیکی پیاله می، بیکی سفینه دارم

چو چنار و تاک دایم، بسخا گشاده دستم

نه چو غنچه زر پرستم، که بدل خزینه دارم

نه چو بحر دخل پرور چو سحاب هرزه خرجم

نه غم خزینه بردل، نه غم دفینه دارم

چه غبار خاکسارم، نه چو شعله‌ام سرکش

بفروشی محبت، بغرور کینه دارم

بلطیفه دوست سازم نفسی هزار دشمن

که بعلم مهربانی، دل بی‌قرینه دارم

برخ سفید «طالب» خط عنبرینه‌ام بس

نه زغم که برسر و بر، چو زنان زرینه دارم