تمام دیده‌ام و گل ز خار نشناسم

همه دماغ و عبیر از غبار نشناسم

یکیست در نظرم زینت وجود و عدم

گل کنار ز شمع مزار نشناسم

ز خاک سوخته روئیده نخل هستی من

شکفت نیست اگر برگ و بار نشناسم

شکسته رنگی و پژمردگی گواه منست

که خانه زاد خزانم بهار نشناسم

کسیکه چون دل من بوی درد آید از او

بغیر عشق در این روزگار نشناسم

جهانیان همه افسردگان بی سوزند

بغیر لاله کسی داغدار نشناسم

کسیکه ناخن دردی زند مرا بر دل

در این شگفته چمن غیر خار نشناسم

هلاک لذت بی اعتباریم «طالب»

نفاست گهر اعتبار نشناسم