چو جلوه درچمن آن سرو لاله‌روگیرد

بهر گلی که کند روی رنگ اوگیرد

ز بس حریص بخون میم عجب نبود

که تاک پنجه گشاید مرا گلو گیرد

ره نفس مکشا ای نسیم صبح مباد

که بشکفد گل و آفاق بوی او گیرد

مرو بگلشن و میخانه بی رفیق مباد

می از تو رنگ ستاندگل ازتوبوگیرد

لقای دوست شود روزیش بوقت نماز

به آب دیدهٔ من زاهد ار وضوگیرد

ز مهر ساخته‌ام کلبه‌ای بدان نیت

که بیدلی چو رسد یاد دل در اوگیرد

چو آیدم بنظر بکر معنی «طالب»

چوغنچه‌دست‌حجا بی‌به‌پیش‌روگیرد