به یمن عشق ز اسباب عیش دلتنگم

بنغمه در شکر آبم به نشئه در جنگم

سموم نیستم ای باغبان درم بگشای

بجان گل که یکی بلبل خوش آهنگم

پرم ز ناله بنوعی که عندلیبان را

رسد بگوش صدا از شکستن رنگم

دل ضعیف من این بس که عاجزی چو نسیم

بزور دامن زلفش کشید از چنگم

چنان ز عشق کم آزار گشته‌ام « طالب »

که شیشه موم دلی یادگیرد از سنگم