ز سر خاکم دریغ از دیده خاشاکم دریغ آید

چه سان گل بر سر افشانم کز او خاکم دریغ آید

چنین کز پای تا سر در غمش آلودهٔ دردم

نگیرم دامنش کآن دامن پاکم دریغ آید

نیاویزم برغبت گر سر از دامان فتراکش

نه برسر حیف بر دامان فتراکم دریغ آید

باشک از اوج تازی بازدارم گرد راهش را

چرا کین توتیا بر چشم افلاک دریغ آید

بمژگان میفرستم اشک حسرت بیدریغ از دل

که این گوهر دریغ از چشم نمناکم دریغ آید

نشایم با خردمندی جنون عشق را «طالب»

گریبان پاره چون سازم که از چاکم دریغ آید