آتشین گل در گلستان داغ مرهم سوز ماست

شعله در بستان بجای بوستان افروز ماست

چون هما دایم بشهبال همایت می‌پرم

مرغ همت وحشی آفاق و دست آموز ماست

صبح ما سرمایهٔ ظلمت فرستد سوی شام

از شب ما قیرگون‌تر گر ندیدی روز ماست

ما میان عید و ماتم اتحاد افکنده‌ایم

آنچه خوانندش ماتم بی‌گمان نوروز ماست

ما چو «طالب» غارت غمهای عالم کرده‌ایم

کلفت آموز جهان طبع ملال آموز ماست