کی آب تیغ یار بهر نهر و جو رود

آبیست تیغ او که بجوی گلو رود

تا روز حشر از آن عرق افشان دمد گیاه

عاشق بهر زمین که ز خجلت فرو رود

بی‌رنگ و بو شویم چو گل ز آفت سموم

در بزم ما سخن اگر از رنگ و بو رود

بر اشک پر مناز که آن رنگ عشق نیست

کز جامهٔ وجود بصد شستشو رود

«طالب» چو نشأه غوطه دهم در خم شراب

کین بی‌خودی عجب که بجام و سبو رود