تا کمان وقف هم آغوشی زه ساختهٔ

تیر ناوک مژه چشم زره ساختهٔ

نتوان حصر نمودن که بیک مرحم لطف

چند زخمم بجگر نازده به ساختهٔ

تاب زن مار صفت شهری و اینک تو و حسن

گنجی آرایش ویرانه ده ساختهٔ

گرهٔ رشتهٔ عیشم بگشا ایکه ز غم

سر فرو برده بخویشم چو گره ساخته

«طالب» انکار حدیثت نکند خرد و بزرگ

شربتی خوش بمذاق که و مه ساختهٔ