دلا بیوی قدح چشم آرزو بکشای

سر خمار نداری سر سبو بکشای

بر نگ و بو چه شتابی نه کودکی نه عروس

تراکه گفت که دکان رنگ و بو بکشای

شنیدهٔ که ره زلف او خطر ناکست

دلا دمی جرس ناله از گلو بکشای

مکن بماتم دل اکتفا با فسوسی

لباس چاک زن و رو خراش و مو بکشای

گهی بناخن درد وگهی بناخن دست

زدیدهٔ چشمه روان کن زسینه جو بکشای

بدهر یکجهتی نیست سر بسر دودلند

بامتحان نظری بر چهار سو بکشای

عروس طبع مرا عقل رو نما «طالب»

بیارپس بادب برقع از گلو بکشای