پای‌بندیم ارنه زین ویرانه کندی می‌زدیم

رو بملک هند شبگیر بلندی میزدیم

با گروه داغ کسوت بلبلان هر بهار

در سواد انجمن دستان چندی میزدیم

هرکجا چشم بد گردون بما می‌شد دچار

بر دماغ آفتش دود سپندی می‌زدیم

که بگلگشت چمن با نکته سنجی می‌شدیم

گه شراب عیش بارند لوندی می‌زدیم

«طالب» آسا ز هر می‌خوردیم نی طوطی‌صفت

آرزو را دست بر دامان قندی می‌زدیم