شکفتگی نکند نو بر انجمن بیتو

چراغ گل ندهد نور در چمن بیتو

مرا خسک بگریبان گلست با تو ولی

چو مار میگزدم تار پیرهن بیتو

از آن ببال سفر میبرم چو مرغ نسیم

که غربتست بچشم دلم وطن بیتو

چو زلف سنبل و جعد سمن دلی دارم

ز دستبرد حوادث شکن شکن بیتو

چه نشاء تو ندانم در این سرای وجود

که تن بجان نبود رام و جان بتن بیتو

پیاله بی می‌وگل بی‌شمیم ودل بی‌عشق

جنان زخویش نباشد خجل که من بیتو

چگو نه لب گهر افشان کنم که چون «طالب»

زبان نمی کندم رغبت سخن بیتو