مرغ دلم آشیانه را نشناسم

تا بودم دام دانه را نشناسم

از عدم امروز می‌ترسم عجبی نیست

گر بد و نیک زمانه را نشناسم

توسن شوقم تمام نشئهٔ شوخی

چاشنی تازیانه را نشناسم

زلف نیم آشنائیم بصبا نیست

موی میانم که شانه را نشناسم

وعدهٔ من با وفا عنان بعنانست

صدق پرستم بهانه را نشناسم

شیفتهٔ عشقم از جهان خبرم نیست

گردش این کارخانه را نشناسم

جلوه سوی مقصدم بطالع و بخت است

تیر شهابم نشانه را نشناسم

درج پریشانیم بمهر خموشی است

آتش صبرم زمانه را نشناسم

عقدهٔ تمکین برابروی طلبم نیست

خواهش مستغنیانه را نشناسم

طی شده «طالب» صفت بیک روشم عمر

پست و بلند زمانه را نشناسم