ایدل مو بمو طلب، سست قدم ترازمنی

پای ترددی، ولی گوشه نشین دامنی

من دل شعله می‌گزم تو لب غنچه می‌مکی

زآن من اسیر گلخنم زآن تو حریف گلشنی

دشمن استراحتم فال رفاقتم مزن

ایکه در اولین قدم دشمن آرمیدنی

پای برون منه ز دل ای خفقان غم که تو

گردش چشم نالهٔ پیچش زلف شیونی

بادیه زاد حسرتی ورنه بیان کن ای صبا

کز چه غبار دوستی وز چه عبیر دشمنی

فکر دماغ روح کن کش رگ و ریشه خشک شد

ایکه ز چربی زبان در بلسان شنازنی

«طالب» از اینکه ناکسی در نظر کسان چه شد

شکر که همچو ماخسان شیخ نئی برهمنی