آفت صد قمر هلال تو بس

فتنهٔ صد چمن نهال تو بس

پیل بند هزار بیدل را

کجک زلف همچو دال تو بس

نافه را ناف گو ببیچ ز رشک

مهرهٔ مار زلف و خال تو بس

گو پرم آسمان بریز که هست

جمله پرواز من ببال تو بس

گو سعادت مبر ببال هما

چتر بخت خجسته فال تو بس

مهر گو بر جهان دیگر تاب

کین جهان رامه جمال تو بس

گو نهان شو زلال خضر ز خویش

«طالب» تشنه را وصال تو بس