غمهای ما بصوت و نوا کم نمی‌شود

از آب نغمه آتش ما کم نمیشود

این شکر چون کنیم که بیدلان شوق

جور تو همچو لطف خدا کم نمیشود

گر چشمهٔ سنان اجل خشک لب فتد

یکجرعه زهر از آن مژه ها کم نمیشود

شد استخوان سوخته ام خاک و همچنان

از مشهدم هجوم هما کم نمیشود

گو بیدلی دمی ز چمن کام خویش گیر

حسن بهار و فیض هوا کم نمیشود

«طالب» ز سوز عشق چه نقصان دل ترا

یاقوت را ز شعله صفا کم نمیشود