شرر فشان دمد از بس گل از گلستانم

کند جلای وطن بلبل از گلستانم

کنون که گریهٔ من ره بباغ برده عجب

که بلبلی گذرد بی پل از گلستانم

بیاد زلف تو از بس گریستم تاحشر

بجای سبزه دمد سنبل از گلستانم

نوای بلبل ما حال خارج آهنگ است

برون کنید بچوب گل از گلستانم

ز جوش نالهٔ دلها زمان زمان «طالب»

بگوش عرش رسد غلغل از گلستانم