چو عزم صید شود آسمان شکار مرا

هوای دل بتماشا برد غبار مرا

بشکر انکه شدم بندهٔ تو نیست دمی

که گوش من نکند سجده گوشوار مرا

بجستن آمده ابروی کبک و چشم تذرو

مگر هوای شکار است شهسوار مرا

سرم گران ز خمار کدورتست مگر

می لطافت او بشکند خمار مرا

نثار نعل سمند تو جان خشک منست

مگر قبول تو آبی دهد نثار مرا

فلک ثنای خود و من دعای او گویم

چه نسبت است بکار سپهر کار مرا

شهنشهی است بگیتی پناه من «طالب»

خداش باد نگهبان نگاهدار مرا