حرف آخر قافیه

شماره ۱: بهر شرار زدم پیکر ستمکش را

شماره ۲: قلم زدیم بلوح بیان ستایش دل را

شماره ۳: ای بهر ملک ترا راهنمائی زخدا

شماره ۴: یارب از منزلت خویش کن آگاه مرا

شماره ۵: دلا بر سنگ زن آسودگی را

شماره ۶: ساقی عزیز دار شراب لطیف را

شماره ۷: فغان بلبل از رشکست این جان‌های شیدا را

شماره ۸: نه زسودای تو مارا سر و افسر سیه است

شماره ۹: رشته نازک من پر گره از کاکل تست

شماره ۱۰: هر شعله کآن نه خوی تو خس‌پوش کردنی است

شماره ۱۱: این منم این من که عشق سلسله بند منست

شماره ۱۲: آن گیاهم که در این باغ مرا نامی نیست

شماره ۱۳: با آنکه نیم سوخته عشق خام نیست

شماره ۱۴: صفیر فاخته و بانگ بلبلم هوس است

شماره ۱۵ - (آن مرغ خوشدلی که تو دیدی پرید و رفت): چون دید اضطراب دلم لب گزید و رفت

شماره ۱۶: چو دلفریب تو باشی ز راه بتوان رفت

شماره ۱۷: هر که در بستر دمی آسوده باب عشق نیست

شماره ۱۸: بکن صبوح که دیدار صبحگاه خوش است

شماره ۱۹: انوار مهر ظلمت ایام ما نشست

شماره ۲۰: برون ز دایره اشک من جهانی نیست

شماره ۲۱: ما را نفس طفیلی جام دمادم است

شماره ۲۲: هرکه ناسنجیده‌گوید خانه‌زاد ابلهی‌است

شماره ۲۳: دلخراش ما بپنداری که تنها ناخن است

شماره ۲۴: فصل خوش ساقی خوش و می خوش ولی دل ناخوشست

شماره ۲۵: با آنکه بجانم ز تو هردم خطری هست

شماره ۲۶: گریه زور آورده حرفم در گلو خواهد شکست

شماره ۲۷: از آن طرف که توئی راه آرزو بسته است

شماره ۲۸: او در حدیث و خلق جهانی در این گم است

شماره ۲۹: زهر دلی اثر عشق را نمود یکیست

شماره ۳۰: مراکه بی لب شیرین او دهن تلخست

شماره ۳۱: دام آزاده دلان زلف کمند افکن تست

شماره ۳۲: دیده‌ام آن روی و بازم دل به پرواز آمدست

شماره ۳۳: از دل خبرم نیست ندانم بکجا رفت

شماره ۳۴: از آن مئی که ترا در قرابه نکهست

شماره ۳۵: هیچکه در گوش ما حرف مرادی کس نگفت

شماره ۳۶: راهم بتو نزدیکتر از راه خیالست

شماره ۳۷: بطرز ما دل مجروح به زنا مجروح

شماره ۳۸: صبح شد جام صبوحی کش ز آغاز صبوح

شماره ۳۹: زنده گشتم چون گشادم چشم حسرت سوی صبح

شماره ۴۰: از راه تو بر پای کسی خس ننشیند

شماره ۴۱: با دل افسرده ناز دلبران خاری بود

شماره ۴۲: دم‌صبح‌است‌و‌مرغان‌سحر‌دار‌ندجوش‌خوش

شماره ۴۳: نیم زخیل تعصب کشان مذهب خویش

شماره ۴۴: دلا چو سبزه و سوسن زبان دراز مباش

شماره ۴۵: ای‌خوش آن لحظه که بینم بگذاری مستش

شماره ۴۶: هرگز لبم نگشت سرافراز بوسه‌اش

شماره ۴۷: رو صبر و سکون پیش کن از عار میندیش

شماره ۴۸: نه از عرق شده نمناک جامه بر بدنش

شماره ۴۹: زآن نمودیم من و دل چو شب از غم پوشش

شماره ۵۰: نشاید شد بر چشمان او تیغ

شماره ۵۱: سست بالم کرد عقل سایه‌پرور حیف‌حیف

شماره ۵۲: نه شب گویم نه روز از گریه یکدم نیستم غافل

شماره ۵۳: از آن بپای تو سازم نثار پاره دل

شماره ۵۴: دیده بیچاره شد ز چاره دل

شماره ۵۵: فتوی نوشت عقل که خون سبو حلال

شماره ۵۶: زهی ز بوی خوشت جان تازه در تن گل

شماره ۵۷: زین کش مکشم بیخ الم نکسلد از دل

شماره ۵۸: دلا ز ساعد همت بر آر یاره عقل

شماره ۵۹: دانش وبال و فضل وبال و هنر وبال

شماره ۶۰: بس پیرو سپاه گمان و یقین شدم

شماره ۶۱: کو محتسب که سر بشرابش فرو برم

شماره ۶۲: ما غم بیهده چون مردم عامی نخوریم

شماره ۶۳: چون دماغ از نامه جانان معطر ساختم

شماره ۶۴: چو تازان بر صفیر خویشتن سوی چمن رفتم

شماره ۶۵: سحر ناگه بخواب از یاد آن گل پیرهن رفتم

شماره ۶۶: آن بلبلم که جور قفس کم کشیده‌ام

شماره ۶۷: باده نوشی چو مرا توبه گناهیست عظیم

شماره ۶۸: دوش در کنج غمی همنفس دل بودیم

شماره ۶۹: پهلو مزن بما که سراپا جراحتیم

شماره ۷۰: در نیامیزیم با هم گرچه هم کاشانه‌ایم

شماره ۷۱: دوش جولان بر تکاور های رنگین داشتیم

شماره ۷۲: همرهان رفتند و ما در گام اول مانده‌ایم

شماره ۷۳: یک چشم را بروز وداع تو تر کنم

شماره ۷۴: پرواز سوی کنگر اقبال چون کنم

شماره ۷۵: لب بستنم بهشت ز دندان نمودنم

شماره ۷۶: از خیال غمزه او تیر ها ماند بچشم

شماره ۷۷: مراد هرکه دهد آسمان وسیله منم

شماره ۷۸: عیش نخلیست خار او نشویم

شماره ۷۹: فصل می‌است به که بعشرت گرو شویم

شماره ۸۰: ز ناشایستگی هر دم نماید یار آزادم

شماره ۸۱: کلفتی هردم چرا ز آشفته سامانی کشم

شماره ۸۲: نیم آن مار که آزار دل مور دهم

شماره ۸۳: بیا تا ز میخانه بوئی کشیم

شماره ۸۴ - ۲: هنوز با دل افسرده آرزو طلبیم

شماره ۸۵: خوش آن‌مائیم که رنگ بیغمی بر روی نگذاریم

شماره ۸۶: رقصنده چون سبو بنوای شکستنیم

شماره ۸۷: دردماغ جان چو از زلف توبو می‌پیچدم

شماره ۸۸: ز بوی زلف تو مستم بهار را چکنم

شماره ۸۹: با چنین شوق نسیمی بچمن نگذارم

شماره ۹۰: نه دست آنکه بدامان او در آویزم

شماره ۹۱: بهار آمد که گرد دشت خرم بوستان خرم

شماره ۹۲: دست تو و شمشیر تو ای مست بنازم

شماره ۹۳: گهی در گوشه میخانه گاهی در چمن مستم

شماره ۹۴: گاه خون حرص و گه خاک قناعت میخوریم

شماره ۹۵: من جام می ز اشک جگرگون کشیده‌ام

شماره ۹۶: چون جرس یک لحظه بی صوت و صدائی نیستم

شماره ۹۷: در اینمدت که من گلزار را بی‌یار می‌بینم

شماره ۹۸: بلبل مستم که آهنگ فغان گم کرده‌ام

شماره ۹۹: نه مرد مذهبم نه مرد ملت وادئی دارم

شماره ۱۰۰: کو تاب یکنظر که برخسار او کنم

شماره ۱۰۱: وجود ذره ندارم ولی چه جذبه نمایم

شماره ۱۰۲: خاطری چون گل و طبعی چو گلستان دارم

شماره ۱۰۳ - ۲: با اشک گوهرین و دم آتشین منم

شماره ۱۰۴: همین بس که گاهی براهش به بینم

شماره ۱۰۵: خواهم بغل گشوده غمت را بیرکشم

شماره ۱۰۶: کو عشق که دود از دل خرسند برآریم

شماره ۱۰۷: با جذبه عشق تو سر عقل نداریم

شماره ۱۰۸: عشق دیدم عقل را در دست و پا انداختم

شماره ۱۰۹: بستم لب و از زمزمه خاموش نشستم

شماره ۱۱۰: خوش آنکه دل ز تماشای‌گام بردارم

شماره ۱۱۱: خواهم چو نام آن بت شکرفشان برم

شماره ۱۱۲: امشب لبی از زمزمه سیراب نکردیم

شماره ۱۱۳: بغل گشاده روم هر کجا غمی بینم

شماره ۱۱۴: گرچه مستم بی‌خبر از حال هشیاران نیم

شماره ۱۱۵: نیم مرد مصیبت ناله و شیون نمیدانم

شماره ۱۱۶: گرچه تاثیر از خروشم رفته بیجوشی نیم

شماره ۱۱۷: مده ز تن بلباس حرام ابریشم

شماره ۱۱۸: هر که عمرم خواست ماهی بر تمنایش زدم

شماره ۱۱۹: بروی بستر صورت نگار یار نگیرم

شماره ۱۲۰: چنین کز بیکسی پا مال دارد طالع پستم

شماره ۱۲۱: عشق اگر رونق دهد بازار پیدا می‌کنم

شماره ۱۲۲: ما شهد ماتم و شکر غم چشیده‌ایم

شماره ۱۲۳: شکیب دیدن آن چهره بی نقاب ندارم

شماره ۱۲۴: عیار گریه گرفتم نمود بحر سرابم

شماره ۱۲۵: گرم است ز بس با طرب و عیش نزاعم

شماره ۱۲۶: بسکه خون گرم جوشد از جگرم

شماره ۱۲۷: عقل کو تا ز می وسوسه‌اش مست کنم

شماره ۱۲۸: راه حرفی با خیال یار پیدا می‌کنم

شماره ۱۲۹: می‌روم گرد جهان و یار پیدا می‌کنم

شماره ۱۳۰: ابر تری خواهم و دماغ تری هم

شماره ۱۳۱: ما بغیر تو آشنا نشویم

شماره ۱۳۲: جز جام می محیط صفای سفینه‌ام

شماره ۱۳۳: صیاد عکس عارض یار اوفتاده‌ایم

شماره ۱۳۴: ما ظرف خویش درمی‌ناب آزموده‌ایم

شماره ۱۳۵: باز امشب همچو شمع از پای تا سر آتشیم

شماره ۱۳۶: بدم گرمخانه می‌سوزم

شماره ۱۳۷: همدمی نیست که با او گله چند کنیم

شماره ۱۳۸: بس طلب کردیم کآخر مطلب دل یافتیم

شماره ۱۳۹ - (مرثیت): بی روی توأم ز اشک ماتم

شماره ۱۴۰: مبارک باد عقد این دو نورانی گهر باهم

شماره ۱۴۱: از غم چو زخم خورده پلنگی نشسته‌ایم

شماره ۱۴۲: گفتم که چه‌شد شیشه‌دل گفت شکستم

شماره ۱۴۳: گر ندارد انتظار جلوه جانان من

شماره ۱۴۴: کاهل نیم چو زهد فروشان بکارمی

شماره ۱۴۵: ای جعد خروشان بمن غمزده مانی

شماره ۱۴۶: از گل به نسیمی خوشم از باده بیوئی

شماره ۱۴۷: ای ذره از حرارت خورشید شکوه چند