حرف آخر قافیه

شماره ۱: خانه تست دل و دیده زباران سرشک - گر چکد آب در آن خانه در این خانه بیا

شماره ۲: شد ز نطارگیان خانه همسایه خراب - مه من با تو که فرمود که بر بام آ

شماره ۳: در عهد تو ما را همه با غیر خطابست - سر پنجه مژگان و گریبان عتابست

شماره ۴: تمام عمر به بیداری حیات گذشت - اجل بیا که کنون وقت استراحت هست

شماره ۵: خواستم تا سینه بخراشم بناخن جسم زار - در میان پنجه‌ام مانند مو در شانه ماند

شماره ۶: آنجا که آبروی نماید هلال را - چون ناخن گرفته بزیر زمین کنند

شماره ۷: وقت حاجت مفت از نامرد بردن عیب نیست - جوش شهوت مرد را افتاده زن می‌کند

شماره ۸: آبم بکن ای شرم بنزدیکی آن کو - شاید بغلط یار ز من دست بشوید

شماره ۹: باعث راندنم از بزم بجز عار نبود - ورنه کس را بمن و بودن من کار نبود

شماره ۱۰: گشتم چنان ضعیف که گر آتشم زنند - دودم بپای خویش به روزن نمی‌رسد

شماره ۱۱: تو گر با گل نشینی سالها عادت نگردانی - وگر یکدم نشیند با تو گل خوی تو می‌گیرد

شماره ۱۲: با صد کرشمه آن بت سرمست می‌رود - خود می‌کند خرام و خود از دست می‌رود

شماره ۱۳: مارا زبان شکوه ز بیداد چرخ نیست - از ما خطی بمهر خمرشی گرفته‌اند

شماره ۱۴: گریه‌ام گر سبب خنده او شد چه عجب - ابر هرچند که گرید رخ گلشن خندد

شماره ۱۵: رخ تو تاج نزاکت ز یاسمین گیرد - سلام لاله و گل را در آستین گیرد

شماره ۱۶: نگاه از آن رخ پر آب و تاب بگریزد - چنانکه شب پره از آفتاب بگریزد

شماره ۱۷: شیشه خالی گشت و ما را غم ز دل خالی نشد - صد سبو می باعث یک ذره خوشحالی نشد

شماره ۱۸: هر آن تن را که دیدم بود مشتاق - که افسر باشدش گو سر نباشد

شماره ۱۹: من بیدار در کویش تمام شب زنم یارب - که گر آید بچشمم خواب خواب پاسبان آید

شماره ۲۰: صد کشته زنده کرده بهر سو عجب مدار - گر تیغ یار دعوی عیسی دمی کند

شماره ۲۱: من دیوانه گر صد سال مانم زنده چون طالب - بافسون جنون را جوان و پیر خواهم زد

شماره ۲۲: سوی چمن چو آب روان شو که غنچه‌ها - چون ماهیان تشنه دهان باز کرده‌اند

شماره ۲۳: کمان ناله‌ام چون دوش زه شد - بتن پیراهن گردون زره شد

شماره ۲۴: مردم ز رشک چند به‌بینم که جام می - لب بر لبت گذارد و قالب تهی کند

شماره ۲۵: وحشت نکرده ما را آزاد از تعلق - از دست خلق جستن باشد طپیدن نبض

شماره ۲۶: رشته نیست ز اسباب جهان بر دستم - که بآن رشته دل خویش بدنیا بندم

شماره ۲۷: خود را بدر صومعه‌گم کرده‌ام امروز - امید که در گوشه میخانه بیابم

شماره ۲۸: دیدم که در کفم دم مارست زلف یار - اما دلم نداد که از کف رها کنم

شماره ۲۹: اگر اجازه دهی خون خود چو آب خورم - وگر اشاره کنی زهر چون شراب خورم

شماره ۳۰: کجاست یک دو سه همدم که همچو موسیقار - نشسته پهلوی هم برکشیم آوازی