کو عشق که دود از دل خرسند برآریم

با بلبل و پروانه دمی چند برآریم

مستانه در آئیم به بزم خرد و دل

فریاد ز نادان و خردمند برآریم

تاکی دل دیوانه بزنجیر توان داشت

رفتیم که مجنون خود از بند برآریم

قسمت نه پسندید که کنجی به‌نشینیم

بی زحمت گیتی نفسی چند برآریم

« طالب » چو فشانیم ز دامان سخن شهد

پای مگس از چاشنی قند برآریم