خوش آن‌مائیم که رنگ بیغمی بر روی نگذاریم

ز نم دست آنقدر بر سر که بر سر موی نگذاریم

خوش آن مستی که در بر گیرمش چون شاخ گل سرخوش

ببویم سنبلش چندانکه دروی بوی نگذاریم

مرا گر آب کوثر بیند و آغوش نگشاید

بمیرم تشنه و لب بر لب آن جوی نگذاریم

دل چون موم را آهن کنم از ناله چون «طالب»

ترا هم آنقدرها نازکی با خوی نگذاریم