حرف آخر قافیه

شماره ۱: ایا ستوده صفاتی که ازگل وصفت - کلاه گوشه اندیشه گلشن است مرا

شماره ۲ - قطعه: ای سحاب از تو در شکنجه فیض - در دریای دن فرست مرا

شماره ۳ - در طلب مرخصی جهت دیدار خواهرش: ای بلند اختری که سایه تو - به ز خورشید خاورست مرا

شماره ۴: دلاک سال قحط کهن نوره‌ئی که داد - یکمو نکرد کم ز تن فال رنگ ما

شماره ۵ - تقدیم به ملکه نورجهان: ای مریم مسیح مکان کز بساط نور - سجاده افکند به حریم تو آفتاب

شماره ۶: فلاطون الزمانا باد یارب - نصیب دوستان سوء المزاجت

شماره ۷ - در هجو عبدی نامی: عبدی آن هرزه‌گوی یاوه درای - که ز کلکم زبان بریده ترست

شماره ۸: زهی سرفرازی که براوج چرخ - بنور رخت چهره ماه نیست

شماره ۹ - در معذرت از عدم حضور و ابتلای به‌بیماری قلنج: خدایگانا هرگز ز هیچگونه الم - مباد گوشه ابرویت آشنا بشکنج

شماره ۱۰: سری ندارم گفتی بشعر خوش گفتی - که شعر هم بتو حیوان سری ندارد هیچ

شماره ۱۱: نصیب گر کشدم رخت دل بمیدانی - که زخم‌های شهیدان عشق تازه شود

شماره ۱۲ - در توصیف اسب خود گوید: استخوان پوش مرکبیست مرا - که سر از سیمیا برون آرد

شماره ۱۳: خوشا قصری که بروی پادشاهی را گذر باشد - چو بنشیند در آن منظر جهانش در نظر باشد

شماره ۱۴ - در فتح قلعه قندهار بدست شهزاده شهریار: نصرت بفتح و فتح باقبال یار شد - عالم بوعده‌های خوش امیدوار شد

شماره ۱۵: ای صاحبی که عطر فروشان خلق تو - مغز نسیم صبح رعاف آشنا کنند

شماره ۱۶ - شکوائیه: فلک جنابا ای شاهباز سایه تو - گشاده همچو هما بال بر سر خورشید

شماره ۱۷: صاحبا مدت هجر تو که عمرش کم باد - هم تو دانی که بر این دل شده چون می‌گذرد

شماره ۱۸: بکر سخن من مه و خورشید ندیدست - می‌زیبد اگر شاهد آغوش تو باشد

شماره ۱۹: دوش در کلبه چو غربالی - سیل‌اشکم ز چشم راهی شد

شماره ۲۰: هستند فی المثل گله گوسفند خلق - کآنرا خدای صاحب و والی‌شبان بود

شماره ۲۱ - راجع بسکه جهانگیری: چو سکه یافت ز محنت خلاص از اخلاص - بگرد نام جهانگیر شاه می‌گردد

شماره ۲۲ - وله ایضا: زیر فلک بعهد جهانگیر بادشاه - ضربی که می‌رسید ز دوران بسکه بود

شماره ۲۳: صاحبا از شعف صحت ذات تو دو کون - همه در رقص بتکیف شکون آمده‌اند

شماره ۲۴ - قطعه در کیفیت بیماری خود گفته: ز اقتضای هوا های مختلف یکچند - مرض کشید تنم را بذوق بر بستر

شماره ۲۵: خدایگانا آنی که در تبسم رای - بصبح غوطه دهی پیکر شب دیجور

شماره ۲۶ - قطعه در خموشی سخندان: به‌طعنه‌های خموشی دلم چه می‌کاوی - همیشه بوده سخندان و نکته فن‌خاموش

شماره ۲۷ - در هجو مردمان اسپچین: دی گروهی به اسپچین دیدم - که گرانست نامشان بر گوش

شماره ۲۸: چو در ضمیر جهانگیر شاه جلوه نمود - که سکه می‌کشد از ضرب روزگار الم

شماره ۲۹: (طالب) منم که زمره افراد کون را - دل تازیان بدیده ادراک دیده‌ام

شماره ۳۰ - قطعه حماسه وصف الحال: (طالب) منم که حاصل انشای نظم و نثر - تفسیر آیتی است ز دیوان کاملم

شماره ۳۱ - شریک درد: خدایگانا از طرز جمع داری دوش - بدان رسید که از خویش نیز فرد شوم

شماره ۳۲ - راجع بفصد خود گوید: ای ابر همتی که بوصف کفت مدام - نظم سخن بقاعده نظم در کنم

شماره ۳۳ - من بخت خویشتن را نیک آزموده‌ام: ای صاحبی که تاشده‌ام ازدر تو دور - یک لحظه بی دعا و ثنایت نبوده‌ام

شماره ۳۴: زدست ابر خروش و زجور باران داد - کداز شکنجه این هردو خسته جان ماندم

شماره ۳۵ - گوشه انزوا: دارم سر آنکه باقی عمر - در خلوت و انزوا نشینم

شماره ۳۶: من آن دیرینه شمشیرم که رخسار - ز زنگار حوادث تار دارم

شماره ۳۷ - در خانه از فروختنی بنده مانده‌ام: فرزانه صاحبا منم آن کز غرور طبع - چین جبین باهل سخا می‌فروختم

شماره ۳۸ - در مدح قلیچ خان: (طالب) منم که جمله گیان خیال را - برچهره هفت پرده عصمت کشیده‌ام

شماره ۳۹ - درطلب معذرت ازعدم حضور: خدایگانا دردی در استخوان دارم - کز آن بخود همه شب همچو مار می‌پیچم

شماره ۴۰: بتی دیدم که در عشق نمایان جنس پنهانش - بهر تار از ازار او رقابت میتوان کردن

شماره ۴۱: خدایگانا آنی که شخص دولت را - بر آستین تو وقف است بوسه‌های جبین

شماره ۴۲ - در مدح خواجه دیانت خان: زهی ستوده کلامی که نفس ناطقه را - به پیش طوطی نطقت زبان بود الکن

شماره ۴۳: صاحب کرما نیم سبوئی که عطا رفت - چون کاسه ماگشت تهی می نچشیده

شماره ۴۴: ایکه بدوشیزه اندیشه‌ام - دست زد غیر گزین کرده

شماره ۴۵: چون موج زد سپاه شهنشه به تربده - ملک دکن باهل دکن گشت غمکده

شماره ۴۶ - در مدح مولای متقیان علی علیه‌السلام: (طالب) آماده شو که گوهر فیض - بر بساط زمان بیفشانی

شماره ۴۷ - قطعه در معذرت از تراشیدن موی صورت خود گوید: سفر می‌کنم صاحبا ورنه من - چه سر بلکه گردن تراشیدمی

شماره ۴۸ - در طلب معذرت از قبول خدمات دیوانی: ز هی سرفرازی که در رتبه زیبد - کمین چاکران ترا تاج داری