کو عشق که دود از دل خرسند برآریم
با بلبل و پروانه دمی چند برآریم
مستانه در آئیم به بزم خرد و دل
فریاد ز نادان و خردمند برآریم
تاکی دل دیوانه بزنجیر توان داشت
رفتیم که مجنون خود از بند برآریم
قسمت نه پسندید که کنجی به‌نشینیم
بی زحمت گیتی نفسی چند برآریم
« طالب » چو فشانیم ز دامان سخن شهد
پای مگس از چاشنی قند برآریم