بگاه خنده بر آن لب شکر هجوم کند
بگاه نکته گهر های تر هجوم کند
بچین زلف تو ره برنسیم تنگ شود
ز بسکه دل بسر یکدگر هجوم کند
تو چون بناز بر آری سر از دریچهٔ حسن
دل شکسته ز دیوار و درد هجوم کند
بگاه عرض جمالت زود نظاره زیاد
ز بسکه شوق بر اهل نظر هجوم کند
نئی تو مرد شناور حدیث بحر مگوی
مباد گریه بر این چشم تر هجوم کند
خروش دل ز فلک بگذرد دمی که ترا
شکنج زلف بدور کمر هجوم کند
ز می نشسته عرق ریز ها بگرد رخت
چو شبنمی که بگلبرگ تر هجوم کند
بدرد عشق بهر جانبی که ره گیرم
کشد سپاه و ز سوی دگر هجوم کند
سخن زعرش گنه ریز بر دل «طالب»
چنانکه فیض بوقت سحر هجوم کند