عید بیفروخت چهرهٔ باغ جهان را

آب ز جوی بهار داد خزان را

گوجرس ناقد از جلاجل دف ساز

آنکه روان ساخت محمل رمضان را

قفل زبان مطرب ار گشاید وقت است

[...]

ای نمک خنده داده چین جبین را

شسته بخون جگر لب نمکین را

بسکه چو گل مایلی بچهرهٔ خندان

گوشه‌نشین دارد ابروان تو چین را

خاک بخود بالد از خرام تو آری

[...]

آنم که ضمیرم بصفا صبح نژادست

چون باد مسیحم نفسی پاک نهادست

فخرالشعرا طالب شاداب ضمیرم

کآوازهٔ نطقم گهر گوش بلادست

طرحی نزنم کان دلش ریزد نیرنگ

[...]

بی جنون مغز جهان بی نمکست

نمک نطق و بیان بی نمکست

شورشی گر نبود با هر موی

در بدن جلوهٔ جان بی نمکست

گر نمکسائی اشکم نبود

[...]

دم صبح و هوای برشگالست

چمن جولانگه باد شمالست

نسیم عنبرین پیرایه گوئی

یکی طاوس مشکین پر و بالست

زمین رنگین تر از بال تذروست

[...]

ز مشرب تو می لعل فام را شرف است

پیاله راز تو فخر است و جام را شرف است

جهانیان همه یاران ز التفات تواند

زفیض تربیتت خاص و عام را شرف است

کف تو نور فشانست و ابر قطره فشان

[...]

بلبل نطقم چو آهنگ غزلخوانی کند

نغمه جان در پیکر گلهای بستانی کند

غنچه معنی تبسم ناک آید سوی لفظ

چون خیالم آرزوی گل بدامانی کند

شاهد طبعم که از بس نازکی ناید بچشم

[...]

بیا که شاهد شوخ بهار چهره گشاد

کنون غمی که بجان بسته‌ای بده بر باد

نسیم سلسله‌ها در جهان پریشان کرد

که رفت زمزمهٔ زلف دلبران از یاد

شکفت طبع بحدی که اهل ماتم را

[...]

معاندان که مرا دلخراش انفاسند

بلفظ ناس و بمعنی تمام نسناسند

بزعم خود همه گلچین عقل و زآن غافل

که در مجاور گلزار دهر کناسند

ز اهل نظم شناسند خویش راهیهات

[...]

رسید مژده که اینک جهان جاه رسید

طراز کشور و آرایش سپاه رسید

رسید مژده که اینک زپیش‌طاق جلال

فروغ چتر سلیمان بیارگاه رسید

رسید مژده که اینک ز چین طرهٔ شاه

[...]

همنفسان دفع خمارم کنید

یکدو سه پیمانه بکارم کنید

بردر میخانه چو گردم هلاک

خشت خمی لوح مزارم کنید

کلبه‌ام از نور تنک مایه‌است

[...]

چو صبح عید قربان حله کافورسان پوشد

زمین ازخون قربانی شفق‌گون پرنیان‌پوشد

زعکس خون قربان کشتگان دوست درمیدان

هوا چون پیکر دشمن لباس کشتگان‌پوشد

درآید روح اسمعیل درتن گوسفندان را

[...]

آبی که بیتو زین مژهٔ تر فرو چکد

چون برگ گل بکسوت آذر فرو چکد

گلهای آتشین دمد از آب دیده‌ام

گر قطرهٔ ببال سمندر فرو چکد

عود قماری از جگرم گر کنی بخور

[...]

ای فروزان از شراب دولتت رخسار عید

وی گل چون ساغرت کمیاب در بازار عید

شاهد یک پردهٔ رخسار تو رخسار عید

صاحب یک نشأه دیدار تو دیدار عید

در بهارستان اقبال تو دست روزگار

[...]

صاحبا برگ عیشت افزون باد

نقل آب و هوات میمون باد

دامن سایبان اقبالت

همچو بال هما همایون باد

ساقیان شراب رزمت را

[...]

بگوش اهل گجرات این ندا از آسمان آمد

که باغ ملک را خرم بهاری بی‌خزان آمد

بشادابی گیاه تشنهٔ امید را مژده

که اینک ابر رحمت با کف درافشان آمد

همای اوج عزت کرده بود از آشیان پرواز

[...]

چو شهسوار مرا چشم با شکار افتاد

بزخم تیر نگه صید بیشمار افتاد

چو عزم خانهٔ زین کرد با صلابت شیر

به مصلحت قدم آهوان ز کار افتاد

بصحن دشت چو حکم شکار جرگه نمود

[...]

ای تیغ سرفشان تو ابر ستیزه بار

وی دست فیض زای تو بحر گهرنثار

زآن باد مهرگانی را خاک تو بر جبین

زین ابر نوبهاری را آب تو بر عذار

زر را قرار بر کف جودت بود اگر

[...]

خوشا لاهور و فیض آب لاهور

بطاعت میل شیخ و شاب لاهور

نیابی ز اهل هندستان گروهی

بدل نزدیکی ارباب لاهور

گمانم نیست کاندر هفت کشور

[...]

خامهٔ ماغی بکف بگرفتم از طبع منیر

تا زنم نیرنگ صد معنی بیک تار حریر

بلبل دستانسرای گلشن جنت کجاست

تا صریر خامه‌ام بیند ننازد بر صفیر

بر بیاض صفحه از فیض بنانم میبرد

[...]