علیرضا اسدی در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۲۲ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۸۴:
گُسی کردن: گُسیل کردن
دَستَک: دستِ کوچک
کَزدَرِ گریه‌ام: که اَزدَرِ گریه‌ام: که لایقِ گریه‌ام
علیرضا اسدی در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۱۰ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۲۳:
معنا:
۱. (سَرایِ سِپَنج: کنایه از دنیا، خانه‌یِ موقت/پاک: سراسر/نِیرَنج: عربی‌شده‌یِ نیرنگ، حیله و افسون و سحر) به این دنیای عاریتی محبت میفکن و دل نبند که این جهان سراسر بازی و فریب و افسون است.
۲. (بِتَنج: از تَنجیدَن: پیچیدن به خود) اگر از دنیا خوبی دیدی و اقبال به تو رو کرد همه را خواب و خیال بدان و اگر بدی و بداقبالی دیدی کمربند-ات را برای مقابله با رنج و سختی محکم کن و صبر و استقامت کن ( و این نیز بگذرد).
علیرضا اسدی در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۰۰ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۲:
شکلِ دیگرِ بیتِ آخر این است:
از آن جان‌توز لَختی خونِ رَز ده/سپرده زیرِ پای اَندَر سِپارا
معنا:
(سِپار: چرخی که با آن شیره‌یِ انگور گیرند، چَرخُشت) از آن خونِ انگور، از آن شرابِ جان‌بخش که چرخشت در زیرِ پایِ خود فشرده قدری به من بده.
علیرضا اسدی در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۴۷ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۱۳:
معنا:
۱. (انداختنِ اول به معنایِ آشامیدن به یک بار و به شتاب و یک دفعه است و نه جرعه جرعه نوشیدن، انداختنِ دوم به معنایِ سرودن و گفتن) رودکی مشغولِ نواختنِ چنگ شد و سرودخوانی آغاز کرد پس (تو ای شنونده) شراب سرکش.
۲. از آن میِ سرخی که هم‌رنگِ عقیق است و هرکه دید-اش از سنگِ عقیقِ آب‌شده و ذوب شده تشخیص‌اش نمی‌دهد.
۳. می و عقیق هر دو از یک گوهر و ریشه‌اند اما یکی سرد و منجمد شده و دیگری آتشین و مایع.
۴. می چنان سرخ است که هنوز دست به آن نرسیده سایه‌یِ جام (احتمالا شیشه‌ای) دست را سرخ‌رنگ می‌کند و هنوز به لب نرسیده بوی‌اش به مغز می‌رسد (و هوش را می‌رباید).
مریم آقاموسی در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۵۰ در پاسخ به رضکش دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » تصنیفها » در دستگاه ماهور:
من نت رو دارم ولی اینجا نمی تونم تصویر بارگذاری کنم آهنگ از نصر اله زرین پنجه است اگر پیدا نکردید بهم پیغام بدین
محسن در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۱۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی یزدگرد » بخش ۲ - نامهٔ رستم فرخزاد به برادر: اخترشماریِ شکست در قادسی و پیشگویی زوال ساسانیان:
با سلام خدمت همه دوستان ، به نظرم فردوسی در این شعر قصد داشته مصیبت ها و بلاهائی رو که اعراب سر ایران آوردند ، در قالب نظم بیان کنه ، و و منظورش از ستاره خوانی و غیره توسط رستم فرخزاد فقط بهانه ای بوده تا بتونه اوضاع اسف بار ایران رو طی چها صد سال آینده ( از زمان فتح ایران ) توصیف کنه .
پوریا بی‌نام در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۵ دربارهٔ غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۲:
ما را ز می هرآینه پرهیز گفته‌اند، صحیح‌تره.
رضا از کرمان در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۲ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۶۲:
دوست عزیز جناب یوسفپور
در املای دوفعل گذاشتن وگزاردن وامثالهم یک نکته حایز اهمیت است وآن توجه به معنای فعل در جمله میباشد هرجا که این فعل معنای ادا کردن وبجا آوردن رابدهد باید باحرف(ز) بنویسیم ولی هرجا مقصود فعل قرار دادن ونهادن چیزی باشد باید از حرف (ذ)استفاده کنیم .
در اینجا معنی نماز خواندن رو میده پس بنظر حقیر املای درست بکار برده شده است تا سایر بزرگواران چه نظری داشته باشند .
شاد وخرم باشی
دکتر صحافیان در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۲۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۲:
هر که وفاداران عشق و رندی را پاس دارد، خداوند بلا را در همه حالات از او دور می کند.
۲-حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست( خانلری: ز درد دوست نگویم حدیث جز با دوست)
که آشنا سخن آشنا نگه دارد
درد دل ها(از بی وفایان) و گلایه هایم را تنها به حضرت معشوق عرضه خواهم داشت، زیرا اوست که سخن عاشقانه را پیش خود نگه می دارد.
۳- ای دل! چنان زندگی کن، که اگر پایت لغزید، فرشتگان با دو دست دعا نگهت دارند( اشاره به دنیای موازی)
۴- اگر می خواهی معشوق رشته دوستی را حفظ کند، نخست خود سر رشته عشق را پاسبانی کن( تمرکز و ذکر- به پیمانم وفا کنید تا به پیمان شما وفا کنم بقره/ ۴۰)
۵- ای صبای پیام رسان! اگر در گذرت از موهای معشوق، دلم را یافتی، با لطافت و مهربانی بگو معشوق جایی برایم در دلش نگه دارد(ایهام: به دلم بگو که جای خودش را نگه دارد- خانلری:در آن)
۶- و آنگاه که گفتم دلم را نگه دار! به طنز گفت: از دست بنده کاری بر نمی آید، خدا دلت را نگه دارد!( خانلری:نگه نداشت دل ما و جای رنجش نیست)
۷- همه دارایی و وجودم فدای آن یاری که حق مصاحبتهای عاشقانه را پاس دارد.( خانلری: آن محبوب- صحبت و عهد و وفا)
۸- غبار راهت را آرزومندم! تا به یادگار از باد صبا پیش خود عزیز دارم( ابراز بالاترین وفاداری از خود)
دکتر مهدی صحافیان
آرامش و پرواز روح
م. یوسفپور در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۱۵ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۶۲:
املای نمی‌گذارند
صحیح است. با ذ باید نوشته شود.
علیرضا زرین آرا در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۰۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۰:
این غزل را چه کسی در آواز ایرانی خوانده است - شما میتوانید غزل شماره 50مولانا را با اجرای آقای علیرضا قربانی و آلیم قاسم اف که در دستگاه نوا و درفستیوال قونیه اجرا شده است از سایت آپارات بصورت تصویری ملاحظه فرمایید. نشانی در زیر آمده است. پیوند به وبگاه بیرونی
علیرضا زرین آرا در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۵۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۴:
چه کسی این غزل را بصورت آواز ایرانی خوانده است - این غزل را مرحوم عبدالعلی وزیری همراه پیانوی استاد مرحوم محجوبی در دستگاه ماهور در یکی از برنامه های گلهای جاویدان خوانده اند و از آنجا که در سایت گلها شماره برنامه و غزل یاد شده را نیافتم از طریق حاشیه به اطلاع علاقه مندان میرسانم نشانی در مجموعه سایت خصوصی بصورت لینک در زیر آمده است. لطفا بعد از دسترسی به نشانی مورد GJ 000 که مورد شماره یک میباشد را اجرا و گوش کنید.
حبیب شاکر در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۶:۳۸ در پاسخ به احمـــدترکمانی دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۴:
سلام امیر خان عزیز
ممنون از نظر لطف شما توصیه شما را حتما بکار می گیرم.
سربلند و پیروز باشید.در پناه حق.عزت عالی مستدام.
احمـــدترکمانی در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۵۸ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۴:
حبیب شعرهای خوبی میگی
سالها پیش دوست دیگری مانند شما اشعاری اینجا مینوشت اما دیگر ایشان را ندیدیم
تا سر ذوق شعری بیشتر شعراتو بگو روی کاغذ داشته باشی مدام نگاه کن شعرت را
شاید کلمات بهتری به ذهنت رسید و توانستی رباعی بهتری بسرایی یا همان رباعی را دوتا رباعی بسرایی
هادی رسولی فر در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۰۸ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۹:
سلام مدیریت محترم گنجور
خواهشمند این رباعی رو به شکل صحیح اون تصحیح کنید.
ابتدای بیت دوم دیدم درست است نه دیدیم.
صورت اصلی این مصرع به این شکل است :
دیدم که بر کنگره اش فاخته ای
این شعر رو خیام از زبان عام نمیگه از زبان خودش برای راهنمایی عام میگه، صورت جمع در ابتدای بیت اول کاملا اشتباه و نا متقارن است.
خیام در تمام رباعیات خود ۸ بار از فعل دیدن استفاده کرده که تمام آنها به صورت مفرد است نه جمع
به عنوان مثال به این مصرع ها توجه کنید :
پیری دیدم به خانه خماری
***
در پایه چرخ دیدم استاد به پای
***
رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین
***
مرغی دیدم نشسته بر باره طوس
***
دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش
امیدوارم که مورد توجه قرار بگیرد
محمد خانشیر در ۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۶ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۱۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷:
به نظر بنده پیر مغان به جایی گفته میشود که بعضی آدمها بتونن عرض اندام کنن !
یعنی اطلاعات و دانشهایی که از جاهای دیگه copy + paste میکنن را در محلی برای به رخ کشیدن بر دیگران خود را نمایان و تظاهر بر دانش مطلق و بی نقص بودن خود میکنند ! یعنی دیگه پیر این کار شدن دیگه !
همچین الفاظ قلمبه سلمبه هم میرن انتخاب میکنن که تو محل درج هم جاش نمیشه !
نکن بابا
فرق میکروفون با گوشکوب رو نمیدونی !
من عذرخواهی میکنم از بقیه که واقعا خضوع و خشوع و بی ریایی منشا وجودشون هست
با تقدیم ادب و احترام
ارادتمند
م.ح.م.د
احسان چراغی در ۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۶ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۴۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۲:
بیت پنجم این غزل به بیت دوم غزل ۳۵۳ و بیت چهارم غزل ۳۱۷ مشابه است:
باغ بهشت و سایه طوبی و قصر و حور
با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم
سایه طوبی و دلجویی حور و لب حوض
به هوای سر کوی تو برفت از یادم
حبیب شاکر در ۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۶ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۰۰ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۴:
سلام بر یاران
چرخ فلکی که مأمن انسانهاست
هرچند شروع و غایتش ناپیداست
نظمی که در آن هست بما می گوید
کز ناحیه ی ناظم خوب و داناست
تشکر
محمد غافری در ۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۶ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۳۱ در پاسخ به هانیه دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۹:
به نظر می رسد که کلمات ترکی هستند. از یک ترک زبان کمک بگیرید.
حبیب شاکر در ۴ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۱۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۶: