هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۵۱ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۹۵:
کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ
هر ظرفی چیزی را می‌تراود که در اوست
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۶ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۹۰:
کِاَشقیا = تیره‌بختان
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۴ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۸۸:
سَرّا و ضَرّا = خوشی و سختی
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۰ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۸۴:
ریشی = زخمی
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۳۸ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۷۲:
تلمیذ = شاگرد
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۳۶ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۷۳:
به از عابد که کبر در سر دارد
و یا
به از عابد که عجب در سر دارد.
مجید ع در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۹:۵۹ دربارهٔ امیر معزی » قصاید » شمارهٔ ۳۴۲:
وزن شعر اشتباه است
وزن صحیح
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
فیض کاشانی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۳:۲۶ در پاسخ به شاهین دربارهٔ شاه نعمت‌الله ولی » ترجیعات » ترجیع اول:
نکهتی چند :
۱.بی سوادی دکترین ادبیات را (البته بنابر ادعای آقای بدخشانی که گفتند نظر دکترین ادبیات این است ، نه نظر شخص خودم که دکترین ادبیات را مبری از چنین افکاری میدانم) دقیقا ناظر به خروج از متدلوژی یک علم مطرح کردم ، یک علم با توجه به موضوعات و اهدافش می تواند متکفل اموری چند نسبت به همان موضوعات و اهداف باشد ، علم ادبیات در رابطه با علوم شعری نظیر عروض ، قوافی و ... یا آرایه های ادبی نظیر واج آرایی ، جناس ، تشبیه ، مراعات نظیر و .... می تواند توضیح جامع و کافی داشته باشد ، چون هم هدف ادبیات این است ، هم موضوعش ، اما مذهب یک شاعر نه هدف ادبیات است نه موضوعش ، که بخواهد نفیا یا ثبوتا اظهار نظری هر چند مختصر راجع به آن کند ، باز اگر میگفتند دکترین تاریخ ادبیات فارسی خب مسئله مرتبط میشد ، اما آن چنانکه آقای بدخشانی هم درست اشاره کردند ، معمول افرادی که در رابطه با تاریخ ادبیات یا شعراء اظهار نظر می کنند ، ادیب خوبی هستند ، اما مورخ ادبیات خیرر.....
۲. شما که اصطلاحا اهل شعر هستید اطلاع ندارید همین ملا محسن فیض کاشانی فقیه ، فیلسوف و عارف بوده ، یا اطلاع ندارید شیخ بهائی فقیه و فیلسوف و عارف بوده یا اطلاع ندارید خیام فقیه ، فیلسوف و .... بوده یا اطلاع ندارید حافظ از همین ۱۴ روش قرائت قرآن استنباطات فقهی داشته ، خب دیگر تقصیر من چیست که متهم شوم به این که شما حتی از مجازگویی و کنایات و ایهامات همین شعرای نامبرده نیز بی خبرید و نمی دانید ، خرقه و محتسب و زاهد و شیخ و غیره نماد یک تفکر افراطی به دور از دین و واقعیت بوده است، که در اعصار چنین شاعرانی مطرح بوده و گویی این ها میخواستند اصلا این لکه ی ننگ را با دست خود تطهیر کنند .
۳. خوب است در همین سایت گنجور بروید و دیباچه ی اشعار شعرای مختلف را بخوانید و ببینید در نعت سید المرسلین صلی الله علیه و آله و شریعت مبینش چه مدح ها که نکرده اند و باید بگوییم همین شعرای عارف خود را حافظ شریعت مبین می دیدند آن گاه که دیگران به فکر زر و سیم بودند و الا این همه مدح از پیامبر اکرم صلی الله و شریعتش در دیباچه ی اشعار چه معنای دیگری دارد ، حال آن که برای برخی از آنان نظیر کسایی مروزی یا اهلی شیرازی مطرح ساختن عقاید شیعی دردسر ساز بوده ؟!!
یا اصلا اطلاع ندارید در مجادله سلطان محمود غزنوی با فردوسی عقائد شیعی وی بی تاثیر نبوده است نظیر آن که حکیم طوس حضرت امیرالمومنین علیه السلام را نسبت به دیگر صحابه افضل میدانسته و در نظر این سنی متعصب هیچ گناهی بدتر از این قلمداد نمیشده است ( آن چنان که همیه ی آتش این مجادله را نعت بی بدیل فردوسی از امیر مومنان علیه السلام در ابتدای شاهنامه فراهم کرد ) ؟!!
۴. این که میگویم تاریخ نخواندید بدین جهت است که اطلاع ندارید که در مکاتب قدیم ایران همزمان با آموزش الفبای ابجدی ، قرائات قرآن و بخشی از فقه و احیانا کلام یا فلسفه تدریس میشده است و تقریبا تمامی شعرای مسلمان کم و بیش خود یک شیخ و زاهد و محتسب بوده اند ، پس مسلم است آن چه اینان را آزار میداده سوءاستفاده از این علوم توسط عده ای با همین عناوین برای نان و نوا بوده است که از قضاء خوانش عاشقانه از دین توسط همین عده صریحا مورد نهی واقع میشده ، چرا که در خوانش عاشقانه از دین پیرایه ها و تکلفات بیجایی که توسط همان عده ایجاد شده بود دیگر جایی نداشت و موقعیت خود را در خطر می دیدند .
البته در نهایت در مواردی نیز حق با دیگران بوده و چون طبع شعر آمیخته به مجاز گویی است و خواه ناخواه به غلو و افراط میکشد ، برخی در بخشی از اشعار خود سخن ناصواب گفتند ، ولی تفکیک این مسائل محتاج به اتخاذ مبنایی در تاریخ شعر و ادبیات است و سخنان بیشتر موقوف به آن میباشد،که خود در این مجال نمی گنجد.
متین بشیری در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۵۹ در پاسخ به فریگیس دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۴:
فتنه گری جهان مرا از جان شیرینم خسته کرده است
متین بشیری در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۵۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۴:
دوستان عزیز جهان پیر، تبیه جهان به پیرزنیست که به دروغ به فرهاد گفت شیرین مرده است و فرهاد تیشه را بر فرق سرش کوبید (منظور فتنه گری جهان است که از جان شیرین خسته ام کرده) و البته ایهام هم میتونه باشه و اشاره به تکرار دنیا و کهنه بودن آنست، ولی معنی اصلی فتنه بودن جهان است 🙏
مهدی حسین پور در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۳۲ در پاسخ به حمید رضا دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸ - خزان جاودانی:
با عرض سلام
خیر دوست عزیز بنده با کتاب استاد شهریار مقایسه کردم و بیت مذکور شما در شعر وجود ندارد پس از استاد نیست این بیت
سعید fathi.saeid۶۴@gmail.com در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۲۹ در پاسخ به امید رهایی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۹:
با سلام
خیلی مشتاقم بشنوم سرنوشت شمارو بعد از چندین سال،
اگر تشریف دارید و در صورت تشخیص چند خطی بیان بفرمایید از بازی سرنوشت
جهن یزداد در ۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۸ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۴۹ در پاسخ به امین کیخا دربارهٔ فخرالدین اسعد گرگانی » ویس و رامین » بخش ۳۲ - باز گشتن شاه موبد از کهستان به خراسان:
یکایک را ز ناشایست زاده
بلاده دایگانی شیر داده
بلاده بلایه
حنّان در ۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۸ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۰:۵۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۴:
حقیقتا وصال خداوند منتی است که خود او بر سر انسان می‌گذارد و به کوشش شخص از جمله مطالعه، کار نیک، خلق خوش و ... حاصل نمی‌شود. چرا که بسیاری به این اعمال مشغولند اما محبت خداوند و نور ایمانِ آگاهانه بر دل آنان نتابیده است.
لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ إِذْ بَعَثَ فِیهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِهِ وَیُزَکِّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَةَ وَإِنْ کَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِی ضَلَالٍ مُبِینٍ.
این منت خداست بر کسانی که از گمراهی نجات یافتند و راه وصال او را پیمودند. اما این انسان سپس نباید دست از تلاش بردارد چرا که نشانه طلب و خواهش اوست و عطاهای بیشتر خداوند.
مولانا در فیه ما فیه میگوید: اول فضل است... آن فضل حق است و عطای محض... و چون آن را بپروری... آن جزاست.
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۸ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۱۴ در پاسخ به کوروش دربارهٔ مولانا » فیه ما فیه » فصل هفتادم - دلدارم گفت کان فلان زنده به چیست؟:
گرامی کوروش درود بر شما ؛
تفاوت بین پرندگان و عاقلان در این است که پرندگان با بالهایشان به هر جهت میروند و عاقلان با ذهن‌شان به جهاتی میروند تا برای اسبی یک اصطبل و برای پرنده ای باغی درست کنند و در نهایت خدا آگاه تر هست .
البته گرامی متذکر شوم که در واقع من به نظرم اینجا کلمه اجنحة که برای العلقاء آمده (معنی اجنحهة بال هست ) همان ذهن و مغز است ورنه عاقلان و دانشمندان و در کل انسانها که بال دارند ! برای همین هم در ترجمه از ابتدا گفتم که از آوردن کلمه بال در ترجمه صرف نظر کنم متن به سادگی ترجمه بشه . معنا و منظور اصلی هم واضح هست که از دانش و سودرسانی عده ای انسان میگوید بین این همه مردم دروغ نیست اگر بگوییم فقط عده ای بودند که با هوشمندی خودشان در طول تاریخ و تا الان و حتی در آینده سبب پیشرفت میشوند و البته اینگونه نیست که فقط باید همه ما اختراع کنیم ابداع کنیم یا کشف کنیم و همه مردم در هر جایگاهی در کنار هم یک جامعه ای را تشکیل میدهند که اگر یک بخشی نباشد دیوار فرو میریزد . همچنین این مقایسه بین بالهای پرنده و بال عاقلان هم دو نتیجه میتواند داشته باشد که هر دو هم میتواند درست باشد :یک اینکه اشاره به به برخی از احادیث و برخی از آیات قرآن باشد که از برتری انسان در خلقت ش سخن گفته شده دو اینکه میتواند به جهت معنا و اصل کلمه بال باشد؛بال در واقع سبب پرواز پرنده میشود و بدون آن پرنده هم مثل ما انسانها و برخی از موجودات دیگر در زمین راه می‌رود و امکان پرواز برای او میسر نخواهد بود ؛ همین بال هایی که سبب پرواز جسم و جرم پرنده میشود به نوعی در ما انسانها هست که همان عقل هست یعنی ما انسانها هرچند با عقل خود پرواز نمیکنیم ولی با همین عقل خود سبب بالا بردن سطح زندگی جامعه خود میشویم سبب پیشرفت و ... در کل مثل کلمه بحر هست که بحر تنها به معنا دریا نیست بلکه یکی از معانی آن دریا شدن در دانایی هست... .
ایام به کام ، سال خوبی داشته باشید و درود ...
در سکوت در ۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۸ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
قاسم صمصامی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۸ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۵۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۷:
شیوایی کلام در این شعر به حدی است که با خواندن هر بار، (حتی به صورت مکرر) انسان به وجد می آید و انگار تازه به این شعر سعدی رسیده، لطیفی و طنازی این شعر قابل وصف نیست.
سمیه شکری در ۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۸ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۵:۵۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی یزدگرد بزه‌گر » بخش ۷ - خواب بهرام در بزم پیش پدر، خشم و بند یک‌ساله، رهایی به پایمردی طینوش و پناه به منذر در یمن:
به ایوان همی بود خسته جگر
ندید اندر آن سال روی پدر
مگر مهر و نوروز و جشن سده
که او پیش رفتی میان رده
در این دو بیت نشان از سه جشن بزرگ ایرانیان است که به دید و بازدید می پرداختند
جشن مهرگان
جشن نوروز
جشن سده
که متاسفانه امروزه فقط نوروز را بیشتر مردم می شناسند و رونقی دارد
در سکوت در ۴ سال و ۷ ماه قبل، دوشنبه ۸ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۱۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
در سکوت در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۲۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶: