رامین عباسی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۳:۱۰ در پاسخ به رامین عباسی دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۸۷ - جواب گفتن عاشق عاذلان را و تهدید‌کنندگان را:
منیزیم
رامین عباسی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۳:۰۹ در پاسخ به محمدعلی دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۸۷ - جواب گفتن عاشق عاذلان را و تهدید‌کنندگان را:
مینرال یعنی مواد معدنی و املاح مانند منزیزم و کلسیم و فسفر و ازین دست احتمالا منظور شما متریال بوده همسفر جاودانم محمد علی عزیز
محسن ایوبی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۱۸ دربارهٔ وطواط » قصاید » شمارهٔ ۷۹ - در مدح اتسز خوارزمشاه:
قصیده ای به این زیبایی در اثر خطاهای نگارشی و املایی حیف شده است، پیش نهاد میکنم از نو ویرایش کنید.
زیبا روز در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۱:۱۸ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۱۰:
مولانا آخرین مصراع این غزل را بعنوان سرفصل ِیکی از عناوین حکایت دزهوش ربا در دفتر ششم آورده است که نشان از اهمیت معنای غزل سنایی نزد وی دارد .
امید سعدی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۷:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹:
خرم آن بقعه که ارامگه یار آنجاست
راحت جان و شفای دل بیمار آنجاست
سعدی این منزل ویران چه کنی جای تو نیست
روم آنجا که منزلگه احرار آنجاست
حافظ میگه منم مثل سعدی بهتره از این منزل ویران بروم
خرم آن روز کزین مزل ویران بروم
راحت جان طلبم در پی جانان بروم.
فقط کلمات آغازین مصرعهای بیت اول دو غزل رو داشته باشین.یادش بخیر اول ابتدایی که بودیم معلما دو سه کلمه مینوشتن تو دفترمون و میگفتن بقیه شو ادامه بدین
بگذریم خلاصه راه میفته و تو راه میگه حالا کجا باید برم سعدی بی انصاف یه آدرسی کروکیی هم نداده و فقط گفته ارامگه یار آنجاست برای همین غزل دوم رو میسراید که ای نسیم سحر ارامگه یار کجاست؟؟؟؟
امید سعدی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۷:۳۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۹:
آقایی که فرمودند سعدی استاد سخن است ولی حافظ چیز دیگریست میشه چیز دیگر رو شرح دهید یا براتون شرح بدهم.در همین غزل اگر به دو کلمه اول هر مصرع در ببت اول نگاه کنید از غزل استاد سخن گرفته شده.خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست راحت جان و شفای دل بیمار آنجاست و در بیت پایانی سعدی این منزل ویران چه کنی جای تو نیست روم آنجا که آن دلبر عیار آنجاست حالا بیت اول ساخته شد خرم آن روز کز این منزل ویران بروم حالا با تلفیق این غزل با غزل دیگر شاگرد سعدی یعنی خواجو که میفرماید خرم انروز که از خطه کرمان بروم غزل ساخته شد و به وبه چه چه از این نبوغ و استاد مونتاژ
احسان چراغی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۷:۲۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳:
"بجز دلدادگی هر مذهبی مشتی خرافات است"
این مصرع از فاضل نظری، در راستای بیت هشتم این غزل سعدی است
شیدایی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۵۷ در پاسخ به سیدعلی (رضا) ساقی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۲:
اگر کامنت من رو میخونید ایمیل یا آیدی اینستاگرامتون رو‌بفرمایید بنده چطور میتونم از شما یاد بگیرم🙏
فیض کاشانی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۴۳ در پاسخ به iman دربارهٔ فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۴۳:
نوع استفاده از الفاظ رکیک و توهین ها به صورت کلی در اشعار و ادبیات زبان فارسی موجود بوده است که حتی برخی را بر آن داشته که بخواهند بزرگان شعر را از این نسبت ها مبرا کند مانند داستان کنیزک و خر جلال الدین بلخی یا هذلیات سعدی و دیگر شعرا ، حال آنکه خود همین هذل گفتن یا هجو گفتن بخشی از صناعت شعری است و قابل انکار نیست و به صرف اینکه من از فلان شاعر فلان مقام عرفانی را در ذهن خویش تصور کرده‌ام، نمی‌توان انتساب هذلیات به شعرا را مورد تشکیک قرار داد.
اما این که گفتید توهین از این قرن شروع شده بد نیست که در بخش جستجوی همین سایت گنجور کلمه رافضی را جست وجو نمایید که پیش از آن باید توضیحی دهم که اصل کلمه رفض به معنای خروج از دین است و این عبارتی بوده که سالیان سال سنیان متعصب برای تحقیر باورهای دینی شیعیان آن را علیه تشیع به کار بردند .
این که به ادعای علی شریعتی نویسنده قرن معاصر ما الزاماً به لحاظ واقعیت تاریخی تفکیکی میان تشیع صفوی و علوی داشته باشیم خود محل تامل و غیر مسلم است و محتاج به اثبات البته این بدان معنا نیست که در تاریخ ایران در زمان صفویه انحرافات عقیدتی در مذهب حقه تشیع نبوده است ، بله در زمان صفوی بلکه در عصر خود امامان شیعه علیهم السلام نیز چنین انحرافاتی بوده نظیر زیدی و اسماعیلی و ... اما باید دید ماهیت مذهب حقه ی تشیع قائم به چیست و نسبت به آن مقدار انحراف برخی را در زمان صفویه مشخص کنیم .
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۵۰ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۵۳:
خلاب = گل و لای
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۴۷ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۵۴:
طبله = قوطی
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۴۳ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۵۶:
گربز = مکّار
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۴۱ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۵۸:
وَ قَطرٌ عَلیٰ قَطرٍ اِذَا اتَّفَقَت نَهرٌ
وَ نَهرٌ عَلیٰ نَهرٍ اِذَا اجتَمَعَت بَحرٌ
چون قطره‌ها با هم فراهم آیند نهری می‌سازند، و چون نهرها به هم پیوندنددریایی پدید می‌آید
هیچ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۳۷ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۶۱:
أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیْکُمْ یَا بَنِی آدَمَ أَنْ لَا تَعْبُدُوا الشَّیْطَانَ
مگر با شما ای فرزندان آدم عهد نکردم که شیطان را نپرستید
یس۶۰
شیدایی در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۲۴ در پاسخ به سیدعلی (رضا) ساقی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۸:
خدای بزرگ چقدر عالی نوشتین
فاما ۶۷۷۴ در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۴۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱۶:
بماند برای ما و اینده
Vali Dashti در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۱۴ دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » ترکیبات » توپ روس:
بخشی از مقاله رسول جعفریان در مورد علت سرودن این اشعار بهار بر گرفته از سایت تابناک تاریخ هشت فروردین هزار و چهارصد و یک
سندی ادبی از جریان حمله روسها به حرم امام رضا(ع)رسول جعفریان طی یادداشتی در خبرآنلاین نوشت: سیاست روس و انگلیس در ایران، تابعی از چندین متغیر بود که به مسائل مختلفی چون منافع مورد نظر و قابل دسترس هر کدام در ایران، روابط آنان در برابر دولت آلمان و فرانسه و بسیاری از امور سیاسی و اقتصادی دیگر باز می گشت.
این دو دولت پس از آن که در سال 1907 ایران را به سه بخش تقسیم کردند و طی آن، بخش شمالی را به روس و بخش جنوبی را به انگلیس واگذار کردند و منطقه ای را هم به عنوان منطقه بی طرف شناختند، کوشیدند تا مسائل میان خود را بر اساس این قرار داد حل کنند. با این حال، هر دو دولت می کوشیدند تا از اقدامات عناصر مدافع خود در داخل همچنان دفاع کرده، برای روز مبادا آنها را نگاه دارند.
برای روسها که با پیوستن مشروطه خواهان به سفارت انگلیس در جریان نهضت مشروطه، قافیه را باخته بودند، هنوز محمدعلی شاه، یک سوژه مناسب بود. از سوی دیگر، محمد علی شاه نیز که در پی فتح تهران در سال 1327 قمری به روسیه گریخته بود، با استفاده از عوامل خود، تلاش می کرد تا بار دیگر قدرت را به دست آورد. روسها نیز در حمایت وی از یک سو و رعایت توافقات به عمل آمده با انگلیس از سوی دیگر، در موضع گیری سیاسی خود در قبال ایران گرفتار تناقض شده بودند.
زمانی که به سال 1330 قمری تلاشهایی برای بازگرداندن محمدعلی شاه در مشهد آغاز شد، دابیژا، کنسول روس در مشهد متهم شد که به حمایت از شورشیان طرفدار محمدعلی شاه مشغول فعالیت است. این مساله، سبب اختلاف میان دو دولت روس و انگلیس و نیز نامه نگاری ها و شکایتهایی شد. سازنوف - وزیر خارجه وقت روسیه - از دابیژا خواست تا در این مساله مداخله نکند. دابیژا نیز آن را پذیرفت و به او نوشت: من شرکت افراد روسی را در غائله انکار نمی کنم اما به موقع به آنان دستور داده ام که در این گونه امور شرکت نکنند و لیکن من نمی توانم و حق ندارم که ایشان را از رفتن به مساجد منع کنم. (1)
غائله مورد نظر، اجتماع شماری از طرفداران محمدعلی شاه در حرم امام رضا علیه السلام است. طرح آنان، این بود که بر شمار این افراد بیفزایند و در نهایت، حرکتی مانند آنچه در رشت یا اصفهان بر ضد محمدعلی شاه صورت گرفت، این بار از مشهد بر ضد مشروطه و به دفاع از شاه مخلوع صورت گیرد.
همزمان با آمدن محمدعلی شاه به ایران با یک کشتی روسی، شخصی به نام محمد نیشابوری با بیست تن از هوادارانش در حرم بست نشست. یکی از نظامیان برجسته نیز با نام سردار یوسف خان با هوادارانش به آن جا آمد. به دنبال آن، شماری دیگر هم به آنها پیوستند و شعاع السلطنه نیز در تلگرامی که برای علمای مشهد فرستاد، نوشت که به زودی شاه وارد مشهد خواهد شد. در این زمان هنوز کنسول روس، مشغول فعالیت به نفع طرفداران محمدعلی شاه بود.
اندکی بعد، با فشار مقامات انگلیسی و فشار سن پطرزبورگ، کنسول روس در مشهد به عقب نشینی از موضع خود مجبور شد تا جایی که تلگرام محمد علی شاه را نیز که قرار بود به علما برساند، نرساند. او گزارشی نوشت که جمعیت متحصنین رو به ازدیاد است و این بار، نظر مساعدی نسبت به روسیه نداشته، به چشم دشمنی به آن دولت می نگرند. (2) طبعا متحصنین که موضع روس را دریافته بودند، از آنان خشمگین شده بودند. سایکس - نویسنده کتاب تاریخ ایران، که در آن زمان، کنسول انگلیس در مشهد بوده است، می نویسد: «حمایت قنسول روس را از یوسف [هراتی] و اتباع او من به سفارت اطلاع دادم. سفارت روس، قنسول را منع کرد. یوسف به حرم رفت و کانون فساد شد و مرتجعین دور او جمع شدند. قنسول روس، آشوبی را که خود زنده می داشت، سبب خطر روسها جلوه داد، دسته قوای قشون روس به مشهد وارد کرد. » (3)
این بار، روسها مامور شدند تا برای حفظ نظم و امنیت، با طرفدارن محمدعلی شاه برخورد کرده، تحصن را تمام کنند. محمدعلی شاه به روسیه بازگشت و در این سوی، متحصنین حاضر به پذیرش درخواست روسها برای ترک حرم نشدند. دابیژا مصمم شد تابا استفاده از نیروی نظامی روسها، در شهر حکومت نظامی اعلام کرده و به مخالفتها پایان دهد. این خواست کنسول انگلیس سرپرستی سایکس و نیز والی خراسان بود که البته در همین حیص و بیص استعفا داد.
در این سوی، متحصنین شروع به مقاومت کرده، از حرم به عنوان یک سنگر استفاده کردند و فعالیت نظامی خود را به شکل محدود در اطراف حرم آغاز نمودند. حضور نیروهای روسی، نظم را در خیابانهای اطراف در پی داشت، اما ضعیت حرم همچنان ملتهب و کنترل آن در اختیار متحصنین و شورشیان بود.
در حوالی ساعت سه بعد از ظهر روز شنبه دهم ربیع الثانی سال 1330 (فروردین 1290 شمسی و مارس 1912 میلادی) سربازان روس به حرم حمله بردند. آنان در این حمله از توپهای سنگین استفاده کرده، یکباره بر حرم یورش بردند. به نوشته سایکس، روز 29 مارس (14 فروردین ماه 1330) یوسف و اتباع او چند تیر به طرف روسها آتش دادند. بهانه شد که توپ به حرم ببندند. بسیار زوار بی گناه کشته شدند. سر شب، یوسف و جمعی دیگر را در گاری سوار کرده، به بیرون شهر بردند. به اغوای روسها، حکومت، یوسف را بدون استنطاق کشت و نعش او را در کوچه ها کشید. مساعی من در منع بمباردمان بقعه، نتیجه نداد. مقداری از نفایس بقعه شریفه را به بانک روس بردند، به سعی من مقداری را برگرداندند و به تهدید، سند از متولیان گرفتند. قنسول روس راپرت می دهد که خسارتی به بقعه وارد نشد. من عکس برداشته، به سفارت انگلیس در طهران و پطر فرستادم. (4)
به نوشته کاظم زاده، به دنبال حمله قشون روس «ابری از گرد و غبار قهوه ای رنگ از دیوارهای ویران برخاست. در حالی که صدای خرد شدن قطعات کاشیهای طلایی و لاجوردی و سبز در زیر چکمه های سنگین سربازان روسی به گوش می رسید، آنان از شکاف دیوارها به صحن ریختند و از آن جا به مرقد امام تاختند. با این که تقریبا کسی در برابر ایشان پایداری نکرد، سربازان روسی بی ممانعت افسران، سرخوش از غریو توپها و میل شدید به ویرانگری، هر کس را دیدند به ضرب تیر یا نیزه از پای در آوردند. بنا به گزارش دابیژا، سه تن از ایرانیان کشته شدند، اما ایرانیان مدعی بودند که چند صد تن از جمله عده ای از زنان و کودکان به خاک هلاک افتادند.» (5)
واکنش این اقدام در میان شیعیان بسیار شدید بود; چرا که حمله به حرم امام رضا علیه السلام اقدامی نبود که به سادگی قابل گذشت باشد. این رخداد به طور طبیعی، کینه مردم مسلمان ایران را نسبت به شقاوت روسها که معمولا در پیشرفت کار خود از خشونت استفاده می کردند، باز هم بیشتر و بیشتر کرد.
بخشی از این واکنش در اشعار شاعران دیده می شود. از میان شاعران برجسته آن روزگار، ملک الشعراء بهار (م 1330 ش) قصیده بلندی شامل چهل و هفت بیت سرود که در دیوان وی آمده و بند اول آن چنین است:
اردیبهشت نوحه و آغاز ماتم است ماه ربیع نیست که ماه محرم است
محمد علی صفدری در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۰۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۴ - از خداوند ولی‌ّ التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حالها و بیان کردن وخامت ضررهای بی‌ادبی:
سلام
در متن های نوشته شده دوستان اشاره کرده بودند که عیسی و موسی بجای هم یا اشتباه اورده شده است.
در صورتی که چنین نیست!
در ابتدا اشاره به ماجرای بنی اسرائیل و اعتراض به حضرت موسی دارد که اعتراض کردند چرا یک نوع غذا اورده می شود و در غذا خیار و عدس و پیاز و سیر نیست.
سوره بقره آیه ۶۱.
در مورد قسمت بعد که بنام حضرت عیسی اورده شده:
اشاره دارد به ماجرای درخواست حواریون از حضرت عیسی مبنی بر در خواست مائده آسمانی
آیات ۱۱۱ تا ۱۱۵ سوره مائده
پس اوردن نام موسی (ع) و عیسی (ع) هر دو صحیح و در جای خود است.
در سکوت در ۴ سال و ۷ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۰:۴۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
در سکوت در ۴ سال و ۷ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۰۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۹: