اسیر زلف تو جان از کف جنون نبرد
گرش هزار بود جان یکی برون نبرد
مجال حرف چو باید بزم عاشق زار
بهر بهانه برد نام یار چون نبرد
ز بسکه آفت سرهاست تیغ بیدادت
کسی بکوی تو جزره بیوی خون نبرد
کسی بنا ننهد خانه‌ئی به نیت عشق
که از سرم کف خاکی پی شکون نبرد
ز بس چکیدهٔ شوقم ز بیم بیتابی
چو دل ببزم تو آید مرا درون نبرد
دلم ز فیض اثر کم ز مومیائی نیست
شکستگی ز سر زلف یار چون نبرد
ز بسکه نالهٔ «طالب» جنون فزاست کسی
بعهد سینهٔ او نام ارغنون نبرد