جعفر عسکری در ۵ سال قبل، سه‌شنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۵۰ دربارهٔ کمال‌الدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۲۰۲:
"جز بر دل من عشق تو فیروز مباد
جز جان من از عشق تو با سوز مباد
... ... ... ... ندیده بودیم روا
روزی که غمت نبینم آن روز مباد!"
دیوان صفحه 348
شوربختانه هنوز مصرع سوّم، ناقصه!
جعفر عسکری در ۵ سال قبل، سه‌شنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۳۷ دربارهٔ رودکی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸:
"بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد
مَه بی تو چراغ عالم افروز مباد
با وصل تو کس چنین بدآموز مباد
روزی که تو را نبینم آن روز مباد!"این رباعی از رودکی نیست، از "اهلی ترشیزی" ست.
جعفر عسکری در ۵ سال قبل، سه‌شنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۲۵ دربارهٔ کمال‌الدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۵۶۷:
سلام. طبق دستنویس FY.1203 کتابخانه‌ی دانشگاه استانبول، صفحه‌ی 85، مصرع چهارم "سر سوی هم آورده و قدها زده خم" ثبت شده که به نظر درست‌تر می‌رسه.
البتّه مصرع سوّم هم " وان ابروش به شکل کشتی گیران" ثبت شده که اشکال وزنی داره.
کوروش در ۵ سال قبل، سه‌شنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۲۶ در پاسخ به علی رجبی دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۵۱۰:
دقیقا
کوروش در ۵ سال قبل، سه‌شنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۳۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۶:
منظور از آب و آبگینه چیه در این بیت ؟؟؟
در آبگینه‌اش آبی که گر قیاس کنی
ندانی آب کدام است و آبگینه کدام
؟؟؟
آیینه در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۰۶ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۲۸۹:
در مورد صحت تایپ شعر مطمئن هستید؟
مصرع دوم هر دو بیت مشکل وزن دارد
ملیکا رضایی در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۲۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۷۹ - آواز دادن هاتف مر طالب گنج را و اعلام کردن از حقیقت اسرار آن:
کوروش عزیز بیت ۱۱ را یک بار دیگر بخوانید یا بیت ۲۴و ۲۵
این بیت‌ها شاید از دید برخی ها خیلی ترجمان روان و ساده ای باشد ولی همین ها جواب شما هست ...
ولی این که به ابله بودن دعوت نموده مشکل این است که به ابله بودن دعوت نکرده ؛
بلکه مولانا در معنوی لغوی این را آورده ولی در تجمان اصلی شعر منظور نادانی و ابله بودن نیست ...
این همه که ما از خدا میگوییم و دین و عرفان و ... و مولانا ما را به فلسفه دعوت کرده ...
اولین گام برای غرق شدن در فلسفه این است که عقاید پیشین خود را از ذهن دور ریزیم و همه چیز را دوباره بنگریم ...
مثل کودک که بدون یاری گرفتن از معلم شروع به کشف میکند ... یا کسی که بدون اینکه پیامبری آید و وحی از خدا گردد خوب و بد را تشخیص دهد ؛
جهان را بدون داشته ها باید دید ...
برای همین هست که مولانا میگوید خویش را عریان کن از فضل و فضول ...
ولی اینکه میگویید بر چه اساس این عقاید را دارد راستش جواب تان را مولانا میتواند میگوید نه کس دیگر و تنها میتوانم بگویم که اگر غرق در چیزی شوی (برای این چیزی که من نمیدانم نامش باید چه باشد ) و این چیزی هم حتما نباید کاری کنی که پیدایش کنی چراکه در کنار همگان هست ، و به آن فکر کنی و مشغولش شوی ، کسی چه میداند شاید کسی چون مولانا شدید ...
ملیکا رضایی در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۱۵ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان » حکایت شمارهٔ ۱۶:
نتوانستم جز از برای دوستی دست بر حاشیه نبرم؛
سالهای بسیاری با چندی دوست بودم و آنگاه که غم ها بر به راستی چیرگی نمود و طعم دردناک خستگی بر لبانم تشنگی افزود ، دوری از دوستان بر من چیره شد.
آن زمان دانستم که هیچ دوستی دوامی ندارد ...
تنهایی در من خیمه کرده بود ...
به راستی انسان جز در تنهایی دوست را تشخیص ندهد ...
ولی هیچ گاه نتوانی یافتن دوست حقیقی ... اگر هم یافتی تنها همو دوست تو خواهد ماند .
نظر من از دوست چندی ست تغییر یافته ...
سالهای بسیاری آدم در تنهایی به سر میبرد و غافل از آنکه شاید همین لحظه بعدی حقیقت به سر آید ...تشخیص حقیقت در گذر زمان سخت است ، حال آنکه اگر در این گذران عمر و ثانیه ها سختی ها به در خانه ات بنشیند ...
عمری در هوای دوست دم به دم نفس میکشم
غافل از آنکه حیات من نه در دم زدن بل تنها به دلیل بودن اوست که ادامه میابد ...
در این عرصه اگر خوب نگاه کنیم دوستی ها راست نیست ...
همگان شبیه هم هستند و این همگان تنها به یک دلیل آن هم پیروی از جمعیت است که شبیه هم اند .
اگر دنیای آدمی در تشابه و یکسانی یکدیگر فرو رود بی گمان عشق و دوست داشتن از هم تمایز داده نخواهد گشت ...
بیگمان عشق یک رنگ دارد ولی یار یک رنگ نیست..
تازمانی که آدمی خود واقعی خود نباشد چه انتظار که رنگ عشق با رنگ دوست داشتن ، رنگ دشمن با رنگ دوست جدا باشد ...
باید به رنگ خویشتن گشت تا رنگ آینه و آب را نگریست ...
مصطفی در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۱۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۱:
با درود
این غزل زیبا را با صدای آسمانی استاد شجریان در کانال تلگرام"حافظ با صدای شجریان" در این نشانی بنیوشیم:
هنگامه حیدری در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۵۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۹۹:
در بیت 7 کلمه طمعش درست است
علیرضا شهریاری در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۴۹ در پاسخ به ارسلان زیازی دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷:
جناب ارسلان، بسیار از نظرات و مطالب جنابعالی لذت بردم و آموختم. پاینده باشید.
علیرضا شهریاری در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۴۷ در پاسخ به حیران دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷:
حیران عزیز، کاش کمی از خشم کلام میکاستی و بر لعل کلام می افزودی تا ما هم به مدد شیرینی فضل شما، کمی به منظور حضرت مولانا از سرودن این ابیات بی مانند، نزدیک می شدیم.
قاسم صمصامی در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶:
این غزل شاهانه و ترکیب هایی که توسط حضرت حافظ در این شعر بکار رفته بی نظیر است و به جرات می توان گفت نمونه کامل غنای شعر پارسی ست.
از دوستانی که طبق تراوش فکری خود این شعر را معنی کرده اند تقدیر بعمل می شود.
ملیکا رضایی در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۱۸ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۴ - از خداوند ولی‌ّ التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حالها و بیان کردن وخامت ضررهای بی‌ادبی:
پیش از اینها فکرم این بود که این شعر به نادانی و جهالت آدمی ختم میگردد ولی همین دیروز تفکرم تغییر کرد ... ؛
ناخودآگاه امروز که به دیروز فکر میکردم یاد این شعر افتادم ...
هرچند هنوز هم بر این عقیده هستم که این شعر به جهالت آدمی ربط دارد لیکن دیدم جهالت آدمی تنها به نیافتن حق و حقیقت و منکر گشتن حقیقت و خدا ختم نمیشود ؛ همین که عاقل باشی و به دیگری توهین کنی این خود یک جهالت محض هست ...
اینکه اسم دین و پیامبر را یدک بکشیم و بی احترامی به دیگران کنیم نه تنها ابله بلکه یک کافری بیش نیستم ؛
بی احترامی به کسی که در کشورمان مهمان ما هستند و اگر ظلمی نبود در کشور خود به زندگی خود می‌پرداختند ...
جهالت این است که به کودکی ناسزا گویی ...
جهالت این است که با این ناسزا گفتن نه تنها آبروی خویش بلکه غرور کوچک آن بچه را در اجتماع لگد مال کنی ...
جهالت این است که آنقدر بی احترامی کنی و بدخویی کنی که آن کودک از همان سنین کوچکی این بی احترامی ها را برای خود عادت کند و هیچگاه شجاعت این نداشته باشد که از خود دفاعی کند ...که از آن همه تندخویی ها خود او نیز در آینده ای نه چندان دور کینه ها را در دل جمع کند و در انتظار زخم زدن باشد ...
کودکان هنگامی که بزرگ شدند و اگر بد شدند تربیت پدر و مادر نبود ... ذات او نبود ...خون نیاکان او نبود ... ابله بودن او نبود ...
گاهی آینده یک کودک در دستان ما هست ...
هرچند او را نمی‌شناسیم و تنها یک فرد هستیم که میگذریم ولی با همین سکوت خود در برابر ظلم خود نیز جاهلی هستیم ... ؛
دیروز پریشان بودم بی دلیل و وقتی آن صحنه را دیدم بیشتر از آنکه خسته تر شوم ناراحت گشتم ...غم و خستگی در وجودم خیمه کرد ...
اما حال که امروز به دیروز می‌نگرم و یاد این شعر افتادم تصمیم گرفتم که زین پس در برابر هیچ ظلمی تماشاگر نباشم ...
اگر اینگونه باشم با کسی که سر بریدن یک مظلوم را نگریسته و چیزی نمی‌گوید چه فرق دارم !؟
شیرین در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۲۰ دربارهٔ حزین لاهیجی » غزلیات » شمارهٔ ۲۱۶:
شعر بسیار زیبا و عارفانه‌ای است.
همه جا جلوه گه لیلی صحرایی ماست هر کجا چشم غزالیست سیه خانه اوست
به قول بابا طاهر:
به صحرا بنگرم صحرا ته وینم به دریا بنگرم دریا ته وینم
به هر جا بنگرم کوه و در و دشت نشان روی زیبای ته وینم
همه جا و همه عالم هستی جلوه گه حق باری تعالی می‌باشد. همه هستی آیینه صفات پروردگار است. وجود ما و طبیعت تجلی ذات مقدس خداوند است که اگر با عشق بنگریم همه جا را نشانی از خدا می‌یابیم و این ذات و صفات پاک خداوند است که انوار الهی آن به هر جا بتابد، نشانی از این سرچشمه الهی بر جای می‌گذارد، حال به اشکال و صورت‌های گونه‌گون.
شیرین در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۵۸ در پاسخ به ملیکا رضایی دربارهٔ شیخ بهایی » دیوان اشعار » مخمس:
درود،
کاملا صحیح می‌فرمایید و ژرف می‌نگرید.
حنّان در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۶:۴۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۲:
استدلال مولانا در این غزل چقدر شبیه این سخن دکارت است که میگوید: »من می‌اندیشم پس هستم.« گواه اینکه در درون من «خودی » وجود دارد این است که اندیشه میکند. از نظر مولوی گواه وجود گلستان بوی خوش و رنگ آن است.
عالم چون آب جوست بسته نماید و لیک... اگر به جوی آبی بنگریم که بستر کاملا صافی داشته باشد، حرکت آب را به سختی می‌توان دید و گویی ثابت است. اما در حقیقت حرکت دارد و از منشأی می‌آید. و گواه آن این است که دو بار در آن جوی نمیتوان گام نهاد چون این آب آن آب قبلی نیست. از نظر مولانا نو شدن مداوم جهان نیز گواهی بر این است که منشأی دارد و البته این منشأ، همان عالم ورای نظر یا متافیزیک است. در واقع ما هر لحظه در دنیای جدیدی نفس میکشیم و زندگی می‌کنیم و حتی بدن خود ما هم از این نو شدن مداوم مستثنی نیست. در حقیقت این موتور زمان است که همه چیز را با خود به پیش می‌راند و البته خود زمان نیز هر لحظه نو می‌شود چونکه هرگز در یک لحظه ثابت نیستیم. اینکه خود زمان نیز در حال نو شدن است گواهی بر وجود خالقی است که منشأ زمان از اوست.
مولانا در غزلی دیگر اینگونه تعبیر میکند که دنیا در حرکتی مدام در حال هست شدن و نیست شدن است و این تداوم باعث می‌شود ما آنرا ثابت ببینیم:
از سخن صورت بزاد و باز مرد، موج خود را باز اندر بحر برد
صورت از بی صورتی آمد برون، باز شد که انا الیه راجعون...
هر نفس نو می‌شود دنیا و ما، بی خبر از نو شدن اندر بقا...
اگر بنده بخواهم مثالی برای این سخن مولانا بزنم که البته در زمان خود او ممکن نبود، »لامپ روشن« است که در مثلا فرکانس ۵۰ هرتز در هر ثانیه ۱۰۰ بار خاموش و روشن می‌شود، اما ما به خاطر تداوم و سرعت این موضوع، لامپ را دائما روشن میبینیم. مثال دیگر مثل زغال گردان در تاریکی است که آنرا شبیه دایره ای روشن میکند.
حنّان در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۶:۰۲ در پاسخ به عادل دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۲:
ای برادر تو همه اندیشه ای، ما بقی خود استخوان و ریشه ای
مهدی ا در ۵ سال قبل، دوشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۴۶ در پاسخ به رضا دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
دوست عزیز
برای آشنای با شمس مرتبه بلندی لازم است. حقیر را جرأت ادعای آشنائی با او را نیست. همین قدر میداند که مولانا در باره او میگوید.
شمس تبریزی که پشتش سوی ما است صد هزاران آفرین بر روش باد
این مفهوم بنظر میرسد که هر آنچه مولانا از شمس میگوید ذره ای بیش از عظمت او نیست. فهمید هر آنکه فهمید.
همیرضا در ۵ سال قبل، سه‌شنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۴۶ در پاسخ به جعفر عسکری دربارهٔ کمال‌الدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۲۰۲: