نردشیر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۲۲ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۷۲:
ما هیچ کسان پادشاهیم
آقاجری در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۰۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱۷:
دوستان عزیز
تغییر برنجد به نرنجد بسیار اشتباه است. سعدی به هیچ وجه اینی که دوستان می گویند را نمی خواهد بگوید برنجد درست است.
رضا از کرمان در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۱۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۱:
سلام آقای عمرانی
بنده خودم تا الان که شما فرمودید متوجه این موضوع نشده بودم و این مشکل از نوع نگارش عاشقا بوجود میاد که اگر بصورت عاشق آ نوشته میشد دقیقا منظور وبرداشت حضرتعالی رو تداعی میکرد وغزل از نظر محتوا وپختگی کلام، همانطور که فرمودید پر بار تر میگردید در هر صورت سپاس فراوان
حسن کاتبی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۵۴ در پاسخ به ملیکا رضایی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶:
به به عالی بود
شهاب عمرانی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۱۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۱:
مطلبی هست راجع به این غزل زیبا و معروف از جناب مولانا که احساس میکنم به غلط در میان اکثر افراد بیان میشود و همین اشتباه متاسفانه از زبان فارسی به دیگر زبانها هم ترجمه شده و گسترش پیدا کرده و آن هم مربوط است به مصرع اول از بیت اول.
چون صحبت از رها کردن حیله است این بیان با مقام و مرتبه عاشق بویژه از منظر جناب مولانا در تضاد است. و عاشق حیله ای ندارد که رها کند. شیوه صحیح نگارش این مصرع به نظر بنده این گونه است: حیلت رها کن عاشق آ (عاشق شو).... روی صحبت با عاشق نیست. روی سخن با خواننده است، میگوید حیله را رها کن و عاشق شو. همچنان که در مصرع بعدی نیز در دل آتش درآ را میگوید. که این نوع نگارش و خوانش با تمام مصرع ها و ابیات دیگر هماهنگی دارد. البته این نظر بنده است.
سپاس
شهاب عمرانی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۵۷ در پاسخ به ملیکا رضایی دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۱۴ - مناظرهٔ مرغ با صیاد در ترهب و در معنی ترهبی کی مصطفی علیه‌السلام نهی کرد از آن امت خود را کی لا رهبانیة فی الاسلام:
خیلی خوشحالم که این حاشیه برای شما مفید بود، اشاره شما به این بیت بسیار زیبا و کامل کننده بود ممنونم از شما. نوشتن این حاشیه فقط گونه ای از انجام وظیفه بود چون عادت به این کار ندارم ولی احساس کردم که این حاشیه باید نوشته شود. چون این داستان برای اکثر افراد با پایانی به ظاهر گنک همراه است. صد البته که حاشیه بنده نیز میتواند به کلی غلط باشد.
سپاس از شما
حبیب شاکر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۲۰ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳:
آن کعبه که هم حرام و هم معمور است
گاهی بخدا قریب و اغلب دور است!
اما دل بشکسته اگر گشت حریم
آنجاست که دائما خدا منظور است
تشکرمیشود اگر نظر بدهید
vafa در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۹۱:
این رباعی از کیه؟
ممنون میشم اگه کسی اطلاعی در این مورد داره، منو راهنمایی کنه.
فرزاد ر.سرشت در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۱۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۴:
سلام
اولا که من از ادبیات واقعا چیزی نمیدونم و اگر اینجام ، دلیلش ، ... . این ۳ نقطه، به دلیل توقف طولانیه خودم بود که بخوام چیزی برای بیان دلیلش پیدا کنم، که نکردم. دلیل هست، چیزی برای توصیف و تشریحش نیست.
بگذریم...
خلاصه یکی دو سالی هست که میام اینجا برای معانی، تفسیر و تلفظ برخی کلمات و نحوه صحیح خواندن شهری که به نوعی بهش رسیدم.
و اصلی ترین دلیل، فهمیدنِ دقیقِ جوابِ پرسشها ، از معانی اشعار.
ممکنه صحبت هام طولانی بشه، ولی همیشه ، همه چیز رو توضیح میدم ولی سعی میکنم کوتاه باشه.
تو این مدت ، گاهی نظرها رومیخوندم، ولی این بار ناخودآگاه، همه ی نظرها رو خیلی با دقت و تا انتها خوندم.نمیدونم چرا.
چیزایی که *"فقط "* نظر من هست:
ا.به نظرم ، اینکه "وصله" درسته یا ، "قصه" یا " غصه" ... واقعا فرقی نمیکنه. چرا؟ جوابش میشه ، موارد بعدی.
۲. فکر نمیکنم که حافظ ، تا این حد پیچیده بوده باشه. و پیچیده ، اشعارش رو سروده باشه.
جسارت و بی ادبی من رو ببخشید ولی خودمون (اول خودم)، رو از روی اون صندلی استادی بلند کنیم و بسینیم زمین . خیلی باید ساده تر از اینها به این اشعار نگاه کرد. به سادگی و صداقتِ یه دختر بچه ۷،۸ ساله و اابته علم و سواد یه نوجوان بیست، بیست و چند ساله.
۳. تا جایی که من میدونم، به اینها شعر (حالا غزل یا در جایِ دیگه ، چیزهِ دیگه)میگن، و نه معما.
۴.اینکه چی صحیح هست، بستگی به خود خواننده داره که در چه شرایطی باشه (منظورم معنیه شعر هست و نه خود شعر) . هر کس بسته به شرایطِ خودش ، برداشت متفاوتی از معانی میتونه داشته باشه.
۵.
"جای بحث نداره" ، اشتباهه؛
"باید بحث کرد" ، اشتباهه؛
"قاطع بودن"، اشتباهه؛ نبودنش هم اشتباهه.
حالا همه ی ِ اینها ، چرا؟ چون هر کدوم باید به جای خودش ، به وقت خودش، و به شکل خودش وجود داشته باشه. اینجا جای بحث هست، اما بحث و نه، به جون هم افتادن.
به خدا اگر ^حافظ میدونست که قراره دوستان ، سر معانی یا نگارش صحیح اشعارش، بحثشون بالا بگیره، شاید هیچ وقت شعری از او ، سروده نمیشد.
۶.حالا در شرایطی که من بودم، برداشت من این بود:
شبی خوش است، بدین قصه اش دراز کنید.
معنی و تفسیری که ازش داشتم خیلی جالبه . چون اصلا تفسیرش این نیست و منم این رو میدونم، اما در شرایطی که قرار داشتم، درست ترین بود.
شده بعضی وقتها، بعضی شبها، دوست نداشته باشید ، صبح شه. یا دوست دارید، اون شب، حالا حالاها ، شب باقی بمونه و هوا روشن نشه.
به دلیل حال خوبتون یا حال بدتون.
من تو این شرایط بودم و چون حالم خیلی بد بود، میخواستم شب باقی بمونه . از ترس واقعی بودن اتفاقی که برام افتاده بود. نمی خواستم باهاش روبرو شم.
یا یه شبهایی، زیباییش و و شیرینیش به طولانی بودنشونه. مثل شب یلدا.
حالا برداشت من:
شبی خوش است، بدین قصه اش دراز کنید.
چه شب خوبیه، به همین شکل(طریق ، منوال)ادامه بدید که طولانی بشه و اجازه ندید، تمام شه.
میدونم ( دور از جون همه)، برداشت احمقانه ای بود. ولی در شرایط من، درست ترین بود.
۷. در جواب فرق بین " میان عاشق و معشوق فرق بسیار است" و " ... حائل نیست"، اساتید بسیار کامل و خوب و تمیز ، توضیح دادند.
منم جسارت میکنم و برداشت خودم رو ، مختصر میگم. بزرگواران، بزرگواری کنند و اساتید به رسم استاد و شاگردی، این جسارت من رو ندید بگیرند ، لطفا.
فرق بسیار است : ساده اش اینه که در روابط عاشقانه، زن یک وظیفه داره، مرد یک وظیفه دیگه.
زن ناز کرد، قهر کرد، لوس شد، مرد باید نازش رو بکشه، آشتی کنه، پیش قدم شه . و ، و ، و
حائل نیست: هیچ چیزی، مخفی و پوشیده از هم ندارند. رازی ندارند که طرف مقابل ، ندونه
این عشقِ میان زن و مرد بود.
خالق و مخلوق ، یک شکل دیگه . که معلومه و گفتن نداره.
شخص به مادر ، یک شکلِ دیگه، به خانواده یک شکل دیگه، به اموالش هم یه شکل دیگه.
پر حرفی کردم
واقعا من رو ببخشید
همه اینها نظرات شخصی من بود.
به هیج وجه هم، جسارت و بی ادبی ، به هیچ شخص، فرد، جمع یا قشری نکردم.
باز هم من رو ببخشید.
موفق باشید.
علی فرجی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۷:
خون خور و خامش نشین که ان دل نازک
طاقت فریاد داد خواه ندارد
گو برو و استین به خون جگر شوی
هر که در این استانه راه ندارد
احتمالا حافظ خطاب به دل خود می گوید
که غم و غصه بخور ساکت باش و خاموش چون دل نازک معشوق توان شنیدن فریاد دادخواهی و دادستاننده تو را ندارد
به هر کسی که به دروازه عشق راه نیافته بگو که خون جگر خود را که از چشمانش جاری است با آستین لباسش پاک کند
رضا از کرمان در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۵۶ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳:
سلام بر دوستان
فکر کنم با این همه حاشیه نویسی بر این رباعی خود خیام رو هم پشیمون کردیم
قدیم که مثل حالا لیوان یکبار مصرف وآبسردکن نبود یک سری پیاله بود وافرادی که سقا بودن وتو کوچه وخیابون به مردم آب میدادن اونم بصورت اشتراکی توی مجالس هم به همین صورت بود حتی خود من هم این پیاله ها رو دیده بودم وحتی آب هم ازشون خوردم الان هم قطعا به شکل عتیقه حتما موجودن تا ۳۰ سال پیش هم توی اتوبوس های مسافربری شاگرد ماشین با یک پارچ و لیوان پلاستیکی از سر ماشین تا ته ماشین آب پخش میکرد حالا بگذرییم دور این پیاله ها یا جام های آبخوری فلزی یا سفالی معمولا آیاتی از قرآن حک میکردن وهرکی هم آب میخورد حالا شاید شیعیان به امام حسین سلام میداد ویزید رو لعنت میکرد بعد از همه این حرفها سوال بنده از شما حاشیه نویسان عزیز اینه کاری به تفکرات خیام یا سایر سروده های ایشون نیست منظور همین رباعیه مد نظره، این شراب رو کی اولین بار از این رباعی استخراج کرده که این همه بحث داریم میکنیم درباره اون که شراب رو باقرآن مقایسه کرده یا سایر نظرات مطرح شده در حواشی بالا
اصلا خیام اسمی از شراب اورده مگه پیاله فقط برای خوردن شرابه یعنی نمیشه باهاش آب خورد من خودم بخدا دیدم دوستان ترکمن چای را هم در پیاله میخورن که اتفاقا خیلی هم باحاله آقا ول کنید ترا بخدا این حرفهای بی نتیجه رو
حبیب شاکر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۴۱ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳:
سلام دوست عزیز رند رندها
اینکه شما متوجه نمی شوی دلیل بر بی معنی بودن نیست.شما زبان روس و فرانسه را هم متوجه نمی شوی درحالیکه بهترین کتابهای ادبیات کلاسیک و...بااین زبان نوشته اند.پس اگر چیزی را نمی فهمیم ایراد از ماست و باید برویم یاد بگیریم
توخود حدیث مفصل بخوان ازین مجمل.ارادت
همیرضا در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۴۰ در پاسخ به افسانه چراغی دربارهٔ عمعق بخاری » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۴ - قصیده ناتمام التزام مور و موی:
مستی به ضم میم به همان معنای زاری میتواند صحیح باشد. منتهی. بیت بعد این فرض من را زیر سوال می‌برد و گواهی بر صحت نظر شما میتواند باشد.
هادی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۴۳ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۶۹۶:
دنیای دنی پر هوس را چه کنی
آلودهٔ هر ناکس و کس را چه کنی
آن یار طلب کن که ترا باشد و بس
معشوقهٔ صد هزار کس را چه کنی
از دنیا به پستی و آلودگی و معشوقه صدهزار کس یاد میشود. اگر اینگونه تعبیر شود که "هر کس و ناکسی دست به دامان دنیا می شود اما هرکسی سراغ آخرت نمی‌رود پس تو سراغ آنچیز برو که هرکسی سراغ آن نمی‌رود" به نظر من حق این پند و نصیحت به درستی ادا نمی‌شود. معنای عمیقی از خداشناسی در دل این پند نهفته شده است که نیازمند یک درک فلسفی قوی است.
سید رضا نوعی ( حکیم ) در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۳:۳۹ دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » غزلیات » شمارهٔ ۸۶:
سلام علیکم
واقعا شعری زیبایی است .
بیت اول آن بصورت ضرب المثل ، رائج و مشهور است .
( تا توانی دفع غم از خاطر غمناک کن / در جهان گریاندن آسانست اشکی پاک کن)
شرح اجمالی بیت آخر :
( تا شوی فارغ بهار از بازپرس ابلهان / صوم رحمن گیر و چندی در سخن امساک کن )
درباره بیت آخر و خصوصا عبارت ( صوم رحمن ) توضیحا معروض می دارم که :
این عبارت صوم رحمن ، تلمیحی است به آیه 26 سوره مبارکه مریم :
فَکُلِی وَاشْرَبِی وَقَرِّی عَیْنًا ۖ فَإِمَّا تَرَیِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِی إِنِّی نَذَرْتُ لِلرَّحْمَٰنِ صَوْمًا فَلَنْ أُکَلِّمَ الْیَوْمَ إِنْسِیًّا
ترجمه : پس (از این رطب) تناول کن و (از این چشمه آب) بیاشام و چشم خود (به عیسی) روشن دار، و هر کس از جنس بشر را که ببینی (به اشاره) با او بگو: برای خدای رحمن نذر روزه (سکوت) کرده‌ام و امروز با هیچ انسانی سخن نخواهم گفت.
اما بیان ذلک اینکه :
روزه در ادیان الهی گذشته نیز وجود داشت که انواعی داشته ، روزه از طعام ، روزه وصال ، روزه سکوت و ...
روزه از طعام همین است که میان ما مسلمانان مشروعیت دارد و نیاز به توضیح نیست .
روزه وصال یعنی آنکه ، شخص روزه دار فقط سحری می خورد و این روزه را متصل می کند به سحری روز بعد ( روزه دار افطاری نمی خورد )
این روزه وصال در اسلام حرام و بدعت است ، «صَوْمُ الْوِصَالِ حَرَامٌ» ( کافی ج 4 ص85)
اجماع فقها نیز بر حرام بودن روزه وصال است ( غنائم الأیام فی مسائل الحلال و الحرام، ج 6، ص 113)
🛑اما صوم رحمن که کنایه از روزه سکوت است ، در ادیان گذشته و من جمله در زمان حضرت مریم علیها السلام مشروعیت داشته که به روزۀ سکوت (صوم الصمت) نیز گفته می شود ، در این روزه ، شخص نیت می کند که روزه بگیرد و حرف زدن را مانند یکی از مفطرات روزه بشمرد و نیت کند در تمام طول روزه یا قسمتی از آن ، مطلقا از حرف زدن پرهیز کند . این روزه در اسلام حرام و باطل است.
( اگر چه سخن نگفتن اگر به قصد روزه نباشد اشکالی ندارد . ضمن اینکه در اسلام به صمت و سکوت توصیه شده لیکن از سکوت بعنوان روزه و تحت عنوان روزه سکوت ، نهی شده )
در سوره مبارکه مریم ( و در آیه 26) خداوند رحمن به حضرت مریم (علیها السلام ) دستور روزه سکوت می دهد . لذا شاعر از این روزه سکوت به ( صوم رحمن ) تعبیر نموده تا تلمیحی به این فراز از آیه شریفه مذکور باشد
إِنِّی نَذَرْتُ لِلرَّحْمَٰنِ صَوْمًا
همچنین شاعر ( بهار ) در مصرع اول از بیت آخر به فلسفه این روزه سکوت اینگونه اشاره نموده ( تا شوی فارغ بهار از بازپرس ابلهان )
که این مصرع نیز تلمیحی به آیه مذکور می باشد زیرا برای اینکه حضرت مریم از بازجوئی و طعن مردم در امان باشد خداوند به ایشان دستور می دهد وقتی با مردم مواجه شدی ، بخاطر اینکه از طعن و زخم زبان آنان در امان باشی ، بگو من برای خداوند ( رحمن ) نذر کردم که روزه سکوت نمایم .
خلاصه آنکه بیت آخر در مجموع تلمیحی به آیه 26 سوره مبارکه مریم دارد .
رازی نهفته در پس حرفی نگفته است
مگذار درد دل کنم و دردسر شودای زخمِ دلخراش لب از خون دل ببند
دیگر قرار نیست کسی باخبر شودموسیقی سکوت ، صدایی شنیدنی است
بگذار گفتگو به زبان هنر شود
والسلام
حبیب شاکر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۵۳ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲:
تضمین نکند کسی به ما فردا را
خوش باش کنون که نقد نقدست یارا
نوشم لب چشمه باده با خویش که بس
این چشمه بجوشد و نبیند ما را
باتشکر
حبیب شاکر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۲۲ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱:
مهتاب رخا پای بنه بر دل ما
پر کن ز حضور ،این دل غافل ما
ازجام حضور باده عشقم ده
زان پیش که در هیچ بود منزل ما
رضا از کرمان در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۲۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » منوچهر » بخش ۴ - سفر سام و زال به کابل و عاشق شدن زال بر دختر مهراب:
سلام دوست عزیز جناب آقا رامین ق
برای پاسخگویی به شما مجبورم به اختصار توضیحاتی خدمتت بگم این موضوع اشنایی زال پدر رستم با رودابه مادر رستمه سام یعنی پدر بزرگ رستم برای جنگ به مازندران وگرگان رفته بود وزال یا بقول فردوسی دستان سام را جهت آموزش وجانشینی خودش در زابلستان میزاره زال جهت سرکشی یا تفحص به سمت کابل میره که در اونجا مهراب نامی که پدر رودابه باشه حکمرانی میکرده ولی خراج گزار سام بوده مهراب زمانی که میفهمه زال به کابل اومده به پیشواز میره وهدایایی هم برای زال میبره و به زال میگن که مهراب دختری داره بسیار زیبا از سپدی مثل عاج واز رعناییش هیچ مگو وفلان وفلان ... زال ندیده عاشق میشه وبیقرار ، در دیدار دوم مهراب زال رو دعوت میکنه که به کاخ اون بره علیرغم عشق وعلاقه زال که میخواسته دختره رو ببینه جواب منفی میده چرا چون مردم وشاه کابلستان دارای آیین حالا بت پرستی وشاید هندو بودن و زال میگه اگه من اونجا بیام با شما می میخورم ومست میشم وبه بتخانه میرم واین با آیین پدرم سام منافات داره ومهراب چون این پاسخ رو میشنوه به اون آفرین میگه گرچه در دلش اون رو هم مسلک خودش نمیبینه وطبیعتا دین اون را ناپاک میدونه .
امیدوارم حق مطلب رو بجا آورده باشم شاد وخرم باشید.
هَزار در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۵۷ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۳:
زیبا بود
هاله نوحی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۲۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۸۳: