توکل در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۴۹ در پاسخ به گودرزی دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۳:

از هر چه می رود صحیح است چون می رود اینجا به معنای سخن گفتن است فعل رفتن همراه سخن نیز می امده است رجوع کنید به مصدر رفتن در لغتنامه دهخدا و معناهای متعدد رفتن .

Naser Rahgozar در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۲۶ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۹۴:

همین غزل در آهنگی به اسم خبرم رسید  اسم خواننده اش بهرام دارایی هست قشنگم هست اتفاقا منتها زیاد پخش نشده ،

حبیب شاکر در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۲۳ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱:

بیهوده بود به آب دریا زد خشت

یا آنکه برآن نقش زد و چیز نوشت

جز رب نبود اگه از این راز کسی

که اهل جهنم است و که اهل بهشت

تشکر

عیسی جعفری در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۰۴ دربارهٔ عبید زاکانی » دیوان اشعار » مقطعات » شمارهٔ ۲۵ - در مناجات گوید به وضع مطایبه:

البته در تصحیح استاد محمد جعفر محجوب  بلا و قضا جابجاست

بگردانی قضای زهد از من
بلای توبه از من دور داری

که درست تر به نظر میاد

محسن جهان در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۰۴ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۵ - قصد خیانت کردن عاشق و بانگ بر زدن معشوق بر وی:

تفسیر ابیات ۳۳ الی ۳۵:

مولانا در این ابیات با اشاره به عقل ظاهری هر انسان می‌فرماید: که هر باشنده دارای شعور یقین دارد، با هر متحرکی، بایست محرکی وجود داشته‌ باشد.
حال چنانچه او را با چشم نظر مشاهده نمی‌کنی توسط اثرات و علائم ظاهر شده او را دریاب.
تو ای انسان جنبش تن خود را بوسیله جان ناپیدا شاهد هستی، بنابراین این جنبش را اثر همان جان جان بدان که وجود لایزال الهی است.

حبیب شاکر در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۳۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۰:

پیش از من و تو عالم هستی بوده است

خورشید و مه و بلند و پستی بوده است

هر خاک نهی پای چه دانی ؟ شاید

چشم و دهن نگار مستی یوده است

تشکر

امیرالملک در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۴۵ دربارهٔ اثیر اخسیکتی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۳:

محشر است.

علی خیاط در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۵:۴۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷:

دیر مغان عبادتگاه زذتشتیان است ،و همیشه مغ و مغان اتش  معبد را روشن نگه می داستند ،علت تعلق خاطر حافظ همین اتش فروزان بوده چرا 

از ان بدیر مغانم عزیز میدارند

که اتشی که نمیرد همیشه در دل ماست

میبینیم که خود علی علاق اش بدیر مغان را ابراز کرده و انرا مشابه اتشی می داند که همیشه در دل انسان فروزان است،ولی این اتش درونی و همیشگی چیست

سینه از اتش دل در غم جانانه بسوخت

اتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت 

جانم از اتش مهر  رخ جانانه بسوخت

حافظ بمانند مولوی و سایر عرفا معتقد است انسان یک  وجود اسمانی است و پس از هبوط در این چارجوب و قفس بدن گرفتار شده ولی همواره میل به بازگشت دارد  ،این شور و این اشتیاق دایم. و این  پریشانی انسان و بیم و هراس  این دنیای فانی. همیشه ما را به خود مشغول کرده ،بنظر من منظور از دل قلب نیست بلکه مرکز کلیه عواطف  و تأثرات بیرونی  یعنی ذهن انسان است. ما می اندیشیم و عشق می ورزیم ،عشق در انسان بزرگترین موهبت ازلی و ابذی است ،کل کاینات بر اساس عشق می چرخند ،این عشق و میل به دوست داشتن و دوسن داشته شدن چطور در وجود پیدا شده ،این علم تجرلی نیست ،اکتسابی هم نیست ،هر چه است ازلی بوده و از همین عقل کل یا خداوند سرچشمه گرفته ،حافظ به تمام معنی عاشق است یک شوریده کامل ،می توانیم درکش کنیم ولی نمی توانیم احساس بکنیم  چون حافظ نیستم ،او به همه  مظاهر هستی ار گل ،باغ ،درخت سرو ،کوه ،دریا ،زنان سهی فد ماه سیما و همه را مظهر ان مطلق و عقل کل می داند ،شراره ای از او در وجود ما هست و برای همین انسان بر فرشتگان ارجحیت داده ،شده دیر مغان جایی است که که می می نوشی ولی  ان می که همبشه تو را سرمست می کند لبریز عشق به خدا و همه هستی و همنوع خود می کند ،شرابی که خماری در بر ندارد 

برای این دیر مغان برای حافظ عزیز است ولی شما نمی توانید در مسجد و محراب و کنیسه و کلیسا  و عبادات خشک. به این مقام برسی نمی توان عاشق شد به همین جهت مدام زاهدان خشک و تروشرو و دور از مردم را می کوبد ،یک زاهد هرگز نمی تواند عاشق شود 

و نمی تواند خدا شناس شود فقط یک متدین است چون خداشناسی لازمه اش عشق است

نشان اهل خدا عاشقی است با خو دار

که این نشان در مشایخ شهر نمی بینم

همه مظاهر عشق زمینی حافظ رو درک می کنم ولی حقیقتا اختلافی بین عشق زمینی از هر نوع ،و عشق عرفانی و به خدواند وجود ندارد جون همه پرتوی از ان   قدرت با مثال مطلق هستند ،اگر چه عشق به خدواند از نوع حافظ درک می کنیم ولی نمی توان احساس کرد ، 

احمـــدترکمانی در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۴:۴۶ در پاسخ به مهدی پاک منش دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۸:

استغفرولا استغفرولا.

الحمدلله الحمدلله

صبا در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۳:۱۲ دربارهٔ غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۷:

با خستگان حدیث حلال و حرام چیست ؟ 🚬🍷

بهزاد زند در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۰۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۰:

کز سنگ ناله خیزد یا گریه خیزد،

من همیشه ناله شنیده بودم

سیدمحمدجواد موسوی اعظم در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۵۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵:

بیت پنجم

«مقام عیش میسر نمی‌شود بی رنج •بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست»

 به آیه ۱۷۲ سوره اعراف قرآن اشاره دارد که:

وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی‌ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی‌ شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلِینَ «172»

 

و (به یاد آور) زمانی که پروردگارت، از پشت بنی‌آدم، فرزندان وذرّیّه آنان را بر گرفت و آنان را گواه بر خودشان ساخت (و فرمود:) آیا من پروردگار شما نیستم؟

گفتند: بلی، ما گواهی دادیم (که تو پروردگارمایی، این اقرار گرفتن از ذریّه‌ی آدم برای آن بود) تا در روز قیامت نگویید: ما از این، غافل بودیم.

پاینده ایران در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۶:

درود بر شما

کنسرت "افتخار آفاق" استاد شجریان خصوصا دقیقه ۲۶:۳۰ بیت سوم "خواهم شدن به میکده" بسیار دلنشین و شنیدنی است.

روحت شاد، یادت گرامی، خسرو آواز ایران زمین❤❤

ادیب در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۵۴ در پاسخ به Nazanin دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » ترجیع بند:

تاجیک به معنی پارسی زبان است و پارسی زبانان/تاجیکان در افغانستان و ایران و تاجیکستان هم تبار اند. در گذشته به همه مردم ایران بزرگ که پارسی زبان بوده اند گه گهی تاجیک گفته می شده.
اگر یک تاجیک می گوید که سعدی تاجیک است و ایرانی نیست اشتباه کرده است. تاجیک و ایرانی و پارسی زبان یکی هستند فرقی ندارند.

سعدی اگر تاجیک گفته به این معنی نیست که ایرانی نباشد و یا از شیراز نباشد. او یک پارسی زبان ایرانی است همانگونه که تاجیکان پارسی زبانان ایرانی تبار هستند.
باید در پیرامون چنین گفتمان ها از دیدگاه یک انسان آن زمانی سخن گفت نه مرز های سیاسی امروزی

محمدرضا رهبر در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۳۹ دربارهٔ جامی » بهارستان » روضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران) » بخش ۲۵ - شیخ سعدی شیرازی:

در قولی دیگر آمده است:

در شعر سه تن پیمبرانند

قولی است که جملگی برآنند

هر چند که لا نبی بعدی

فردوسی و انوری و سعدی

 

حبیب شاکر در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۰۵ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹:

نوروز کنار سبزه و یار خوش است

دل دادن دلداده به دلدار خوش است

از دی که گذشته غیر افسوس نماند

از حال سخن گوی که این کار خوش است

تشکر

مهرگان در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳:

بیت آخر یعنی چی؟ هر چقدر می‌خونم چرا ارتباط دو مصراع رو درک نمی‌کنم؟

حبیب شاکر در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۳۶ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹:

سلام

نوروز کنار سبزه با یار خوش است

با یارمیان کوی و بازار خوش است

بازار فروشنده منصف خوشتر

بربایع خریدار چه؟پولدار خوش است

م ر ن در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۵۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۶:

حافظ احتمالا از اهل حق بوده، چون به زرتشت علاقه وافر دارد و بیت آخر این غزل هم حکایت از پذیرش مذهب تشیع داره و این که برخی منابع اصالت حافظ را از منطقه ای بین نهاوند و تویسرکان می دانند، که مردم آن مناطق پیرو اهل حق بودند. نکته دیگر این است که شاید منظور حافظ از خاندان در بیت آخر خاندان خودش باشد.

حبیب شاکر در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۲۵ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸:

سلام

این چند صباح عمر هم میگذرد

با پست و بلند و بیش و کم میگذرد

جز لحظه ی با جمع عزیزان بودن

باقی همه با رنج و الم میگذرد

تشکر