خار ملامت بیا دست جزع بر دعا

یا بکشد مدعی یا بنوازد خدا

در طلبت مانده‌ام من به بیابان غم

گمشدگان را مگر عشق شود رهنما

هجر تو ما را ز غم داده به باد ستم

شرح نکرد از غمم پیش تو باد صبا

گر ز جفایم کشی از سخن مدعی

فتل من ار کام توست هست مرا مدعا

این همه پیشمان و عهد آن همه عجز و نیاز

هیچ به یادت نماند ای صنم بی‌وفا

با دل شاهان ستم با دل درویش هم

فرق ندارد چرا پیش تو شاه و گدا

در طلبت می‌دوم در عقبت کو به کو

تا بخرامد فلک من ننشینم ز پا

سینه نهم بر سنان دیده دهم بر خدنگ

یا بنوازی به لطف یا بکشی از جفا

عهد و وفایی که بست چون دل خاقان شکست

آن صنم زودرنج آن بت دیر آشنا