به یمن عشق ز اسباب عیش دلتنگم
بنغمه در شکر آبم به نشئه در جنگم
سموم نیستم ای باغبان درم بگشای
بجان گل که یکی بلبل خوش آهنگم
پرم ز ناله بنوعی که عندلیبان را
رسد بگوش صدا از شکستن رنگم
دل ضعیف من این بس که عاجزی چو نسیم
بزور دامن زلفش کشید از چنگم
چنان ز عشق کم آزار گشته‌ام « طالب »
که شیشه موم دلی یادگیرد از سنگم