K y در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۲۸ دربارهٔ ابوطیب مصعبی » اشعار باقیمانده » شمارهٔ ۱ - قطعه در مکر دنیا:
بسیار زیبا بود، روح شاعر شاد.
امیرحسین صدری در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۲۲ دربارهٔ جامی » دیوان اشعار » واسطة العقد » غزلیات » شمارهٔ ۲۵۳:
جامی خاتم‌الشعراء
فرزاد در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۵۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶:
این رباعی به خیام نیز منتسب است
احمد خرم‌آبادی‌زاد در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۵۶ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » ترجیعات » شمارهٔ ۶ - در مدح جلال الدین شروان شاه اخستان:
بیتِ «بس خراب است لهوخانهٔ دهر/بُنگهِ عمر ز آسمان برگیر» به شکل کنونی، بسیار گویا است و معنی آن می‌شود:
«از آنجا که عشرتکدۀ روزگار ویرانه‌ای بیش نیست، خانۀ عمر را از آن جمع کن»
*نیازی به تغییر «آسمان» به «آستان» نیست؛ چون هم بیت به شکل کنونی دارای معنی می‌باشد و هم در اسناد خطی موجود، از نظر آماری برتری با واژۀ نخست است (با نسبت 3 به 1).
نکته درخور توجه این است در متن‌های به ثبت رسیده در گنجور، خاقانی تنها کسی است که «بنگاهِ عُمْر» را به معنی «خانۀ عمر» به کار برده است. از سوی دیگر، اصطلاح «خانۀ عمر» بیش از 25 بار توسط سخنوران به کار برده شده است.
سیدمحمد جهانشاهی در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۲۰ در پاسخ به سید محسن دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۳:
سلام
متن صحیح است
ابوالفضل رعیت پیشه در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۱۱ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۷۳:
چه قدر زیباست این غزل
امیرحسین صدری در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۱۲:۰۶ دربارهٔ یغمای جندقی » دیوان اشعار » مثنویات » صکوک الدلیل » بخش ۱۹ - تلبیس دوم:
کجا تشنه سیراب بُوَد از سراب ؟
امیرحسین صدری در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۲۵ در پاسخ به محمدصادق دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱:
سلام
منم با شما موافقم
منتها اشعار زیبایی هم برای خداوند نوشته مثل همون شعر معروف که میگه در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم
افشار سعدی‌خوانی در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۲۲ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان » حکایت شمارهٔ ۲۶:
به هم بر مَکُن تا توانی دلی
برمکُن با ضمه به معنی پریشان مکن
منبع: گلستان دکتر یوسفی
من هستم در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۰۱ در پاسخ به فرید سیف دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷۵:
یه بیت از مولانا رو درک نکردی و میای چرت و پرت مینویسی؟
من هستم در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۷:۵۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷۵:
وقتی نمیدونید از چی داره صحبت میکنه چرا اصرار دارید درک ناقص خودتونو به خورد ملت بدید؟ زبون به دهن بگیرید. تا حالا این همه چرت و پرت یه جا ندیده بودم.
جعفر عسکری در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۲۵ در پاسخ به نیما دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۶:
سلام دوباره!
واقعا مشکلی نداره؟ من اشاره کردم "که از" وزن رو به‌هم ریخته، شما میگی "آنست" غلطه، "آن است" درسته؟
کوروش در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۲۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۷۵ - حکمت در انی جاعل فی الارض خلیفة:
دو لقب را او برین هر دو نهاد
بهر فرق ای آفرین بر جانش باد
منظور از هردو چیست ؟
کوروش در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۱۷ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۷۵ - حکمت در انی جاعل فی الارض خلیفة:
در خیال از بس که گشتی مکتسی
نک بسوفسطایی بدظن رسی
یعنی چه ؟
کوروش در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۰۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۷۵ - حکمت در انی جاعل فی الارض خلیفة:
تو دو قله نیستی یک قله‌ای
غافل از قصهٔ عذاب ظله‌ای
مصرع اول یعنی چه ؟
کوروش در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۰۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۷۵ - حکمت در انی جاعل فی الارض خلیفة:
تا گریزی از وشق هم از حریر
زو پناه آری به سوی زمهریر
وشق چیست ؟
امیرحسین صدری در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۱:۱۹ در پاسخ به حیدر شمسعلی دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۳:
از سیاق و کلام شعر این طور استنباط میشه که مخاطب ، خداوند عز و جل است اما از نوع نیایش نیست.
نگار عبدی در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۰:۵۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۶۵:
سلام و احترام
عذرخواهم ببخشید دو بیتی هست که من معنی خود بیت رو میفهمم ولی متوجه منظور شاعر از این مثال نمیشم لطف میکنین برام توضیح بدین؟؟ ابیات
نه که قصّاب به خنجر چو سر میش ببُرّد
نهلد کشتهٔ خود را، کُشد آن گاه کشاند
چو دم میش نمانَد ز دم خود کُنَدش پُر
تو ببینی دم یزدان به کجاهات رساند
قصاب میش رو میکشه اینکه بعد مرگ رهاش نکنه و وزن کشیش بکنه چه چیزی رو میش اضافه میکنه چه امیدی رو واسه میش میبینه؟ یا دمیدن قصاب تو پوست میش برای پوست کندنشه چه فضیلتی برای میش میاره؟
شَـــهــباز در ۱ سال قبل، چهارشنبه ۹ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۲۰ در پاسخ به امیرمحمد دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۲:
سختی کار آنجاست که معارف عظیمه ملأ أعلی هرگز در الفاظ محسوسه این دنیای أسفل سفلی نمی‌گنجد..
و بار این امانت را حضرت حافظ با الهام از عبارات قرآنی به دوش می‌کشد
لذا باید در فهم بطن و جان کلام او کوشید..
احمد خرم‌آبادی‌زاد در ۱ سال قبل، پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۵۵ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » ترجیعات » شمارهٔ ۶ - در مدح جلال الدین شروان شاه اخستان: