ف ب در ۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۲۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۰۷:
سلام و وقت بخیر. ممکن هست من رو در رابطه با معنی و مفهوم بیت ۴ راهنمایی کنین؟ سپاسگزارم.
رضا از کرمان در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۱۳ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » داستان رستم و اسفندیار » بخش ۱ - آغاز داستان:
سلام بر دوستان شب شما خوش
کلی دست دست کردم که نظر شخصی خودم رو درباره رستم این بقول دوستمان نماد خرد ایرانی بنویسم ولی گفتم شاید مایه جدل بشه ولی طاقت نیاوردم
مشکل ما اینه که وقتی یک نفر به هر دلیل اسطوره میشه دیگه چشممان را به کلیه خطا های اون بنده خدا میبندیم مشکل من در خصوص رستم با فرزندش سهرابه اولا این اقا به روایت شاهنامه یک گور شکار میکنه ومیخوره واسبش را میدزدند وبه همین دلیل به کاخ پدر تهمینه میره وپذیرایی میشه وشب هم کام دل از تهمینه میگیره وصبح هم که رخش پیدا میشه حاجی حاجی مکه این از تعهد ایشان به نظام خانواده وتربیت فرزند و صله رحم وسایر موارد که حالا کار نداریم بعد میریم سراغ نبردش با سهراب سهراب صرفا برای پیدا کردن پدر یعنی رستم عازم میشه ودر زمانی که هماورد میطلبیده هدفش این بوده که رستم رو ببینه واین آقا خودش رو معرفی نمیکنه وهمانطور که میدونید در اولین نبرد قرار به گرفتن کشتی میذارن سهراب رستم رو زمین میزنه یا اصطلاحا"خاک میکنه ومیاد با خنجر سر رستم رو جدا کنه که رستم میگه رسم ما اینه که دوبار حریف روخاک کنیم بعد در کشتی دوم به مجردی که سهراب زمین میخوره پهلوی اون رو میشکافه وحالا بعدش میره دنبال نوشدارو و بقیه ماجرا ...
هرچی نگاه میکنم میبینم دروغ گفتن ونامردی در این نبرد از سوی رستم این اسطوره ملی ایرانی مشهوده ولی ما چشم خودمون رو روی خطای ایشون میبندیم وایشون رو نماینده خرد ایرانی معرفی میکنیم کاری به شخص یا حاشیه خاصی نیست هیچ توضیح منطقی در رفتار این حضرت اقا نمیشه گفت اون از صیانت از اصل خانواده که بچه رو سر میده به دنیا وتا اون مرد میشه ورشد میکنه از اون کلا بیخبره واین از مردانگی ایشون در نبرد شاید هم من اشتباه میکنم والله اعلم .
شاد وخرم باشید
عاشقی که امشب زیر باران ماند... در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۱۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۷:
امشب زیر بارون، وقتی واسه آخرین بار دیدمش، فقط یاد این غزل حافظ افتادم...
هزار جهد بکردم که یار من باشی...
ولی حیف که نشد
این نیز بگذرد
مسلم نوازنی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۵۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۰:
سلام
به نقل از استاد بها الدین خرمشاهی
شرح این قصه مگر شمع برارد به زبان
ورنه پروانه ندارد به سخن پروایی
شاید معشوق که در اینجا شمع هست به خاطر هوشیاری که دارد از عشق سخنی بگوید وگرنه پروانه به عنوان عاشق به خاطر شدت سوختگی وافروختگی وهجوم آلام نمی تواند از عشق بگوید
حمیدرضا قدیر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۳۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۲۱:
انصافا شاهکاره...
ضمنا به مجریان و اداره‌کنندگان وب‌سایت گنجور تبریک عرض میکنم که خدمتی بزرگ به فرهنگ و هنر ایران انجام میدن.
کوروش در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۵۶ دربارهٔ مولانا » فیه ما فیه » فصل یازدهم - مشتاقیم الّا چون می‌دانیم که شما به مصالح خلق مشغولید زحمت دور می‌داریم:
ما ز دوست غیر از دوست مطلبی نمیخواهیم
حور و جنت ای زاهد بر تو باد ارزانی
محسن جهان در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۰۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۶:
تفسیر بیت ۱:
انسان‌ها دائما" در حال گله مندی و شکایت از اتفاقات روزگار هستند، در حالیکه می‌بایست تسلیم محض مقدرات الهی باشند. لذا مولانا با اشاره به این مطلب خطاب به بشر می‌فرماید: چرا همواره خواهان حل مشکل و ایراد گیری هستی، در صورتیکه آگاه هستی آن باشنده ای که تو را آفریده خود قادر به چاره جویی نیز می‌باشد. لذا به خدا توکل کرده و صبر کن (سوره والعصر آیه مبارکه ۳).
بهداد میرزایی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۰۱ در پاسخ به جهن یزداد دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » داستان رستم و اسفندیار » بخش ۱ - آغاز داستان:
با درود، و با سپاس از شما.
رستم، تنها نماد زورمندی نیست، رستم نماد خرد و دانش ایرانی نیز هست. رستم نماد نگاهبانی از ایران است. او پشت و پناه ایران است. رستم پهلوانی است که نیرو و توان را با خرد همراه دارد، امّا دریغ که هیچکس یادی از آن نمیکند. رستم پهلوانی است که آزرم بزرگان را نگاه میدارد تا کشور نگاهبانی شود، امّا در پیش شاهان بی آزرم و نادان سر خم نمیکند.
رستم آن است که اسفندیار، اسفندیاری که از برای تخت شاهی، پشت و پناه ایران را هدف گرفت، در میدان نبرد، در وصف او که خسته از تیرهای اسفندیار است، در پیشگاه خداوند چنین میگوید:
شگفتی فروماند اسفندیار
همی گفت کـ : ”ای داور کامکار
چنان آفریدی که خود خواستی
زمان و زمین را بیاراستی“
بنده مقاله ای دربارهٔ رستم نوشته ام. چون طولانی است، علاقمندان میتوانند آن را در کانال تلگرامی به نشانی زیر بخوانند:
بهداد میرزایی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۵۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۲ - ستایشِ خرد:
بنده دربارهٔ بخش ستایش خرد در شاهنامه نظری دارم که در کانال تلگرامی خودم نوشته ام. چون طولانی است، علاقمندان ناچار باید در کانالم به نام «شاهنامه شناسی» بخوانند. نشانی مقالهٔ نامبرده:
بهداد میرزایی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۴۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۱ - آغاز کتاب:
با درود. میخواستم یاداوری کنم که در بیشتر نظراتی که دربارهٔ معنا یا تفسیر ابیات شاهنامه ابراز میشود، موضوع ابیات افزوده را در نظر نمیگیرند. به نظر بنده، ویرایش استاد جنیدی از همهٔ چاپها بهتر و پیراسته تر است و باید به آن استناد کرد. شاهنامه از همان ابیات آغازین دست خورده است. یکی از نشانه های سخن افزوده، سستی سخن است و از نشانه های سستی سخن، تکرار مکرّر یک واژه یا مفهوم است. در بیتهای آغازین، سوزن افزاینده بر ستودن خدا گیر کرده است؛ و بعدش سوزن به اینجا گیر کرده است که خدا در اندیشهٔ انسان نمیگنجد. در بخش ستایش خرد، واژهٔ «خرد» یازده بار (!!) آمده است و قبل از آن هم دو بار آمده است. به نظر من همهٔ بخش ستایش خرد افزوده است، و استاد جنیدی هم در آخرین ویرایشها به همین نتیجه رسیده اند. بنده همهٔ بخش «گفتار اندر ستایش خرد» را افزوده شده به شاهنامه میدانم و دلایلم را در مقاله ای شرح داده ام (حدود ۳۶۰۰ کلمه دارد). نشانی مقاله در کانال خودم بنام «شاهنامه شناسی»: پیوند به وبگاه بیرونی
بهداد میرزایی در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۳۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » داستان رستم و اسفندیار » بخش ۱ - آغاز داستان:
با درود. دربارهٔ ابیات افزوده شده به شاهنامه:
برخی از ابیاتی که به شاهنامه افزوده شده است نشانه هایی دارد. یکی از آن نشانه ها سستی سخن است. از نشانه های سستی سخن، یکی آن است که واژه ای مرتب تکرار بشود.
در این ابیات سوزن افزاینده بر «بلبل» گیر کرده است!! و بلبل را شش بار آورده است!از ۱۷ بیت آغازین بخش رستم و اسفندیار، ۱۴ بیت افزوده است (بنا بر ویرایش استاد فریدون جنیدی).
استاد جنیدی بیت آخر را افزوده نمیداند، اما «بلبل» را به «موبد» تصحیح میکند (تصحیح انتقادی):
ز موبد شنیدم یکی داستان ...
علاوه بر این، دارد از زبان فردوسی میگوید که: ”من آدم بدبختی هستم و توان این که گوسفندی را بکشم، ندارم؛ خوش به حال آن کس که توانش را دارد! پس، ای مرد دارا! به مردمان فقیر بخشش کن! (یعنی به من هم که ندارم، بده!!)“ چگونه این سخنان سخیف و تحقیرآمیز میتواند از فردوسی باشد؟!
نردشیر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۳۲ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۹۵:
به گمانم یک چشمت همی گرید دگر جشمت همی خندد درسته
نردشیر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۱۷ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۶:
چقدر قشنگ عددها رو تو این شعر به کار برده
بابک بامداد مهر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۶ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۳۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۸:
بشد به رندی ودردی کشیم نام ونشد..یعنی نام وننگ من به رندی ودردی کشی بشد(رفت برباد)اما او که پیام داده بود بارندان خواهدنشست ،این کاررانکرد
نردشیر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۶ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۰۹ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۵:
جالبه که اسپ تازی از آن زمان شهرت داشته
سینا در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۶ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۴۳ در پاسخ به مصطفی قباخلو دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » جمشید » بخش ۳ - داستان رویش مار بر شانه‌های ضحاک:
"کشتنی ها" واژه پیشنهادی نیست. در تصحیح دکتر خالقی همین واژه آمده. بیت های بعدی صراحتا به اهریمنی بودن عادت حیوان خواری اشاره میکنه. کاش شاهنامه با تصحیح دکتر خالقی که با توافق اکثر اساتید کاملترین تصحیح شاهنامه هست در گنجور قرار داده میشد تا دوستان تفاوت معنادار اون رو لمس میکردن.
سینا در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۶ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۳۵ در پاسخ به محسن دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » جمشید » بخش ۳ - داستان رویش مار بر شانه‌های ضحاک:
در اینجا دلیر لزوما معنای مثبتی نداره و ظاهرا به معنی درنده خو و وحشی بکار رفته.
نردشیر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۶ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۳۵ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۱:
آژرنگ چه معنی میده؟
نیشتر در ۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۶ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۰۴ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۹ - پری و فروغ:
نفس علیــــل پیــــــــران تب لازم آورد ، هـــان
تـــو چه لازم این جـــــوانی به تبی تبـــــاه داری
تــو که چون منیـــژه گیســــو بودت کمنــد رستم
ز چــــه ماه من چو بیــــژن خود اسیر چاه داری
تو به هر گـــدا میامیـ-ز و شکــوه حسن مشکن
که لیاقت تشــــــرف به حضــــور شــــــاه داری
بــرو و به دلبــــــری کو ملکه ست در وجــاهت
بگــــــــذر که مــــــاه رویش به محـاق آه داری
دگران به نرد عشقت هوای بوسه تازند
تو چرا هوای بازی سر دل بخواه داری
به ســــر تو شهریارا گــــذرد قیامت و باز
چـــه قیامت است حــــالی که تــــو گاه گاه داری
محمدعلی شرقزده در ۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۴۹ دربارهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۵: