قطره در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۳۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴:

پیام این شعر پرهیز از ناامیدی است. و بهره وری از مواهب خلقت

Navid Milani در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۳:۴۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۹۰:

سلام

 

برنامه 891 آقای پرواز شهبازی تفسیر این غزل است. مولوی بسیار عمیق و ظریف راه رستگاری مطلق را در این غزل نشان میدهد. 

 

پیوند به وبگاه بیرونی

نیما در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۰:

در مصرع دوم بیت پنجم چه صحیح است بجای چو

م شریعتی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۱۵ دربارهٔ جامی » هفت اورنگ » یوسف و زلیخا » بخش ۱۱ - در بیان آنکه هر یک از جمال و عشق مرغیست از آشیان وحدت پریده و بر شاخسار مظاهر کثرت آرمیده اگر نوای عزت معشوقیست از آنجاست و اگر ناله محنت عاشقیست هم از آنجاست:

این دو مصرع به چه معنا هستند:

ز معشوقان عالم بسته پرده و به هر پرده که بینی پردگی اوست

 

 

 

م شریعتی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۱۳ دربارهٔ جامی » هفت اورنگ » یوسف و زلیخا » بخش ۱۱ - در بیان آنکه هر یک از جمال و عشق مرغیست از آشیان وحدت پریده و بر شاخسار مظاهر کثرت آرمیده اگر نوای عزت معشوقیست از آنجاست و اگر ناله محنت عاشقیست هم از آنجاست:

سلام. ممنون می‌شم اگر کسی می‌دونه بگه واژه مظار در عنوان شعر به چه معناست: بر شاخسار مظار کثرت آرمیده

 

 

 

مست خیال در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۴:

با سلام و عرض ادب 
پیرو بیت سوم و چهارم که برخی دوستان گفتند تلمیح به کربلا دارد:
به نظر بنده با توجه به اینکه حافظ سخن خود را با مصراع " زان یار دلنوازم شکریست با شکایت" شروع مینماید بیشتر اشاره به لحظات آخر زندگی حضرت مسیح(ع) دارد که در روایات آمده است که در لحظات آخر عیسی (ع) دل شکسته و ناامید میشود و شکایت و گله ای را بیان میکند.
از طرفی در اشعار حافظ ابیات زیادی میشود دید که نشان از تجلی حضرت عیسی در شعر حافظ دارد، نظیر:
فیض روح القدس ار باز مدد فرماید
دیگران هم بکنند آنچه مسیحا میکرد

طبیب عشق مسیحادم است و مشفق لیک
چو درد در تو نبیند که را دوا بکند؟

گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک
از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

و ....
و این درصورتی است که از پیشوایان شیعه غیر از حضرت علی (ع) در بیت "حافظ اگر قدم زنی در ره خاندان به صدق / بدرقه رهت شود همت شحنه نجف" سخن دیگری در کلام حافظ دیده نمیشود.

بهداد میرزایی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۵۲ در پاسخ به mohsden دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » سهراب » بخش ۲ - شکار رستم در مرز توران، دزدیده شدن رخش و رفتن او به سمنگان:

در این جملهٔ شما، «درگیر» ناقص رها شده است؛ قاعدتاً نباید «شد» هم به دنبال آن بیاید؟   

بهداد میرزایی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۵۱ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » سهراب » بخش ۲ - شکار رستم در مرز توران، دزدیده شدن رخش و رفتن او به سمنگان:

در بیت شمارهٔ ۹، احتمال میدهم که به جای «پراکنده»، واژهٔ ” پُر آکنده “ درست باشد، زیرا پخش شدن آتش معنی ندارد، امّا «پُر آکنده» یعنی انبوه و لبریز، همچون رج زیر: 

اگر پارسا باشد و رایزن  یکی گنج باشد پُر آکنده زن 

رضا تبار در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰:

1- منت(سپاس)خدای را که در میکده(دل /باطن گشوده انسان که محل معنویت است)باز است.

زیرا من برای برامدن حاجتم سر به آستان میخانه ( مکان عرضه عشق و تصفیه دل) می گذارم.

 

2-خم ها(درون/وجود/محل تجلی اسما و صفات الهی) همه از اشنایی با معنویت در ذوق و شوق هستند.

و آن می(عشق/انس الهی/محبت)حقیقت است و انسان را با حقایق عالم اشنا می کند.

 

3-رهروی عشق از یکطرف با نظر به محبوب , با نوعی بی نیازی از طرف او روبرو است,

و از طرف دیگر با نظر به خود , با نیاز ذاتی خود مواجه می شود.

 

4-ما راز(حقیقت / اسرار هستی) را به غریبه ها(نا اشنایان به امور معرفت)نمی گوییم و نخواهیم گفت(چون ممکن است به سرنوشت حلاج دچار شویم)

تنها این راز را به صاحبدلان می گوییم که محرم راز هستند.

 

5-خم زلف شکن در شکن جانان(اسرار در هم پیچیده عالم غیب)را

نمی توان بطور خلاصه بیان کرد و راه رسیدن به حقایق طولانی است.

 

6-( این اسرار)شبیه قصه عشق بر دل مجنون و خم زلف لیلی است.

یا شبیه ماجرای گذاشتن صورت سلطان محمود بر کف پای ایاز (غلام سلطان محمود  که سطان محمود صورت خودرا  بر کف پای ایازمی گذاشت تا دلش اندکی آرام گیرد)است.

( عشق جنسیت , مقام و جایگاه اجنماعی , ... را تحت تاثیر قرار می دهد.)

 

7-چشمان خود را همچون باز شکاری بر همه عالم بسته ام

تا چشمانم به جمال زیبای تو روشن شود.

 

8-هرکس به جهت عبادت به کعبه کوی تو( گذر گاه  عشق تو) بیاید (چه از روی هوش باشد و چه از روی عشق)عین نماز است

زیرا وقتی دلی با خداست به هر سو که بنگرد خدا را عبادت کرده است.

 

9-اگر می خواهید از حال حافظ بینوا(درمانده از عشق)را بپرسید

از شمع جویا شوید که چگونه میسوزد و گداخته میشود( روشنایی میدهد.)

 

 

 

 

 

سید مهدی smb۱۳۴۷@gmail.com در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۳۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:

سلام

سعید علیشاهی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۳۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۸۶:

احمقی باشد اگر جانی بمیرد بعد از این 

مرگ وجود ندارد هر چه هست تغییر و دگر گونی است و از حالی به حالی درآمدن این در یای جوشان هستی از بقا بر آمده است وجاودانه باقی است .

از قضا و از قدر مر عاشقان را خوف نیست 

عاشق باهستی یکی است خودش را جدا از هستی نمیداند و اتفاقات  رخ نمیدهند بلکه پاسخ میدهند

بنابر این از قضا و قدر که پاسخ مجموعه فکر و سخن و عمل است خوفی ندارد .

رضا تبار در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۲۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹:

حافظ همه چیز را از دید شاعرانه خود و بصورت  نمادین بیان می کند.

 

1-باغ مرا(فضای گشوده شده دل که دارای گلهای رنگارنگ معرفت است)چه نیازی به سرو و صنوبر است!

شمشاد سایه پرور(انوار الهی)ما از چه چیزی کمتر است؟

 

2-ای نازنین پسر(رهروی نو جوان عشق)تو  چه مذهبی (آیین و روشی) در پیش گرفته ای,

که براحتی خون منیتها( روح من/نفس من /ذات من/ خود بینی /تکبر /...) را می ریزی؟  که خون ما حلال تر از شیر مادرت باشد.

 

3-(خطاب به همه انسانها:) هرگاه آثار غم و اندوه  از دور پدیدار شد (تو قبل از آن)به شراب(محبت/ عشق  انس الهی)پناه ببر,

تشخیص ما این است و تنها راه درمان است.(غیر از این راهی نیست)

 

4-چرا از آستان پیر مغان(پیر فرزانه/انسان کامل/کسی که این را راه قبلا رفته و تجربیاتش را در معرض استفاده دیگران می گذارد) دست بکشیم؟

زیرا سعادت و گشایش از این طریق حاصل می شود.

 

5- قصه عشق و غصه هایش  یکی است ولی عجیب اینست که,

داستان عشق را از هر کسی  که می شنوی متفاوت است!

 

6-دیروز(کنایه از روز میثاق)خداوند مژده وصل داد و در سر شور و شوق ملاقات با ما را درسر داشت.

تا (ببینیم) امروز (در دار دنیا)درباره مشتاقان جگر سوز چه حکم فرماید.

 

7-شیراز(کنایه از فضای منبسط شده دل) , با آب رکن آباد(چشمه سار زلال محبت)،  با آن باد خوش نسیم

(نسیم انفاس پاک)را عیب مکن!

که( چنین دلی)زینت بخش هفت ملک(یا به تعبیری : هفت فلک) خواهد بود.

 

8-بین آب حیات خضر(آب جاودانگی که خضر پیامبر برای دست یافتن آن ناچار به عبور از  ظلمات شد و به زندگی  جاودانه دست یافت) که در ظلمات قرار دارد ( و تنها با همراهی با  خضر و عبور از تاریکی میتوان به آن رسید ),

و آب حیاتی که ما به آن رسیده ایم( و به آن دعوت می کنیم) که منشاء آن الله و اکبر(خداوند بزرگ)است تفاوت وجود دارد.

 

بین آب حیات (زندگی جاودانه)  حضرت خضر پیامبر که ماهیت "دنیوی" دارد و آب حیات ما که جنبه "معنوی "دارد و منبع آن کبریای حق و نور الهی است تفاوت است.

 

9- ما آبروی دو خصلت مهم انسانی یعنی  فقر (نیازمندی) و قناعت(بسنده کردن)/در مجموع یعنی فقیر قانع/ کنایه از قطع طمع و توقع از صاحبان ثروت}را نمی بریم.

 

*فقر در معنی یعنی نیازمندی و در زبان عرفا معنی عکس دارد و  به معنی بی نیازی از همه چیزها  و  نیازمندی تنها به خداوند است. 

 

به پادشاهان(سلاطین/ صاحبان ثروت) بگو:روزی ما (از طرف پادشاه حقیقی جهان یعنی خداوند )مقدر شده( و نیازی به لطف شما نیست).

 

10-حافظ قلم تو چه شگفت آور است!. محصول قلم تو مثل شاخ نباتی است،

که از آن شهد و شکر می ریزد و از هر میوه ای گواراتر و شیرین تر است. 

 

 

 

سینا حلمی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۰۵ دربارهٔ حافظ » قطعات » قطعه شمارهٔ ۲۱:

جالبه که هیچ کسی به این این شعر اصلا از حافظ نیست اشاره‌ای نکرده! این شعر از امیر معزی است که به اشتباه در دیوان حافظ (چه در نسخ چاپی و چه در وبسایت‌ها) وارد شده. همین دو بیت با مختصری تغییر در دیوان امیر معزی به تصحیح عباس اقبال آشتیانی در قصیده‌ای که در مدح سلطان ملکشاه سلجوقی سروده شده موجود است. مطلع آن قصیده این است:

ای ز شاهی و جوانی شاد و از دولت به کام / ایزد اندر هر مرادی داد تو داده تمام

سفید در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۰۵ - حکایت آن مخنث و پرسیدن لوطی ازو در حالت لواطه کی این خنجر از بهر چیست گفت از برای آنک هر کی با من بد اندیشد اشکمش بشکافم لوطی بر سر او آمد شد می‌کرد و می‌گفت الحمدلله کی من بد نمی‌اندیشم با تو «بیت من بیت نیست اقلیمست هزل من هزل نیست تعلیمست» ان الله لایستحیی ان یضرب مثلا ما بعوضة فما فوقها ای فما فوقها فی تغییر النفوس بالانکار ان ما ذا اراد الله بهذا مثلا و آنگه جواب می‌فرماید کی این خواستم یضل به کثیرا و یهدی به کثیرا کی هر فتنه‌ای هم‌چون میزانست بسیاران ازو سرخ‌رو شوند و بسیاران بی‌مراد شوند و لو تاملت فیه قلیلا وجدت من نتایجه الشریفة کثیرا:

 

معده را بگذار و سوی دل خرام

تا که بی‌پرده ز حق آید سلام

 

یک دو گامی رو تکلف ساز خوش

عشق گیرد گوش تو آنگاه کش...

 

قطره در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۴۲ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۵۴ - مناجات:

دلی هم که دل نیست یعنی دلی که خالص نشده جنسش از نور نیست

قطره در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۴۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۵۴ - مناجات:

در جواب آقای مسعود: در دل نه دل حسدها  سرکند.  یعنی در دلی که دل نیست حسادت نفوذ می کند

احسان چراغی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۴۳ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - در ستایش شمس‌الدین محمد جوینی صاحب دیوان:

این قصیده را بارها و بارها خوانده بودم اما این بیت، تازه امروز توجهم را سخت جلب کرد. عجیب است که تا امروز انگار آن را ندیده‌ام. و جالب است که این بیت، پاسخ سعدی به موضوعی است که ذهنم را مشغول کرده بود.

 

مخالط همه کس باش تا بخندی خوش

نه پای‌بند یکی کز غمش بگریی زار

احسان چراغی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۳۶ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - در ستایش شمس‌الدین محمد جوینی صاحب دیوان:

بالاخره عاشق بشیم یا نشیم آقای سعدی؟ تکلیف ما رو روشن کن

روح اله طیبات در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۳۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۲:

سلام به همه دوستان

من در سن ۱۵ تا ۱۷ سالگی انس عجیبی به حافظ داشتم طوریکه دیوان جیبی اون رو در کیف داشتم و به مدرسه می‌بردم و برخی اشعارش رو که درک میکردم چندین بار می‌خوندم بر اساس یک تجربه کاملا شخصی و با روحیات یک نوجوان بین خودم و حافظ ارتباط می‌دیدم و در برخی از سوالها از دیوان او تفالی می‌گرفتم 

 بزرگی به من گفت که بیشتر این اشعار عاشقانه حافظ در وصف حضرت صاحب ع هست 

من در یک بعد ازظهری که حال خوبی دست داده بود به خود حافظ عرض کردم جناب حافظ اگر واقعاً صحبت این بزرگ درسته و شما این اشعار خاص عاشقانه (خصوصاً غزل اگر آن طایر قدسی ز درم باز آید ... مد نظرم بود) رو در وصف مولای مان حضرت ولیعصر ع گفتین من دیوان رو باز میکنم و غزلی بیاد که نام حضرت به صراحت آمده باشه

و تا اون موقع غزل بیا که رایت منصور... رو ندیده و نشنیده بودم

باز کردم و این غزل آمد 

این تجربه کاملا شخصی و دلیل کاملا شخصی است و برای خودم حجت شد که حافظ غرق در محبت حضرت حجت ع بوده و در فراق ایشان می سوخته 

ف ب در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، جمعه ۸ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۳:۱۳ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۰ - رشید الدین وطوط در مدح خاقانی قصیده‌ای مشتمل بر سی و یک بیت سرود و برای او فرستاد که اولش این است «ای سپهر قدر را خورشید و ماه وی سریر فضل را دستور و شاه» «افضل الدین بوالفضایل بحر فضل فیلسوف دین فزای کفرکاه» خاقانی در جواب وی گفته است:

سلام وقت بخیر ممکنه لطفا مفهوم بیت ۱۰ رو بهم بگین؟ ممنون میشم.