ali davoodi در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۴۴ دربارهٔ شمس مغربی » غزلیات » شمارهٔ ۸۱:

درود بیت اول دلی دارم که در وی غم نگنجد طبق وزن ان صحیح میباشد با سپاس

سیدمحمد میرسلیمانی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۵۹ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۰:

درود.... مصرع درستش این است:

سنگ طالع شوَمَش،کیست که همصحبت تست ( بشوم اورا...)

ایمان بهارلوئی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۴۸ دربارهٔ رودکی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲:

قرن سوم یعنی هزار و دویست سال پیش

حالا که این نوشته از جناب رودکی رحمت الله علیه باقی مانده و ما امروز از خواندن آن لذت می بریم بنظرم کفایت بر درستی ان میکند. لطفا عزیزان هنرمند، هنر خود را در زمینه ی سرودن شعر معطوف به تغییر  اشعار ان سرزمین پهناور ان روزگار ننمایند عینا طرحی نو بیافرینند.

رامین علی‌پور در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۱۹ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۹۴:

الخدر به نظرم الحذر باید باشه.

پویا حمیدی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۴۷ در پاسخ به سیاوش مرتضوی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۶:

من هم با نظر شما موافقم

دانش آموز در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۳۸ در پاسخ به ... دربارهٔ عطار » تذکرة الأولیاء » بخش ۱۴ - ذکر بایزید بسطامی رحمة الله علیه:

به نظر میاد شما در اسرار نظر نافذی دارین :)

حق نگهدارتان

غمناک ابددوست در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۳۶ در پاسخ به سپهر دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱:

دقیقا

 

شهاب عمرانی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۳۳ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۱۴ - مناظرهٔ مرغ با صیاد در ترهب و در معنی ترهبی کی مصطفی علیه‌السلام نهی کرد از آن امت خود را کی لا رهبانیة فی الاسلام:

به نظر بنده اشاره جناب مولانا به دانه ها در پایان این بخش کلید فهم این داستان است و احتمالا اشاره به این موضوع دارد که اگر هنوز میزان آگاهی در ما به رشد و کمال کافی نرسیده است نیاز به مراقبت و نگهداری دارد، کما اینکه مثالهایی که مرغ ذکر میکند از بزرگان دین است نه افرادی که به تازگی وارد راه شده اند، چنانکه در داستان اصحاب کهف هم که در ابتدا مانند دانه هایی وارد حالت سکوت و سکون میشوند دعایی که به درگاه خداوند میکنند چنین است که قرآن می فرماید: آنان جوانانی بودند که دعا کردند خدایا برای ما رشد دهنده ای قرار ده. و همچنین در قرآن سوره اسرا آیه ۳۴ میفرماید: به مال یتیم نزدیک نشوید مگر به بهترین وجهه تا زمانی که به سر حد بلوغ برسد. که اشاره مولانا در این داستان نیز به همین منظور است. اما مرغ بهانه میاورد و خود را مضطر میداند، مانند افرادی که به بهانه داشتن مشغله، روزمرگی، همسر و فرزند و .... دانه ای که نزد تک تک ما به امانت هست رو در روزمرگی مصرف میکنند در صورتی که خداوند ما را قابل اطمینان و موتمن میدانسته و دانه نزد ما امانت است تا به رشد و بالندگی برسد.  همچنین جناب شمس تبریزی میفرمایند: اکنون انگور را حدی است که سرما آن را زیان دارد، بعد از پختن (مویز شدن). دگر خوف نماند چنانکه بعد از آن به زیر برف هم پرورده میشود. 

صیاد نیز اشاره ای به مرغ دارد که میگوید اگر تو خودت فتوای جدیدی در این مورد صادر کردی ضرر و زیان آن را نیز باید به عهده بگیری و حتی اگر مضطر هم هستی بهتر است که پرهیز کنی. اما حرص و هوس مرغ به جنبش افتاده است و با خوردن دانه در دام گرفتار میشود. 

البته به شکل کلی آنچه بنده از شیوه ی روایت داستان ها از زبان جناب مولانا متوجه شده ام ایشان اگر نیاز ببینند حتی مفاهیم را از زبان شخصیت به اصطلاح منفی داستان نیز بیان میکنند و نمیتوان به شکل کامل سخنان مرغ را نیز نادیده گرفت چنانچه در بخش بعدی و پایانی از همین داستان نیز با ابیات بسیار زیبا و شگرفی از مرغ مواجه میشویم. همچنان که خود ایشان نیز می فرمایند: خوشتر آن باشد که سر دلبران گفته آید در حدیث دیگران.

نوید خسروانی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۱۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۳:

مرحوم استاد شجریان در صوت آموزش ردیف ابوعطا، دوبیت این غزل را در گوشه‌ی سَیَخی خوانده‌اند

ف ب در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۱۹ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - اندرز و نصیحت:

سلام. ایام به کام. میشه لطف کنین در رابطه با مفهوم بیت آخر من رو راهنمایی کنین؟

ممنون میشم

این بشر (فرشید ربانی) در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۱۸ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » جمشید » بخش ۳ - داستان رویش مار بر شانه‌های ضحاک:

با توجه به مطالعاتی که من در مورد عروض داشته‌ام، «خواست» در این جا وزن مصرع را به هم می‌ریزد و بنا بر این باید «وا» را کوتاه و شبیه « َ » تلفظ کنیم که مردود است، چون تنها هجای بلند «ی» و «و» در «سو» آن هم در شرایطی خاص کوتاه خوانده می‌شوند. لطف کنید با چاپ‌های دیگر مقایسه شود.

مسلم نوازنی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۲۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷:

سلام دوستان

آقای خرمشاهی درشرح حافظ خودش میگه:شخصی به اسم شیخ جمال‌الدین ساوه ای مجرد که از مفتی های مصر بوده گرفتار زنی از زنان مصر که شوهر هم داشته میشه برای رهایی از گناه واینکه اون زن شیخ رو فراموش کنه سر وصورت وابرو وریش وسبیل خودشو میزنه تا از قیافه آدمیزاد خارج بشه واتفاقا موفق هم میشه

مریدان شیخ از آن پس این کار یعنی سر وصورت تراشیدن را باب میکنن 

محسن جهان در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۱۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۳۰:

تفسیر ابیات ۱ و ۲:

انسان بدو صورت می‌میرد. یکی  مرگ‌ جسمی است و دیگر مردن به من ذهنی بوده که در همین دنیا با حضور قلب رخ می‌دهد.
مولانا در این ابیات اشاره به هر دو دارد.
می‌فرماید، ای کسی که با سوار بودن بر اسب ابدیت که ذات توست بر این دنیای فانی پشت کردی، با بصیرت دل و آگاهی به آن سو (دنیای باقی) که راهنمایی شده‌ای میشتابی. 
بدون همراهی جسم و عرض (ظواهر دنیای مادی) و هر گونه توشه و آرزومندی این جهانی، از تلخکامی های زود گذر رها شده و به کامروایی ابدی نائل می‌شوی.

علیرضا محسنی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۲۲ دربارهٔ سلمان ساوجی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۲۷ - در مدح سلطان اویس:

معنی این بیت چیه؟

امید وکیل در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۵۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۰۳:

بر همه مرگ‌ها بخندیدن...و این یعنی قدرت روحی عظیم.

قطره در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۰۴ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۵۲ - سبب عداوت عام و بیگانه زیستن ایشان به اولیاء خدا کی بحقشان می‌خوانند و با آب حیات ابدی:

بیان رهایی از تعلقات دنیوی و وارد شدن در مسیر عشق

کاظم رمضانیان در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۵۹ دربارهٔ سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب التاسع فیالحکمة والامثال و مثالب شعراء‌المدّعین ومذّمة‌الاطباء والمنجّمین » بخش ۴۰ - التمثّل فی‌القناعة و ترک الحاجة:

گفته شده شاعر به اشتباه دیوجانوس یا دیوژن را بقراط نامیده

سورنا ایران در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۳۵ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۶ - در آفرینشِ ماه:

این بخش افزوده هست و سروده فردوسی نیست..

شاهنامه استاد جنیدی رو بخونید 

بسیاری از بخش ها و بیت های شاهنامه افزوده است و با حذفشان نه تنها هیچ کمبود و مشکلی بوجود نمیاد که شاهنامه بسیار خواندنی تر میشه

رضا تبار در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹:

حافظ ظاهرا زمانی در عالم ربانی  به مرتبه وصل رسیده است و حالات خود  را چنین بیان می کند:

1-آنچنان از فکر و تصور و انس با تو(خداوند) مست(بیخود از عشق) هستم که میل و رغبتی به شراب زمینی ندارم.

به خم(کوزه سفالی بزرگ شراب)بگو با با همان گل یا خمیری که سر آن را بسته اند  به حال خود بماند

(نیازی به شرابهای زمینی ندارم)و میخانه(محل عرضه می/میکده) بی مشتری است.

2-حتی اگر بخواهید شراب بهشتی(شراب طهور)به من بدهید,آن را دور بریزید که بدون حضور دوست

حتی شراب عذبم( خوشگوار) هم برای من عذاب واقعی است.

3-دریغا که روزگار وصل پایان یافت و سیل اشک از چشمانم جاری است.

انچنان که نقش تصویر محبوب ازلی در چشمان اشکبار من مثل نقش کردن بر آب است(تلاشم برای نقش کردن تصویر او نقش بر آب است و سودی ندارد)

4- ای چشم خواب آلود بیدار شو!(تا کی در خواب غفلت بودن؟)که اینجا(دنیا)محل امنی نیست.

زیرا این منزل (دنیا ) با این سیل دمادم ( هجوم وسوسه زیبایی ها و مظاهر  فریبنده دنیا) محل امن و آسایشی نیست.

(دنیا  ناپایدار است و هر لحظه خطر در کمین  انسانها است تنها با دانایی - معرفت و مهارت میتوان از سیل و طوفان دنیا عبور کرد .)

5-خداوند در همه جای این جهان مشغول جلوه گری است و از مقابل تو می گذرد.(برای دیدن او باید زنگار های دل /

  هوی و هوس/کینه/بد دلی/خشم/حسادت و .... را از دل زدود و آنراهمچون  آینهصیقل داد  تا خداوند در دل انسان

منعکس گردد)

اما اغیار (کسانی که محرم نیستند) او را در پرده حجاب می بینند.

6- وقتی گل رخسار مشتاق و عرق کرده محبوب را مشاهده کرد( که به آن زیبایی مظاغف به چهره تو  داده)

از آتش شوق (بر جانش افتاد و خواست مثل تو باشد) و از این آتش حسرت  همیشه غرق گلاب شد.

(گل در آتش حسرت می سوزد و از اتش حسرت عرقش در می آید .برای همین است که همیشه غرق گلاب است)

7-جهان سرسبز شده است. بیا تا قدر آن را بدانیم

و از سرچشمه حیات (فیض  حیات /زندگی/فیض الهی)دست بر نداریم که غیر از او همه جهان سراب است.

8-در سر (فکر)من جایی برای پند و اندرز نیست.

زیرا پر از زمزمه های چنگ و رباب (شوق و ذوق زندگی ) است.

9-روحیه عشق و رندی(وارستگی/ازاد اندیشی) و نظر بازی(صاحبدلی/زیباشناسی)که حافظ دارد

اینچین روح او را چون ایام جوانی شاداب کرده است.

 

 

Nariman Farmanfarma در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۵۰ در پاسخ به امین کیخا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳:

مرجعیت در ادبیات نسخه بدل‌هاست، ایشون از روی تعصب و ارادت به شخص جملات بی سر و تهی نوشته‌اند، دو بار خوندم، بنظرم مدیحه‌سرایی به سبک شعر نو همینست،  احمد شاملو در مقام قیاس با ادیبان شاید مگسیست در عرصه سیمرغ، نه بیش، عرض خود می‌برد و زحمت ما دارد