sadikhanii در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۰۹ در پاسخ به محمود خیبری دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱:
زَلّت به‌معنی لغزش، گناه و خطاست
محمد محمدی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۲۷ دربارهٔ فردوسی » هجونامه (منتسب):
تشکر فراوان از مدیران سایت
قطعا کسی جز فردوسی اینارو نگفته اگه به لحن و کلماتش دقت کنید کاملا با شاهنامه مطابقت داره
محمد محمدی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۷:۳۸ دربارهٔ عبید زاکانی » موش و گربه:
یکی از بهترین شعر هایی هست که تو عمرم شنیدم
من حفظش کردم
شایان وجد در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۷:۲۳ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳:
چرا راه سخت رو میروید ، کاملا مشخص است که خیام‌ما به ما چه میگوید ، از روی کاناپه بلند شو ، از زندگی روزمره ای که برای خودت ساختی جدا شو و آرزوهایت رو تجربه کن وقتمون خیلی کمه !!!
شیدایی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۵:۰۸ در پاسخ به سیدعلی (رضا) ساقی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵:
چقدر عالی نوشتید🙏🙏
آرمان وکیلی صادقی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۱۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۸:
به به ایشون واقعا فیض دهنده هستند.
محسن جهان در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۹ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » کنز الحقایق » بخش ۳۷ - در حسب حال و ختم کتاب گوید:
تفسیر ابیات ۱۶ الی ۱۸:
می‌فرماید، انسان‌ها دو گروهند بعضی به دنبال هوی و هوسهای نفسانی این جهانی بوده و گروهی با ریاضت و تارک دنیا شدن به دنبال آخرت هسنند.
ولی توصیه این عارف ربانی اینست که بایست فقط طالب جلب رضایت ذات حضرت حق باشیم. و روش صحیح مریدی در همین مسیر است.
اگر خواهان رهایی از منیت ها و خودستایی هستی، سعی کن به او پناه برده و از وجود لایزال اقدسش کمک بطلبی.
زیبا روز در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۳۲ در پاسخ به محمد دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۲:
ور دفع دهی تو و برون جه/در کسّ ِ زنان ِ خویشتن نه
می فرماید ای ساقی مجلس از آن می که وعده دادی به من بده و اگر مرا سر بدوانی و در بروی، پس آن می را بریز در ک... همسرانت .این یک دشنامِ رایج میان مردم آن زمان بوده که هنگام خشم می گفتند مانند امروزه که مردان هنگام خشم به یکدیگر دشنام های ناموسی می دهند .مولانا که این غزل را با زبان قلندرانه بیان می کند البته ابایی ندارد که از اصطلاحات آنان استفاده کند .
امیر سلمانی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۱:۵۹ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب هفتم در عالم تربیت » بخش ۱۷ - گفتار اندر کسانی که غیبت ایشان روا باشد:
کژ ترازوی ناراست خوی یعنی چی؟ و منظور از به گردن افتادن در چاه چیست؟ و همچنین حوض و ملامت پسند به چه معنایی هستند؟
Hassan Haddadi در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۳۱ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
۲۵ فروردین روز بزرگداشت " عطار" گرامی باد
میلاد بنام در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۷:۲۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۱۲ - ستایش سلطان محمود:
با درود، بیت پانزدهم به این شکل خوانده می شود:
«یکی پاک دستوَر پیشش به پای
به داد و به دین شاه را رهنمای»
بنده اطلاعی از شکل نگارش در نسخ اصل ندارم و شیوه نگارش بالا را لزوماً نادرست نمی دانم. صرفاً جهت کمک به دوستانی که هنگام خوانش ممکن است دچار شبهه شوند عرض کردم.
Alborzzahedi alborziran۲۰۱۰@gmail.com در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۵:۱۵ دربارهٔ اوحدی مراغه‌ای » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۶:
درخشان ترین شعر اوحدی ست
پریسا رفائی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۴:۴۸ دربارهٔ صفای اصفهانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۲۹ - فی الحکم والمعارف:
در بیت ۴۰
کلمه‌ی «ارنی» جدا نوشته شده است
صحیح:
تا نکنی غرق نیل نفی هوی را
زنهار ارنی مگو که می‌شنوی لن
مهرداد فیلی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۴:۳۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۳۹:
گویند سنگ لعل شود در مقام صبر. آری شود ولیک به خون جگر شود. ای زرد روی عاشق تو صبر کن وفا کن
آرمان وکیلی صادقی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۱:۳۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۴:
افرین بر این شرح عاشقانه
سپاس اقای ساقی..
Sobhansahra در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۱:۰۲ در پاسخ به حمداله اسکندری دربارهٔ نظامی » خمسه » لیلی و مجنون » بخش ۴۵ - وفات مجنون بر روضه لیلی:
در حواب شما دوست عزیز و آقا حمید که فکر کنم اشتباه بیت رو معنی کردن باید بگم که یاوگیان در این بیت همون وحوش و حیوانات وحشی پیرامون مجنون‌ان که بعد از مرگ مجنون همچنان همراهش بودن و ترکش نکردن
شاهرخ najafishahrokh۹۲@gmail.com در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۸۹:
اوج کمال ماه (ذهن) ، قرص کامل است.
دو نیم کردن آن یعنی شکاف بر این باور که عقل و هشیاری جسمی غایت بشر است.
این شکافتن در عالم مادی محال است و در عالم معنی و روح ممکن.
و لازمه تولدی نو.
زایش از زهدان عقل و ذهن.
یکی (ودیگر هیچ) در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۱۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۷:
به نام او
ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی
ای که در دوران جاهلیت بسر می بری جد و جهد خویش را صرف این کن تا از آنانی باشی که به حقیقت دست یازیده اند.
اگر فکر می کنید که دوران جاهلیت مربوط به اعراب جاهلی بوده و هزار و چهارصد سال از آن هنگام گذشته است پس بدون شک شما یک جاهل تمام عیار و در جهل مرکب گرفتار هستید.
دوران جاهلیت برای هر انسانی از هنگام به دنیا آمدن تا از دنیا رفتن او ادامه دارد مگر اینکه با اسلام و تسلیم آشنا شده و قدم در راه علم حقیقی یعنی علم الیقین گذارد.
در حقیقت انسان زمانی صاحب عقل می گردد که علم الهی را فرا گیرد و علم الهی سرچشمه تمام علوم و دانش ظاهری است.
متاسفانه چون همگان به علوم ظاهری و دانش مدرن مفتون و مسخ گردیده اند هیچگونه توجهی به کسب علم الهی ندارند حتی آنان که به کسوت روحانیت هستند نیز به نقل قول از روایات منسوخ پرداخته و به منبع دسترسی ندارند و جزو تکذیب کنندگان (مکذبون) آن می باشند!!!
اهالی شریعت و طریقت جزو دسته مکذبون هستند و اهل معرفت متحیرون و اهل حقیقت متعقلون می باشند.
در حقیقت اشعار شعرایی مانند حافظ زکات علم ایشان است که پرداخت نموده اند!! چرا که زکات علم آموختن آن است ولی آنان که می آموزند انگشت شمارند!!
سام در ۴ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۵۷ دربارهٔ جامی » هفت اورنگ » خردنامه اسکندری » بخش ۱ - آغاز:
"بلندی و پستی نخوانم تو را
مقید به اینها ندانم تو را
نه تنها بلندی و پستی تویی
که هستی ده هست و هستی تویی "
این دوبیت استقبالهای جامی از بیت
پناه بلندی و پستی تویی
همه نیستند هر چه هستی تویی
از دیباچه اسکندرنامه نظامی است. اگر فردوسی هم چنین بیتی دارد که الله اعلم .
محمد وحیدی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲۶ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۳۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳: