|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خون مرا بریزی و گویی رواست این
این من هلاک طور تو رسم کجاست این
بر خاک ما به دست بلورین گلی بریز
ظالم شهید ناز تو را خون‌بهاست این
بر خاک پای او مگذر تند ای صبا
نتوان به یاد داد دگر توتیاست این
پیر مغان دمی که مرا داد درد می
گفتا مس وجود تو را کیمیاست این
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و عذابی سخن می‌گوید که ناشی از عشق به محبوب است. او به محبوب به صورت ظالم و زیبایی توصیف می‌کند که خون او را به راحتی می‌ریزد، و در عین حال از زیبایی‌اش حسرت می‌خورد. شاعر نمی‌تواند به راحتی از یاد محبوب و خاطراتش فاصله بگیرد و به یاد او سرعتمند می‌گذرد. در انتها، اشاره‌ای به مشروبات دارد که پیر مغان آن را برای تسکین درد عشق به او پیشنهاد می‌کند و این ماده را به کیمیا تشبیه می‌کند که می‌تواند وجودش را تغییر دهد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.