ای لک، ار ناز خواهی و نعمت

گرد درگاه او کنی لک و پک

یخچه بارید و پای من بفسرد

وَرْغ بربند یخچه را ز فلک

ز ما و ز ایران برآمد هلاگ

نماند برین بوم و بر آب و خاک

همی رای زد تا جهان شد خنک

برفت از بر کوه باد سبک

فرامش کنم مهر نان و نمک

به من بر دگرگونه گردد فلک

چو باشد مناره به پیش تَرَک

بزرگان به پیش من آرند چک

بگویش که تا پیش رود تَرَک

شما را فرستاد بهرام چک

بقیصر سپارد همه یک بیک

ازین پس نوشته فرستیم و چک

بد آمد بدین خاندان بزرگ

همه میش گشتیم و دشمن چو گرک

همان گاو گردون هزار از نمک

بیارند تا بر چه گردد فلک

چو سال اندر آمد به هفتاد و یک

همی زیر بیت اندر آرم فلک

بیاد آیدش مهر نان و نمک

برو گشته باشد فراوان فلک

ز هیتال تا پیش رود برک

به بهرام بخشید و بنوشت چک

اگر کوه فرمانش دارد سبک

دلش خیره خوانیم و مغزش تنک

چو بگذشت خاقان برود تَرَک

توگفتی همی تیغ بارد فلک

چوسالت شد ای پیر برشست و یک

می‌و جام وآرام شد بی‌نمک

تبنک را چو کژ نهی بیشک

ریخته کژ برآید از تنبک

اگر چه چنارست برگش بزرگ

نباشد در آن نفع برگ تورک

اناراض بطول صدک عنی

لیس الا ان ذالک هواک

فامتحن الجفا صبری علی

الود،ود عنی مقام بر جاک

لایفرق الا و صاف مابیننا

ان قلت لی ما کنت ایاک