ای روی تو رنگ‌روی بستان

وی عکس لب تو سایهٔ جان

هر شامگه از خیال رویت

دارم خورشید در شبستان

هر صبحدم از نسیم زلفت

[...]

باز خاطر ز عیش دلگیرست

نفس راست بر جگر تیرست

تنم از درد عافیت طلبست

لبم از زهر چاشنی گیرست

محرم دیده گریهٔ زارست

[...]

چون برگ گل ز دیدهٔ گلشن فتاده‌ام

یعنی متاع هستی بر باد داده‌ام

بنگر که غنچه‌سان بنهانی کمان طبع

بر دل چه مایه ناوک حسرت گشاده‌ام

با دود سینه معدن زنگار سودهام

[...]

بازگل کرده گلستان خیالی که مراست

بلبلستان شده بستان مقالی که مراست

هم‌زخون جگر نطق چو گل ساخته سرخ

سرمنقار زبان طوطی لالی که مراست

کرده آهنگ تبدل بشکر خندهٔ عیش

[...]

عیش کن عیش که نوروز همایون آمد

وقت گلگون شدن بادهٔ گلگون آمد

نظری در چمن دولت خود کن بنگر

که بهاری که خزانش نبود چون آمد

لاله از جلوه گه ناز برون زد خرگاه

[...]

بیا که شاهد گل گوشهٔ نقاب شکست

هوا ز حسن شفق رنگ آفتاب شکست

دراز دستی باد صبا ز سنبل تر

بطرف روی سمن زلف نیمتاب شکست

زبان مرغ چمن شوخ شد بعرض نیاز

[...]

بازم زخون‌دل مژه‌مرجان فروش‌گشت

وزآب دیده هر سر مو لعل‌پوش گشت

بازم زتخم شعله‌که غم کاشت در جگر

تن‌چون زمین‌لاله‌ستان داغ جوش‌گشت

ذوق ترا نه بین که چومن بر فغان زدم

[...]

یوسف بختم بحمدالله برون آمد ز چاه

کوکب طالع بمصر عزتم بنمود راه

طی شد آن شبها که دل در کنج محنت‌خانه‌ام

چشم روزن را کشیدی سرمه‌ها از دود آه

ماتمی بودم برخ نیل مصیبت داشتم

[...]